Vancomycin Mylan

zobacz opinie o produkcie »
Cena
-
Forma
proszek do sporządzania roztworu do infuzji
Dawka
0,5 g
Ilość
1 fiol.
Typ
Na receptę Rp
Refundacja
Nie
Producent: MYLAN S.A.S.

Vancomycin Mylan - Interakcje

Ten lek zażywany jednocześnie z innymi lekami może mieć negatywny wpływ na twoje zdrowie. Najczęściej wykryto interakcje z preparatami:

Zobacz wszystkie »

Pytania do farmaceuty

Nikt nie zadał jeszcze żadnych pytań dotyczących tego preparatu. Możesz zadać bezpłatne pytanie farmaceucie. Napisz własne pytanie lub wybierz jedno z poniższych:

Vancomycin Mylan - ulotka preparatu

Szczegółowe informacje dotyczącego tego leku mogą zostać wyświetlone tylko dla osób zawodowo związanych z farmacją lub medycyną.

Vancomycin Mylan - opis

Podawanie dożylne

Stosowanie lecznicze

Roztwór wankomycyna do stosowania dożylnego wskazany jest w leczeniu następujących, wywołanych przez bakterie Gram-dodatnie wrażliwe na wankomycynę ciężkich, mogących zagrażać życiu, zakażeń, których nie można leczyć innymi antybiotykami, lub których leczenie, innymi, mniej toksycznymi antybiotykami, takimi jak penicyliny i cefalosporyny, nie powiodło się.

Aby zminimalizować ryzyko rozwoju lekooporności, stosowanie wankomycyny należy ograniczyć do tych przypadków, w których istnieją ścisłe wskazania do jej zastosowania.

Wankomycynę stosuje się w leczeniu następujących ciężkich zakażeń wywołanych przez wrażliwe szczepy drobnoustrojów (patrz punkt 5.1):

- zapalenie wsierdzia,

- zakażenia kości (zapalenie kości i szpiku),

- zapalenie płuc,

- zakażenia tkanek miękkich.

- bakteriemia wywołana przez gronkowce oporne na metycylinę, występująca w przebiegu zapalenia wsierdzia, zapalenia płuc lub zakażeń tkanek miękkich.

Zapalenie wsierdzia wywołane przez paciorkowce jelitowe, Streptococcus viridans lub S. bovis należy leczyć wankomycyną w skojarzeniu z aminoglikozydem.

Stosowanie zapobiegawcze

Wankomcynę można stosować w zapobieganiu zakażeniom okołooperacyjnym wywołanym przez drobnoustroje Gram-dodatnie, szczególnie w czasie zabiegów, w przebiegu których jest zwiększone ryzyko takich zakażeń, np. podczas operacji serca i naczyń, operacji w obrębie klatki piersiowej lub operacji wszczepieniem protez lub urządzeń.

Wankomycynę należy stosować u pacjentów z dużym ryzykiem infekcyjnego zapalenia wsierdzia (np. z predysponującymi chorobami serca), nietolerujących beta-laktamów lub gdy potwierdzono, że zakażenie jest spowodowane przez oporny na metycylinę szczep S. aureus (MRSA).

Podawanie doustne

Wankomycynę można stosować doustnie w leczeniu rzekomobłoniastego zapalenia jelita grubego wywołanego przez Clostridium difficile, w przypadku ciężkiego zakażenia, nawrotu choroby lub niepowodzenia innego leczenia.

UWAGA: w leczeniu rzekomobłoniastego zapalenia jelita grubego nie jest skuteczna wankomycyna podawana dożylnie.

Należy wziąć pod uwagę oficjalne wytyczne dotyczące właściwego stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Vancomycin Mylan - skład

Vancomycin Mylan, 500 mg, proszek do sporządzania roztworu do infuzji

Każda fiolka zawiera 500 mg wankomycyny (Vancomycinum) w postaci wankomycyny chlorowodorku, co odpowiada 500 000 j.m.

Roztwór powstały po rozpuszczeniu proszku w 10 ml wody do wstrzykiwań, zawiera 50 mg/ml wankomycyny

Vancomycin Mylan, 1 g, proszek do sporządzania roztworu do infuzji

Każda fiolka zawiera 1 g wankomycyny (Vancomycinum) w postaci wankomycyny chlorowodorku, co odpowiada 1 000 000 j.m.

