Vancomycin Mylan

zobacz opinie o produkcie »
Cena
-
Forma
proszek do sporządzania roztworu do infuzji
Dawka
0,5 g
Ilość
1 fiol.
Typ
Na receptę Rp
Refundacja
Nie
Producent: MYLAN S.A.S.

Vancomycin Mylan - Interakcje

Ten lek zażywany jednocześnie z innymi lekami może mieć negatywny wpływ na twoje zdrowie. Najczęściej wykryto interakcje z preparatami:

Zobacz wszystkie »

Pytania do farmaceuty

Nikt nie zadał jeszcze żadnych pytań dotyczących tego preparatu. Możesz zadać bezpłatne pytanie farmaceucie. Napisz własne pytanie lub wybierz jedno z poniższych:

Vancomycin Mylan - ulotka preparatu

Szczegółowe informacje dotyczącego tego leku mogą zostać wyświetlone tylko dla osób zawodowo związanych z farmacją lub medycyną.

Vancomycin Mylan - opis

Podawanie dożylne

Stosowanie lecznicze

Roztwór wankomycyna do stosowania dożylnego wskazany jest w leczeniu następujących, wywołanych przez bakterie Gram-dodatnie wrażliwe na wankomycynę ciężkich, mogących zagrażać życiu, zakażeń, których nie można leczyć innymi antybiotykami, lub których leczenie, innymi, mniej toksycznymi antybiotykami, takimi jak penicyliny i cefalosporyny, nie powiodło się.

Aby zminimalizować ryzyko rozwoju lekooporności, stosowanie wankomycyny należy ograniczyć do tych przypadków, w których istnieją ścisłe wskazania do jej zastosowania.

Wankomycynę stosuje się w leczeniu następujących ciężkich zakażeń wywołanych przez wrażliwe szczepy drobnoustrojów (patrz punkt 5.1):

- zapalenie wsierdzia,

- zakażenia kości (zapalenie kości i szpiku),

- zapalenie płuc,

- zakażenia tkanek miękkich.

- bakteriemia wywołana przez gronkowce oporne na metycylinę, występująca w przebiegu zapalenia wsierdzia, zapalenia płuc lub zakażeń tkanek miękkich.

Zapalenie wsierdzia wywołane przez paciorkowce jelitowe, Streptococcus viridans lub S. bovis należy leczyć wankomycyną w skojarzeniu z aminoglikozydem.

Stosowanie zapobiegawcze

Wankomcynę można stosować w zapobieganiu zakażeniom okołooperacyjnym wywołanym przez drobnoustroje Gram-dodatnie, szczególnie w czasie zabiegów, w przebiegu których jest zwiększone ryzyko takich zakażeń, np. podczas operacji serca i naczyń, operacji w obrębie klatki piersiowej lub operacji wszczepieniem protez lub urządzeń.

Wankomycynę należy stosować u pacjentów z dużym ryzykiem infekcyjnego zapalenia wsierdzia (np. z predysponującymi chorobami serca), nietolerujących beta-laktamów lub gdy potwierdzono, że zakażenie jest spowodowane przez oporny na metycylinę szczep S. aureus (MRSA).

Podawanie doustne

Wankomycynę można stosować doustnie w leczeniu rzekomobłoniastego zapalenia jelita grubego wywołanego przez Clostridium difficile, w przypadku ciężkiego zakażenia, nawrotu choroby lub niepowodzenia innego leczenia.

UWAGA: w leczeniu rzekomobłoniastego zapalenia jelita grubego nie jest skuteczna wankomycyna podawana dożylnie.

Należy wziąć pod uwagę oficjalne wytyczne dotyczące właściwego stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Vancomycin Mylan - skład

Vancomycin Mylan, 500 mg, proszek do sporządzania roztworu do infuzji

Każda fiolka zawiera 500 mg wankomycyny (Vancomycinum) w postaci wankomycyny chlorowodorku, co odpowiada 500 000 j.m.

Roztwór powstały po rozpuszczeniu proszku w 10 ml wody do wstrzykiwań, zawiera 50 mg/ml wankomycyny

Vancomycin Mylan, 1 g, proszek do sporządzania roztworu do infuzji

Każda fiolka zawiera 1 g wankomycyny (Vancomycinum) w postaci wankomycyny chlorowodorku, co odpowiada 1 000 000 j.m.

Roztwór powstały po rozpuszczeniu w 20 ml wody do wstrzykiwań, zawiera 50 mg/ml wankomycyny Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

Vancomycin Mylan - dawkowanie

Podawanie dożylne

Zaleca się, aby stężenie roztworu nie przekraczało 5 mg/ml. Niektórym pacjentom, u których konieczne jest ograniczenie podaży płynów, można podawać roztwory o stężeniach do 10 mg/ml; stosowanie takich większych stężeń może zwiększać ryzyko zdarzeń związanych z infuzją (patrz punkt 6.6.). Infuzja powinna trwać co najmniej 60 minut. U dorosłych, jeśli stosowane są dawki powyżej 500 mg, zaleca się, aby szybkość podawania infuzji nie przekraczała 10 mg/min. Zdarzenia związane z infuzją zależą zarówno od stężenia, jak i od szybkości podawania wankomycyny.

Długość leczenia zależy od ciężkości zakażenia oraz jego przebiegu klinicznego i bakteriologicznego.

Pacjenci z prawidłową czynnością nerek i wątroby

Dorośli i dzieci w wieku powyżej 12 lat

Zalecana dobowa dawka dożylna wynosi 2000 mg (2 g) w dawkach podzielonych po 500 mg, podawanych co 6 godzin, lub po 1000 mg, podawanych co 12 godzin.

W bakteryjnym zapaleniu wsierdzia ogólnie przyjęty schemat dawkowania to: albo infuzja dożylna 1000 mg wankomycyny, podawana co 12 godzin przez 4 tygodnie, stosowana albo w monoterapii, albo w skojarzeniu z innymi antybiotykami (gentamycyna z ryfampicyną, gentamycyna, streptomycyna). Zapalenie wsierdzia wywołane przez paciorkowce jelitowe leczy się przez 6 tygodni wankomycyną w skojarzeniu z aminoglikozydem - zgodnie z krajowymi wytycznymi.

Profilaktyka okołooperacyjna: dorośli otrzymują dożylnie 1000 mg wankomycyny (przed rozpoczęciem znieczulenia), a następnie - w zależności od rodzaju i czasu trwania zabiegu chirurgicznego - 12 godzin po zabiegu można podać dożylnie dawkę 1000 mg wankomycyny.

Zapobiegawcze stosowanie antybiotyku powinno trwać krótko i być ograniczone do okresu okołooperacyjnego 24 godzin i trwać nie dłużej niż 48 godzin.

Dzieci w wieku od 1 miesiąca do 12 lat

Zalecana dawka dożylna wynosi 10 mg/kg mc., co 6 godzin lub 20 mg/kg mc., co 12 godzin.

Noworodki i niemowlęta

Zalecana dawka początkowa wynosi 15 mg/kg mc., a następnie 10 mg/kg mc. co 12 godzin przez pierwszy tydzień życia i co 8 godzin od drugiego tygodnia do końca 1. miesiąca życia. Należy regularnie kontrolować stężenia wankomycyny w surowicy krwi (patrz poniżej).

Osoby w podeszłym wieku

Z powodu osłabionej z wiekiem sprawności nerek, może być konieczne zastosowanie mniejszych dawek podtrzymujących.

Pacjenci otyli

Może być konieczna modyfikacja dawki dobowej.

Pacjenci z zaburzoną czynnością wątroby

Brak danych świadczących o konieczności zmniejszenia dawki u osób z zaburzeniami czynności wątroby.