Roztwór powstały po rozpuszczeniu w 20 ml wody do wstrzykiwań, zawiera 50 mg/ml wankomycyny Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

Vancomycin Mylan - dawkowanie

Podawanie dożylne

Zaleca się, aby stężenie roztworu nie przekraczało 5 mg/ml. Niektórym pacjentom, u których konieczne jest ograniczenie podaży płynów, można podawać roztwory o stężeniach do 10 mg/ml; stosowanie takich większych stężeń może zwiększać ryzyko zdarzeń związanych z infuzją (patrz punkt 6.6.). Infuzja powinna trwać co najmniej 60 minut. U dorosłych, jeśli stosowane są dawki powyżej 500 mg, zaleca się, aby szybkość podawania infuzji nie przekraczała 10 mg/min. Zdarzenia związane z infuzją zależą zarówno od stężenia, jak i od szybkości podawania wankomycyny.

Długość leczenia zależy od ciężkości zakażenia oraz jego przebiegu klinicznego i bakteriologicznego.

Pacjenci z prawidłową czynnością nerek i wątroby

Dorośli i dzieci w wieku powyżej 12 lat

Zalecana dobowa dawka dożylna wynosi 2000 mg (2 g) w dawkach podzielonych po 500 mg, podawanych co 6 godzin, lub po 1000 mg, podawanych co 12 godzin.

W bakteryjnym zapaleniu wsierdzia ogólnie przyjęty schemat dawkowania to: albo infuzja dożylna 1000 mg wankomycyny, podawana co 12 godzin przez 4 tygodnie, stosowana albo w monoterapii, albo w skojarzeniu z innymi antybiotykami (gentamycyna z ryfampicyną, gentamycyna, streptomycyna). Zapalenie wsierdzia wywołane przez paciorkowce jelitowe leczy się przez 6 tygodni wankomycyną w skojarzeniu z aminoglikozydem - zgodnie z krajowymi wytycznymi.

Profilaktyka okołooperacyjna: dorośli otrzymują dożylnie 1000 mg wankomycyny (przed rozpoczęciem znieczulenia), a następnie - w zależności od rodzaju i czasu trwania zabiegu chirurgicznego - 12 godzin po zabiegu można podać dożylnie dawkę 1000 mg wankomycyny.

Zapobiegawcze stosowanie antybiotyku powinno trwać krótko i być ograniczone do okresu okołooperacyjnego 24 godzin i trwać nie dłużej niż 48 godzin.

Dzieci w wieku od 1 miesiąca do 12 lat

Zalecana dawka dożylna wynosi 10 mg/kg mc., co 6 godzin lub 20 mg/kg mc., co 12 godzin.

Noworodki i niemowlęta

Zalecana dawka początkowa wynosi 15 mg/kg mc., a następnie 10 mg/kg mc. co 12 godzin przez pierwszy tydzień życia i co 8 godzin od drugiego tygodnia do końca 1. miesiąca życia. Należy regularnie kontrolować stężenia wankomycyny w surowicy krwi (patrz poniżej).

Osoby w podeszłym wieku

Z powodu osłabionej z wiekiem sprawności nerek, może być konieczne zastosowanie mniejszych dawek podtrzymujących.

Pacjenci otyli

Może być konieczna modyfikacja dawki dobowej.

Pacjenci z zaburzoną czynnością wątroby

Brak danych świadczących o konieczności zmniejszenia dawki u osób z zaburzeniami czynności wątroby.

Pacjenci z zaburzoną czynnością nerek

U pacjentów z zaburzoną czynnością nerek dawkę wankomycyny należy zmodyfikować, a poniższy nomogram można zastosować w celu ustalenia odpowiedniej dawki. Zaleca się uważne kontrolowanie stężenia wankomycyny w surowicy (patrz niżej).

(Wykres w oryginalnym CHPL'u)

Klirens kreatyniny [ml/min] Nomogram dawkowania u dorosłych z zaburzoną czynnością nerek

Jeśli wartość klirensu kreatyniny nie jest znana, można ją obliczyć na podstawie wieku pacjenta, płci oraz stężenia kreatyniny w surowicy za pomocą następującego wzoru:

Mężczyźni: _masa ciała [kgj x 140 - wiek [lataj_

72 x stężenie kreatyniny w surowicy [mg/100 mlj

Kobiety: 0,85 x wartość obliczona na podstawie powyższego wzoru.

Wartość klirensu kreatyniny należy ustalać zawsze, gdy jest to możliwe.

U pacjentów z lekką i umiarkowaną niewydolnością nerek dawka początkowa wynosi co najmniej 15 mg/kg mc. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek zalecane jest raczej podawanie dawki podtrzymującej pomiędzy 250 mg a 1000 mg co kilka dni, niż podawanie codzienne mniejszych dawek.

U pacjentów z bezmoczem (praktycznie brak czynności nerek) należy podać dawkę 15 mg/kg masy ciała aż do osiągnięcia stężenia terapeutycznego w surowicy krwi. Dawka podtrzymująca wynosi 1,9 mg/kg masy ciała na dobę.

W celu ułatwienia procedury dorośli pacjenci z silnie ograniczoną czynnością nerek mogą zamiast dawki dobowej otrzymywać co kilka dni dawkę podtrzymującą 250 mg do 1000 mg.

Pacjenci poddawani hemodializie

U pacjentów bez żadnej czynności nerek, poddawanych regularnej hemodializie, można także stosować następujący schemat dawkowania: dawka nasycająca 1000 mg, dawka podtrzymująca 1000 mg co 7-10 dni.

Jeśli do hemodializy stosuje się błony polisulfonowe (dializa wysokoprzepływowa), skraca się okres półtrwania wankomycyny. U pacjentów regularnie hemodializowanych konieczne może być podanie dodatkowej dawki podtrzymującej.

Kontrola stężeń wankomycyny w surowicy

Stężenie wankomycyny w surowicy należy skontrolować drugiego dnia leczenia bezpośrednio przed podaniem następnej dawki i godzinę po infuzji dożylnej. Stężenie terapeutyczne wankomycyny w surowicy powinno wynosić od 30 do 40 mg/l (maksymalnie 50 mg/l) godzinę po zakończeniu infuzji, natomiast minimalne stężenie (bezpośrednio przed podaniem następnej dawki) - pomiędzy 5 a 10 mg/l.

Podawanie doustne

Leczenie zapalenia jelita grubego wywołanego przez C. difficile

Dorośli

Zwykle stosowana dawka dobowa wynosi 0,5 g do 2 g i podaje się ją w 4 dawkach podzielonych (125 mg do 500 mg na dawkę) przez 7 do 10 dni.

Dzieci

Zwykle stosowana dawka dobowa wynosi 40 mg/kg mc./dobę i podaje się ją w 4 dawkach podzielonych, maksymalnie 250 mg na dawkę, przez 7 do 10 dni.

Sposób podawania

Wyłącznie do podawania w infuzji dożylnej, nie należy podawać domięśniowo.

Wankomycynę należy parenteralnie podawać wyłącznie w powolnej infuzji dożylnej (nie szybciej niż 10 mg/min - przez co najmniej 60 minut), w postaci roztworu o odpowiednim rozcieńczeniu (co najmniej 500 mg/100 ml lub co najmniej 1000 mg/200 ml).

U niektórych pacjentów, u których konieczne jest ograniczenie objętości podawanych płynów, można podawać roztwór 500 mg w 50 ml lub 1000 mg w 100 ml. Jednak stosowanie bardziej stężonych roztworów może zwiększać ryzyko działań niepożądanych związanych z podawaniem leku w postaci infuzji.

Sporządzony roztwór można wykorzystać również do podania doustnego.

Wskazania do stosowania są inne w przypadku podawania dożylnego i podawania doustnego. Obu tych dróg podawania leku nie można stosować zamiennie.

Informacje na temat sporządzania roztworu znajdują się w punkcie 6.6 Szczególne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania leku do stosowania.