Pacjenci z zaburzoną czynnością nerek

U pacjentów z zaburzoną czynnością nerek dawkę wankomycyny należy zmodyfikować, a poniższy nomogram można zastosować w celu ustalenia odpowiedniej dawki. Zaleca się uważne kontrolowanie stężenia wankomycyny w surowicy (patrz niżej).

(Wykres w oryginalnym CHPL'u)

Klirens kreatyniny [ml/min] Nomogram dawkowania u dorosłych z zaburzoną czynnością nerek

Jeśli wartość klirensu kreatyniny nie jest znana, można ją obliczyć na podstawie wieku pacjenta, płci oraz stężenia kreatyniny w surowicy za pomocą następującego wzoru:

Mężczyźni: _masa ciała [kgj x 140 - wiek [lataj_

72 x stężenie kreatyniny w surowicy [mg/100 mlj

Kobiety: 0,85 x wartość obliczona na podstawie powyższego wzoru.

Wartość klirensu kreatyniny należy ustalać zawsze, gdy jest to możliwe.

U pacjentów z lekką i umiarkowaną niewydolnością nerek dawka początkowa wynosi co najmniej 15 mg/kg mc. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek zalecane jest raczej podawanie dawki podtrzymującej pomiędzy 250 mg a 1000 mg co kilka dni, niż podawanie codzienne mniejszych dawek.

U pacjentów z bezmoczem (praktycznie brak czynności nerek) należy podać dawkę 15 mg/kg masy ciała aż do osiągnięcia stężenia terapeutycznego w surowicy krwi. Dawka podtrzymująca wynosi 1,9 mg/kg masy ciała na dobę.

W celu ułatwienia procedury dorośli pacjenci z silnie ograniczoną czynnością nerek mogą zamiast dawki dobowej otrzymywać co kilka dni dawkę podtrzymującą 250 mg do 1000 mg.

Pacjenci poddawani hemodializie

U pacjentów bez żadnej czynności nerek, poddawanych regularnej hemodializie, można także stosować następujący schemat dawkowania: dawka nasycająca 1000 mg, dawka podtrzymująca 1000 mg co 7-10 dni.

Jeśli do hemodializy stosuje się błony polisulfonowe (dializa wysokoprzepływowa), skraca się okres półtrwania wankomycyny. U pacjentów regularnie hemodializowanych konieczne może być podanie dodatkowej dawki podtrzymującej.

Kontrola stężeń wankomycyny w surowicy

Stężenie wankomycyny w surowicy należy skontrolować drugiego dnia leczenia bezpośrednio przed podaniem następnej dawki i godzinę po infuzji dożylnej. Stężenie terapeutyczne wankomycyny w surowicy powinno wynosić od 30 do 40 mg/l (maksymalnie 50 mg/l) godzinę po zakończeniu infuzji, natomiast minimalne stężenie (bezpośrednio przed podaniem następnej dawki) - pomiędzy 5 a 10 mg/l.

Podawanie doustne

Leczenie zapalenia jelita grubego wywołanego przez C. difficile

Dorośli

Zwykle stosowana dawka dobowa wynosi 0,5 g do 2 g i podaje się ją w 4 dawkach podzielonych (125 mg do 500 mg na dawkę) przez 7 do 10 dni.

Dzieci

Zwykle stosowana dawka dobowa wynosi 40 mg/kg mc./dobę i podaje się ją w 4 dawkach podzielonych, maksymalnie 250 mg na dawkę, przez 7 do 10 dni.

Sposób podawania

Wyłącznie do podawania w infuzji dożylnej, nie należy podawać domięśniowo.

Wankomycynę należy parenteralnie podawać wyłącznie w powolnej infuzji dożylnej (nie szybciej niż 10 mg/min - przez co najmniej 60 minut), w postaci roztworu o odpowiednim rozcieńczeniu (co najmniej 500 mg/100 ml lub co najmniej 1000 mg/200 ml).

U niektórych pacjentów, u których konieczne jest ograniczenie objętości podawanych płynów, można podawać roztwór 500 mg w 50 ml lub 1000 mg w 100 ml. Jednak stosowanie bardziej stężonych roztworów może zwiększać ryzyko działań niepożądanych związanych z podawaniem leku w postaci infuzji.