Vancomycin Mylan - środki ostrożności

Ostrzeżenia

Jeśli wystąpią ciężkie ostre reakcje nadwrażliwości (np. anafilaksja), leczenie wankomycyną należy natychmiast przerwać i zastosować odpowiednie działania ratunkowe (np. leki przeciwhistaminowe, kortykosteroidy i - jeżeli to konieczne - sztuczne oddychanie).

Szybkie wstrzyknięcie leku (np. w ciągu kilku minut) może wiązać się z ciężką hipotonią (w tym ze wstrząsem i, rzadko, z zatrzymaniem krążenia), reakcjami histaminopodobnymi, wysypką grudkowo-plamistą lub wysypką rumieniowatą (zespół ?czerwonego człowieka" lub zespół ?czerwonej szyi"). Wankomycynę należy podawać w infuzji w postaci rozcieńczonego roztworu (2,5 do 5,0 g/l) z szybkością nie większą niż 10 mg/min i przez czas nie krótszy niż 60 minut, aby uniknąć reakcji związanych z szybką infuzją. Przerwanie infuzji zwykle powoduje szybkie ustąpienie tych reakcji.

Nefrotoksyczność. Podczas stosowania wankomycyny u pacjentów z niewydolnością nerek należy zachować ostrożność, ponieważ jeśli duże stężenie wankomycyny w surowicy występuje długotrwale, znacznie większa jest możliwość działania toksycznego. W trakcie leczenia pacjentów z niewydolnością nerek oraz pacjentów otrzymujących jednocześnie z wankomycyną inne nefrotoksyczne substancje czynne (np. aminoglikozydy), należy regularnie kontrolować czynność nerek oraz dostosować odpowiednio dawkowanie w celu minimalizacji ryzyka nefrotoksyczności (patrz punkt 4.2).

Ototoksyczność. U pacjentów z wcześniejszą utratą słuchu, którzy otrzymywali wysokie dożylne dawki wankomycyny, lub u których stosowano jednocześnie terapię z inną ototoksyczną substancją czynną taką jak aminoglikozydy, odnotowywano przemijającą lub trwałą ototoksyczność. Szumy uszne mogą poprzedzać utratę słuchu. Doświadczenie z innymi antybiotykami wskazuje, że utrata słuchu może postępować pomimo zaprzestania terapii. W celu zmniejszenia ryzyka ototoksyczności, zalecana jest okresowa kontrola poziomu wankomycyny w surowicy krwi oraz okresowe badania słuchu.

U niektórych pacjentów leczonych wielokrotnymi doustnymi dawkami wankomycyny z powodu czynnego rzekomobłoniastego zapalenia jelita grubego wywołanego przez C. difficile, notowano klinicznie istotne stężenia wankomycyny w surowicy. Dlatego u tych pacjentów właściwym postępowaniem może być kontrola stężeń w surowicy.

Środki ostrożności

Wankomycyna silnie podrażnia tkanki i po wstrzyknięciu domięśniowym wywołuje martwicę w miejscu podania. U pacjentów otrzymujących wankomycynę może wystąpić ból oraz zakrzepowe zapalenie żył, rzadko o ciężkim przebiegu. Częstość występowania i nasilenie zakrzepowego zapalenia żył można zminimalizować, podając produkt leczniczy powoli, w postaci rozcieńczonego roztworu (patrz punkt 6.6) oraz regularnie zmieniając miejsce podania infuzji.

Należy zachować ostrożność podczas stosowania wankomycyny u pacjentów z nadwrażliwością na teikoplaninę, ponieważ u pacjentów uczulonych na teikoplaninę notowano reakcje nadwrażliwości na wankomycynę (nadwrażliwość krzyżowa).

Wankomycyna może nasilać indukowane znieczuleniem osłabienie czynności mięśnia sercowego. Podczas znieczulenia dawkę należy dokładnie rozcieńczyć i podawać powoli, ściśle monitorując czynność serca. Zmianę pozycji ciała należy opóźnić do czasu zakończenia infuzji i doprowadzenia do wyrównania ciśnienia ortostatycznego.

U każdego pacjenta, który otrzymuje wankomycynę dożylnie, należy okresowo kontrolować parametry hematologiczne i parametry czynności nerek oraz czynność słuchu.

Podczas dłuższego stosowania leku wskazana jest okresowa kontrola stężeń wankomycyny we krwi w czasie terapii, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub słuchu lub w razie jednoczesnego podawania substancji ototoksycznych lub nefrotoksycznych, takich jak aminoglikozydy. W takich przypadkach należy regularnie kontrolować czynność nerek i dostosować dawkowanie do stopnia osłabienia czynności nerek.

Regularne kontrolowanie słuchu jest konieczne u pacjentów z zaburzeniami słuchu oraz podczas jednoczesnego stosowania leków ototoksycznych lub w przypadkach zaburzeń czynności nerek.

Stosowanie u dzieci

U wcześniaków i niemowląt właściwym postępowaniem może być potwierdzenie pożądanych stężeń wankomycyny w surowicy. Jednoczesne podawanie wankomycyny i leków znieczulających wiązało się z rumieniem i histaminopodobnym zaczerwieniem skóry u dzieci. Jeśli podawanie wankomycyny jest

konieczne w ramach zapobiegania zakażeniom okołooperacyjnym, zaleca się, aby leki znieczulające podawać po zakończeniu infuzji wankomycyny.

Stosowanie u osób w podeszłym wieku

Fizjologiczne zmniejszanie się przesączania kłębuszkowego, postępujące z wiekiem, może być przyczyną zwiększonych poziomów wankomycyny w surowicy. Osoby w podeszłym wieku, są szczególnie podatne na uszkodzenia słuchu i jeżeli pacjent ma powyżej 60 lat, należy u niego okresowo kontrolować słuch. Należy unikać jednoczesnego lub następującego kolejno po sobie podawania substancji nefrotoksycznych.

Vancomycin Mylan - przedawkowanie

Opisywano toksyczność spowodowaną przedawkowaniem. Dawka 500 mg podana dożylnie u dziecka w wieku 2 lat doprowadziła do śmiertelnego zatrucia.

Podanie dawki całkowitej 56 g w ciągu 10 dni u osoby dorosłej spowodowało niewydolność nerek. W niektórych stanach wysokiego ryzyka (np. w ciężkim zaburzeniu czynności nerek) może wystąpić duże stężenie leku w surowicy i działania oto- i nefrotoksycznego.

Postępowanie po przedawkowaniu

? Specyficzna odtrutka nie jest znana.

? Konieczne jest leczenie objawowe i podtrzymywanie czynności nerek.

? Wankomycyna jest w niewielkim stopniu usuwana z krwi metodą hemodializy lub dializy otrzewnowej. W celu zmniejszenia stężeń wankomycyny w surowicy stosuje się hemofiltrację lub hemoperfuzję z użyciem żywic polisulfonowych.

Vancomycin Mylan - przeciwskazania

Nadwrażliwość na wankomycynę.

Vancomycin Mylan - działania niepożądane

Wymienione poniżej reakcje niepożądane zdefiniowano za pomocą następującej konwencji MedDRA i klasyfikacji układów i narządów: bardzo częste (> =1/10), częste (> =1/100 do < 1/10), niezbyt częste (> =1/1 000 do < 1/100), rzadkie (> =1/10 000 do < 1/1 000), bardzo rzadkie (< 1/10 000), o nieznanej częstości występowania (niemożliwej do oszacowania na podstawie dostępnych danych). W obrębie każdej grupy o określonej częstości występowania objawy niepożądane są wymienione w kolejności zmniejszającej się ciężkości.

Najczęstszymi reakcjami niepożądanymi są: zapalenie żył i reakcje rzekomo alergiczne związane ze zbyt szybkim dożylnym podawaniem wankomycyny.