Sporządzony roztwór można wykorzystać również do podania doustnego.

Wskazania do stosowania są inne w przypadku podawania dożylnego i podawania doustnego. Obu tych dróg podawania leku nie można stosować zamiennie.

Informacje na temat sporządzania roztworu znajdują się w punkcie 6.6 Szczególne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania leku do stosowania.

Vancomycin Mylan - środki ostrożności

Ostrzeżenia

Jeśli wystąpią ciężkie ostre reakcje nadwrażliwości (np. anafilaksja), leczenie wankomycyną należy natychmiast przerwać i zastosować odpowiednie działania ratunkowe (np. leki przeciwhistaminowe, kortykosteroidy i - jeżeli to konieczne - sztuczne oddychanie).

Szybkie wstrzyknięcie leku (np. w ciągu kilku minut) może wiązać się z ciężką hipotonią (w tym ze wstrząsem i, rzadko, z zatrzymaniem krążenia), reakcjami histaminopodobnymi, wysypką grudkowo-plamistą lub wysypką rumieniowatą (zespół ?czerwonego człowieka" lub zespół ?czerwonej szyi"). Wankomycynę należy podawać w infuzji w postaci rozcieńczonego roztworu (2,5 do 5,0 g/l) z szybkością nie większą niż 10 mg/min i przez czas nie krótszy niż 60 minut, aby uniknąć reakcji związanych z szybką infuzją. Przerwanie infuzji zwykle powoduje szybkie ustąpienie tych reakcji.

Nefrotoksyczność. Podczas stosowania wankomycyny u pacjentów z niewydolnością nerek należy zachować ostrożność, ponieważ jeśli duże stężenie wankomycyny w surowicy występuje długotrwale, znacznie większa jest możliwość działania toksycznego. W trakcie leczenia pacjentów z niewydolnością nerek oraz pacjentów otrzymujących jednocześnie z wankomycyną inne nefrotoksyczne substancje czynne (np. aminoglikozydy), należy regularnie kontrolować czynność nerek oraz dostosować odpowiednio dawkowanie w celu minimalizacji ryzyka nefrotoksyczności (patrz punkt 4.2).

Ototoksyczność. U pacjentów z wcześniejszą utratą słuchu, którzy otrzymywali wysokie dożylne dawki wankomycyny, lub u których stosowano jednocześnie terapię z inną ototoksyczną substancją czynną taką jak aminoglikozydy, odnotowywano przemijającą lub trwałą ototoksyczność. Szumy uszne mogą poprzedzać utratę słuchu. Doświadczenie z innymi antybiotykami wskazuje, że utrata słuchu może postępować pomimo zaprzestania terapii. W celu zmniejszenia ryzyka ototoksyczności, zalecana jest okresowa kontrola poziomu wankomycyny w surowicy krwi oraz okresowe badania słuchu.

U niektórych pacjentów leczonych wielokrotnymi doustnymi dawkami wankomycyny z powodu czynnego rzekomobłoniastego zapalenia jelita grubego wywołanego przez C. difficile, notowano klinicznie istotne stężenia wankomycyny w surowicy. Dlatego u tych pacjentów właściwym postępowaniem może być kontrola stężeń w surowicy.

Środki ostrożności

Wankomycyna silnie podrażnia tkanki i po wstrzyknięciu domięśniowym wywołuje martwicę w miejscu podania. U pacjentów otrzymujących wankomycynę może wystąpić ból oraz zakrzepowe zapalenie żył, rzadko o ciężkim przebiegu. Częstość występowania i nasilenie zakrzepowego zapalenia żył można zminimalizować, podając produkt leczniczy powoli, w postaci rozcieńczonego roztworu (patrz punkt 6.6) oraz regularnie zmieniając miejsce podania infuzji.

Należy zachować ostrożność podczas stosowania wankomycyny u pacjentów z nadwrażliwością na teikoplaninę, ponieważ u pacjentów uczulonych na teikoplaninę notowano reakcje nadwrażliwości na wankomycynę (nadwrażliwość krzyżowa).

Wankomycyna może nasilać indukowane znieczuleniem osłabienie czynności mięśnia sercowego. Podczas znieczulenia dawkę należy dokładnie rozcieńczyć i podawać powoli, ściśle monitorując czynność serca. Zmianę pozycji ciała należy opóźnić do czasu zakończenia infuzji i doprowadzenia do wyrównania ciśnienia ortostatycznego.

U każdego pacjenta, który otrzymuje wankomycynę dożylnie, należy okresowo kontrolować parametry hematologiczne i parametry czynności nerek oraz czynność słuchu.

Podczas dłuższego stosowania leku wskazana jest okresowa kontrola stężeń wankomycyny we krwi w czasie terapii, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub słuchu lub w razie jednoczesnego podawania substancji ototoksycznych lub nefrotoksycznych, takich jak aminoglikozydy. W takich przypadkach należy regularnie kontrolować czynność nerek i dostosować dawkowanie do stopnia osłabienia czynności nerek.

Regularne kontrolowanie słuchu jest konieczne u pacjentów z zaburzeniami słuchu oraz podczas jednoczesnego stosowania leków ototoksycznych lub w przypadkach zaburzeń czynności nerek.

Stosowanie u dzieci

U wcześniaków i niemowląt właściwym postępowaniem może być potwierdzenie pożądanych stężeń wankomycyny w surowicy. Jednoczesne podawanie wankomycyny i leków znieczulających wiązało się z rumieniem i histaminopodobnym zaczerwieniem skóry u dzieci. Jeśli podawanie wankomycyny jest

konieczne w ramach zapobiegania zakażeniom okołooperacyjnym, zaleca się, aby leki znieczulające podawać po zakończeniu infuzji wankomycyny.

Stosowanie u osób w podeszłym wieku

Fizjologiczne zmniejszanie się przesączania kłębuszkowego, postępujące z wiekiem, może być przyczyną zwiększonych poziomów wankomycyny w surowicy. Osoby w podeszłym wieku, są szczególnie podatne na uszkodzenia słuchu i jeżeli pacjent ma powyżej 60 lat, należy u niego okresowo kontrolować słuch. Należy unikać jednoczesnego lub następującego kolejno po sobie podawania substancji nefrotoksycznych.

Vancomycin Mylan - przedawkowanie

Opisywano toksyczność spowodowaną przedawkowaniem. Dawka 500 mg podana dożylnie u dziecka w wieku 2 lat doprowadziła do śmiertelnego zatrucia.

Podanie dawki całkowitej 56 g w ciągu 10 dni u osoby dorosłej spowodowało niewydolność nerek. W niektórych stanach wysokiego ryzyka (np. w ciężkim zaburzeniu czynności nerek) może wystąpić duże stężenie leku w surowicy i działania oto- i nefrotoksycznego.

Postępowanie po przedawkowaniu

? Specyficzna odtrutka nie jest znana.

? Konieczne jest leczenie objawowe i podtrzymywanie czynności nerek.

? Wankomycyna jest w niewielkim stopniu usuwana z krwi metodą hemodializy lub dializy otrzewnowej. W celu zmniejszenia stężeń wankomycyny w surowicy stosuje się hemofiltrację lub hemoperfuzję z użyciem żywic polisulfonowych.

Vancomycin Mylan - przeciwskazania

Nadwrażliwość na wankomycynę.

Vancomycin Mylan - działania niepożądane

Wymienione poniżej reakcje niepożądane zdefiniowano za pomocą następującej konwencji MedDRA i klasyfikacji układów i narządów: bardzo częste (> =1/10), częste (> =1/100 do < 1/10), niezbyt częste (> =1/1 000 do < 1/100), rzadkie (> =1/10 000 do < 1/1 000), bardzo rzadkie (< 1/10 000), o nieznanej częstości występowania (niemożliwej do oszacowania na podstawie dostępnych danych). W obrębie każdej grupy o określonej częstości występowania objawy niepożądane są wymienione w kolejności zmniejszającej się ciężkości.