Klasyfikacja układów i narządów

Grupy wg częstości występowania

Zaburzenia krwi i układu chłonnego

Rzadkie

- trombocytopenia

- neutropenia,

- agranulocytoza,

- eozynofilia

Zaburzenia układu immunologicznego

Rzadkie

- reakcje anafilaktyczne,

- reakcje nadwrażliwości

Zaburzenia ucha i błędnika

Niezbyt częste

- przemijająca lub trwała utrata słuchu Rzadkie

- szumy uszne,

- zawroty głowy

Zaburzenia serca

Bardzo rzadkie

- zatrzymanie krążenia

Zaburzenia naczyniowe

Częste

- obniżenie ciśnienia tętniczego,

- zakrzepowe zapalenie żył Rzadkie

- zapalenie naczyń

Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia

Częste

- duszność,

- szorstki, wysoki świst oddechowy

Zaburzenia żołądka i jelit

Rzadkie

- nudności Bardzo rzadkie

- rzekomobłoniaste zapalenie _ jelit po podaniu dożylnym

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej

Częste

- wysypka i zapalenie błon śluzowych,

- świąd skóry,

- pokrzywka Bardzo rzadkie

- złuszczające zapalenie skóry,

- zespół Stevensa-Johnsona,

- zespół Lyella,

- pęcherzowe zapalenie skóry indukowane przez IgA

Zaburzenia nerek i dróg moczowych

Częste

- niewydolność nerek objawiająca się przede wszystkim zwiększonym stężeniem kreatyniny lub mocznika w surowicy

Rzadkie

- śródmiąższowe zapalenie nerek,

- ostra niewydolność nerek

 

Klasyfikacja układów i narządów

Grupy wg częstości występowania

Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania

Częste

- zaczerwienienie górnej części ciała i twarzy,

- ból i skurcz mięśni klatki piersiowej i pleców Rzadkie

- gorączka polekowa,

- dreszcze

W trakcie lub tuż po zakończeniu szybkiej infuzji mogą wystąpić reakcje anafilaktyczne, w tym obniżenie ciśnienia tętniczego, duszność, pokrzywka lub świąd skóry. Reakcje te ustępują, gdy podawanie leku zostanie przerwane, zwykle w czasie od 20 minut do 2 godzin od przerwania podawania leku. Ototoksyczność opisywano przede wszystkim u pacjentów otrzymujących duże dawki leku, u osób leczonych jednocześnie innymi lekami ototoksycznymi lub u osób z wcześniej występującym zaburzeniem czynności nerek lub słuchu.

Po podaniu doustnym, w związku z tym, że wankomycyna może wchłanianiu się z uszkodzonego przewodu pokarmowego, nie można wykluczyć ryzyka opisanych powyżej objawów niepożądanych.

Vancomycin Mylan - ciąża i karmienie piersią

Ciąża

Nie ma wystarczającego doświadczenia dotyczącego bezpieczeństwa stosowania wankomycyny u kobiet w ciąży. Toksykologiczne badania reprodukcji prowadzone u zwierząt nie wskazują na jakikolwiek wpływ leku na rozwój zarodka, płodu lub przebieg ciąży (patrz punkt 5.3).

Wankomycyna jednak przenika przez łożysko i nie można wykluczyć potencjalnego ryzyka ototoksyczności i nefrotoksyczności u zarodka i noworodka. W związku z tym wankomycynę w czasie ciąży można stosować tylko wtedy, jeśli istnieją wyraźne wskazania i po starannej ocenie stosunku ryzyka do korzyści.

Karmienie piersią

Wankomycyna jest wydzielana z mlekiem kobiecym i dlatego w okresie karmienia piersią można ją stosować tylko wtedy, gdy inne antybiotyki okażą się nieskuteczne. U kobiet karmiących piersią wankomycynę należy stosować ostrożnie, ze względu na możliwość wystąpienia reakcji niepożądanych u dziecka (zaburzenia flory jelitowej z biegunką, kolonizacja drożdżakami i możliwość uczulenia). Biorąc pod uwagę znaczenie leku dla karmiącej matki, należy rozważyć możliwość zakończenia karmienia piersią.

Płodność

Brak badań dotyczących wpływu na płodność (u kobiet i mężczyzn).