Najczęstszymi reakcjami niepożądanymi są: zapalenie żył i reakcje rzekomo alergiczne związane ze zbyt szybkim dożylnym podawaniem wankomycyny.

Klasyfikacja układów i narządów

Grupy wg częstości występowania

Zaburzenia krwi i układu chłonnego

Rzadkie

- trombocytopenia

- neutropenia,

- agranulocytoza,

- eozynofilia

Zaburzenia układu immunologicznego

Rzadkie

- reakcje anafilaktyczne,

- reakcje nadwrażliwości

Zaburzenia ucha i błędnika

Niezbyt częste

- przemijająca lub trwała utrata słuchu Rzadkie

- szumy uszne,

- zawroty głowy

Zaburzenia serca

Bardzo rzadkie

- zatrzymanie krążenia

Zaburzenia naczyniowe

Częste

- obniżenie ciśnienia tętniczego,

- zakrzepowe zapalenie żył Rzadkie

- zapalenie naczyń

Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia

Częste

- duszność,

- szorstki, wysoki świst oddechowy

Zaburzenia żołądka i jelit

Rzadkie

- nudności Bardzo rzadkie

- rzekomobłoniaste zapalenie _ jelit po podaniu dożylnym

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej

Częste

- wysypka i zapalenie błon śluzowych,

- świąd skóry,

- pokrzywka Bardzo rzadkie

- złuszczające zapalenie skóry,

- zespół Stevensa-Johnsona,

- zespół Lyella,

- pęcherzowe zapalenie skóry indukowane przez IgA

Zaburzenia nerek i dróg moczowych

Częste

- niewydolność nerek objawiająca się przede wszystkim zwiększonym stężeniem kreatyniny lub mocznika w surowicy

Rzadkie

- śródmiąższowe zapalenie nerek,

- ostra niewydolność nerek

 

Klasyfikacja układów i narządów

Grupy wg częstości występowania

Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania

Częste

- zaczerwienienie górnej części ciała i twarzy,

- ból i skurcz mięśni klatki piersiowej i pleców Rzadkie

- gorączka polekowa,

- dreszcze

W trakcie lub tuż po zakończeniu szybkiej infuzji mogą wystąpić reakcje anafilaktyczne, w tym obniżenie ciśnienia tętniczego, duszność, pokrzywka lub świąd skóry. Reakcje te ustępują, gdy podawanie leku zostanie przerwane, zwykle w czasie od 20 minut do 2 godzin od przerwania podawania leku. Ototoksyczność opisywano przede wszystkim u pacjentów otrzymujących duże dawki leku, u osób leczonych jednocześnie innymi lekami ototoksycznymi lub u osób z wcześniej występującym zaburzeniem czynności nerek lub słuchu.

Po podaniu doustnym, w związku z tym, że wankomycyna może wchłanianiu się z uszkodzonego przewodu pokarmowego, nie można wykluczyć ryzyka opisanych powyżej objawów niepożądanych.

Vancomycin Mylan - ciąża i karmienie piersią

Ciąża

Nie ma wystarczającego doświadczenia dotyczącego bezpieczeństwa stosowania wankomycyny u kobiet w ciąży. Toksykologiczne badania reprodukcji prowadzone u zwierząt nie wskazują na jakikolwiek wpływ leku na rozwój zarodka, płodu lub przebieg ciąży (patrz punkt 5.3).

Wankomycyna jednak przenika przez łożysko i nie można wykluczyć potencjalnego ryzyka ototoksyczności i nefrotoksyczności u zarodka i noworodka. W związku z tym wankomycynę w czasie ciąży można stosować tylko wtedy, jeśli istnieją wyraźne wskazania i po starannej ocenie stosunku ryzyka do korzyści.

Karmienie piersią

Wankomycyna jest wydzielana z mlekiem kobiecym i dlatego w okresie karmienia piersią można ją stosować tylko wtedy, gdy inne antybiotyki okażą się nieskuteczne. U kobiet karmiących piersią wankomycynę należy stosować ostrożnie, ze względu na możliwość wystąpienia reakcji niepożądanych u dziecka (zaburzenia flory jelitowej z biegunką, kolonizacja drożdżakami i możliwość uczulenia). Biorąc pod uwagę znaczenie leku dla karmiącej matki, należy rozważyć możliwość zakończenia karmienia piersią.

Płodność

Brak badań dotyczących wpływu na płodność (u kobiet i mężczyzn).

Vancomycin Mylan - prowadzenie pojazdów

Wankomycyna nie ma żadnego lub ma jedynie minimalny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Kategorie preparatu

Ten preparat należy do kategorii:

Vancomycin Mylan - Zamienniki

Dla tego produktu znaleziono preparaty, które możesz stosować zamiennie w terapii:

Komentarze

Wysyłając opinię akceptujesz regulamin zamieszczania opinii w serwisie. Grupa Wirtualna Polska S.A. z siedzibą w Warszawie jest administratorem twoich danych osobowych dla celów związanych z korzystaniem z serwisu. Zgodnie z art. 24 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy o ochronie danych osobowych, podanie danych jest dobrowolne, Użytkownikowi przysługuje prawo dostępu do treści swoich danych i ich poprawiania.
    Podziel się na Facebooku
    Zapytaj o lek

    za darmo

    • Odpowiedź w 24 godziny
    • Bez żadnych opłat
    • Wykwalifikowani farmaceuci

    farmaceutów jest teraz online

    0/500
    Uzupełnij treść pytania o ewentualne dodatkowe szczegóły i kliknij "Wyślij pytanie".

    Informacje dostępne dzięki www.osoz.pl. Dane o produkcie pobrane zostały z bazy KS-BLOZ i nie mogą być kopiowane, rozpowszechniane ani wykorzystywane bez zgody producenta bazy KS-BLOZ, firmy KAMSOFT S.A.

    Substancja czynna

    Vancomycinum

    Wankomycyna to antybiotyk bakteriobójczy z grupy glikopeptydów. Zwany jest antybiotykiem ostatniej szansy. Stosowany jest w zakażeniach bakteriami odpornymi na inne antybiotyki oraz w zakażeniach innymi bakteriami u pacjentów nietolerujących penicylin i cefalosporyn.

    Dostępne opakowania
    Vancomycin Mylan

    Vancomycin Mylan

    proszek do sporządzania roztworu do infuzji - 1 fiol. - 0,5 g
    MYLAN S.A.S.
    Vancomycin Mylan

    Vancomycin Mylan

    proszek do sporządzania roztworu do infuzji - 5 fiol. - 0,5 g
    MYLAN S.A.S.
    Vancomycin Mylan

    Vancomycin Mylan

    proszek do sporządzania roztworu do infuzji - 10 fiol. - 0,5 g
    MYLAN S.A.S.
    Vancomycin Mylan

    Vancomycin Mylan

    proszek do sporządzania roztworu do infuzji - 20 fiol. - 0,5 g
    MYLAN S.A.S.
    Vancomycin Mylan

    Vancomycin Mylan

    proszek do sporządzania roztworu do infuzji - 1 fiol. - 1 g
    MYLAN S.A.S.
    Vancomycin Mylan

    Vancomycin Mylan

    proszek do sporządzania roztworu do infuzji - 5 fiol. - 1 g
    MYLAN S.A.S.
    Vancomycin Mylan

    Vancomycin Mylan

    proszek do sporządzania roztworu do infuzji - 10 fiol. - 1 g
    MYLAN S.A.S.
    Vancomycin Mylan

    Vancomycin Mylan

    proszek do sporządzania roztworu do infuzji - 20 fiol. - 1 g
    MYLAN S.A.S.
    Powiązane artykuły
    Kardiologia

    Nagły zgon sercowy

    Nagły zgon sercowy to nieoczekiwana śmierć spowodowana zatrzymaniem krążenia. Najczęściej dotyka osób, które chorują na serce. W grupie ludzi szczególnie narażonych znajdują się ci, u których wcześniej nastąpiło zatrzymanie krążenia, zmagają się z chorobą...

    Układ krążenia

    Pogrypowe zapalenie mięśnia sercowego

    Zapalenie mięśnia sercowego jest chorobą obejmującą procesem zapalnym komórki mięśnia sercowego, jego naczynia, tkankę śródmiąższową, a czasami także osierdzie i prowadzącym do jego niewydolności bądź innych patologii, zwanych kardiomiopatiami. Przyczyn...

    Niewydolność serca - przyczyny, rodzaje, objawy, diagnostyka, leczenie

    Co to jest niewydolność serca?

    Niewydolność serca inaczej nazywana jest niewydolnością krążeniową. Na niewydolność serca składa się zespół objawów spowodowanych uszkodzeniem mięśnia sercowego. Choroba wymaga systematycznego kontrolowania i leczenia, ponieważ grozi zawałem, a nawet...

    Interakcje międzylekowe

    Interakcje antybiotyków makrolidowych z lekami na nadciśnienie

    W piśmie „Canadian Medical Association Journal" kanadyjscy naukowcy ostrzegają przed jednoczesnym stosowaniem leków na nadciśnienie i makrolidów u osób starszych, ze względu na ryzyko niebezpiecznego obniżenia ciśnienia. Czym są antybiotyki makrolidowe? Makrolidy...

    Normy laboratoryjne

    CK-MB - wartości prawidłowe, wzrost, leczenie

    CK, czyli kinaza kreatynowa jest to enzym, który przekształca kreatynę w wysokoenergetyczny związek, jakim jest fosfokreatyna. Aktywność tego enzymu stwierdza się w mięśniach poprzecznie prążkowanych, w mięśniu sercowym oraz w mózgu. Istnieją trzy izoformy...

    Troponina I i T - charakterystyka, przebieg, wynikii, nieprawidłowe wyniki

    Troponina i pozostałe enzymy w kardiologii

    Enzymy sercowe to białka, które znajdują się w komórkach mięśnia serca. Substancje te spełniają w warunkach prawidłowych różne funkcje. Są interesujące z punktu widzenia kardiologa, gdyż podczas zawału, czyli martwicy mięśnia serca, kiedy to dochodzi...

    Kardiologia

    Serce - budowa, objawy chorób, badania

    Sposób działania i budowa serca przypomina niezwykle sprawną pompę, której wytężonej pracy często nie doceniamy. Choroby mięśnia sercowego, przede wszystkim zawał serca i jego niewydolność, sytuują się w czołówce czynników odpowiedzialnych za przedwczesną...

    Zawał serca - jak działa serce, przyczyny zawału, profilaktyka, objawy, rozpoznanie, leczenie, powikłania

    Zawał - fakty i mity

    Zawał - fakty i mity

    1. Co to jest zawał? Ważne dla leczenia i profilaktyki jest zrozumienie samego problemu choroby, tzw. patofizjologii zawału mięśnia sercowego. Serce ma własny system krwionośny, tzw. układ wieńcowy, który razem z krwią dostarcza do niego potrzebnych...

    Niewydolność serca - przyczyny, rodzaje, objawy, diagnostyka, leczenie

    Czym są kardiomiopatie? (WIDEO)

    Czym są kardiomiopatie? (WIDEO)

    Czym są kardiomiopatie? Istnieje wiele wad serca, a wśród nich kardiomiopatie. Kardiomiopatie należą do grypy chorób mięśnia sercowego, prowadząc do dysfunkcji serca, co w konsekwencji skutkuje niedostatecznym zaopatrzeniem organizmu w krew. Kardiomiopatie...