Vancomycin Mylan - prowadzenie pojazdów

Wankomycyna nie ma żadnego lub ma jedynie minimalny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Kategorie preparatu

Ten preparat należy do kategorii:

Vancomycin Mylan - Zamienniki

Dla tego produktu znaleziono preparaty, które możesz stosować zamiennie w terapii:

Komentarze

Wysyłając opinię akceptujesz regulamin zamieszczania opinii w serwisie. Grupa Wirtualna Polska S.A. z siedzibą w Warszawie jest administratorem twoich danych osobowych dla celów związanych z korzystaniem z serwisu. Zgodnie z art. 24 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy o ochronie danych osobowych, podanie danych jest dobrowolne, Użytkownikowi przysługuje prawo dostępu do treści swoich danych i ich poprawiania.
    Podziel się na Facebooku
    Zapytaj o lek

    za darmo

    • Odpowiedź w 24 godziny
    • Bez żadnych opłat
    • Wykwalifikowani farmaceuci

    farmaceutów jest teraz online

    0/500
    Uzupełnij treść pytania o ewentualne dodatkowe szczegóły i kliknij "Wyślij pytanie".

    Informacje dostępne dzięki www.osoz.pl. Dane o produkcie pobrane zostały z bazy KS-BLOZ i nie mogą być kopiowane, rozpowszechniane ani wykorzystywane bez zgody producenta bazy KS-BLOZ, firmy KAMSOFT S.A.

    Substancja czynna

    Vancomycinum

    Wankomycyna to antybiotyk bakteriobójczy z grupy glikopeptydów. Zwany jest antybiotykiem ostatniej szansy. Stosowany jest w zakażeniach bakteriami odpornymi na inne antybiotyki oraz w zakażeniach innymi bakteriami u pacjentów nietolerujących penicylin i cefalosporyn.

    Dostępne opakowania
    Vancomycin Mylan

    Vancomycin Mylan

    proszek do sporządzania roztworu do infuzji - 1 fiol. - 0,5 g
    MYLAN S.A.S.
    Vancomycin Mylan

    Vancomycin Mylan

    proszek do sporządzania roztworu do infuzji - 5 fiol. - 0,5 g
    MYLAN S.A.S.
    Vancomycin Mylan

    Vancomycin Mylan

    proszek do sporządzania roztworu do infuzji - 10 fiol. - 0,5 g
    MYLAN S.A.S.
    Vancomycin Mylan

    Vancomycin Mylan

    proszek do sporządzania roztworu do infuzji - 20 fiol. - 0,5 g
    MYLAN S.A.S.
    Vancomycin Mylan

    Vancomycin Mylan

    proszek do sporządzania roztworu do infuzji - 1 fiol. - 1 g
    MYLAN S.A.S.
    Vancomycin Mylan

    Vancomycin Mylan

    proszek do sporządzania roztworu do infuzji - 5 fiol. - 1 g
    MYLAN S.A.S.
    Vancomycin Mylan

    Vancomycin Mylan

    proszek do sporządzania roztworu do infuzji - 10 fiol. - 1 g
    MYLAN S.A.S.
    Vancomycin Mylan

    Vancomycin Mylan

    proszek do sporządzania roztworu do infuzji - 20 fiol. - 1 g
    MYLAN S.A.S.
    Powiązane artykuły
    Niewydolność serca - przyczyny, rodzaje, objawy, diagnostyka, leczenie

    Co to jest niewydolność serca?

    Niewydolność serca inaczej nazywana jest niewydolnością krążeniową. Na niewydolność serca składa się zespół objawów spowodowanych uszkodzeniem mięśnia sercowego. Choroba wymaga systematycznego kontrolowania i leczenia, ponieważ grozi zawałem, a nawet...

    Układ krążenia

    Pogrypowe zapalenie mięśnia sercowego

    Zapalenie mięśnia sercowego jest chorobą obejmującą procesem zapalnym komórki mięśnia sercowego, jego naczynia, tkankę śródmiąższową, a czasami także osierdzie i prowadzącym do jego niewydolności bądź innych patologii, zwanych kardiomiopatiami. Przyczyn...

    Kardiologia

    Nagły zgon sercowy

    Nagły zgon sercowy to nieoczekiwana śmierć spowodowana zatrzymaniem krążenia. Najczęściej dotyka osób, które chorują na serce. W grupie ludzi szczególnie narażonych znajdują się ci, u których wcześniej nastąpiło zatrzymanie krążenia, zmagają się z chorobą...

    Interakcje międzylekowe

    Interakcje antybiotyków makrolidowych z lekami na nadciśnienie

    W piśmie „Canadian Medical Association Journal" kanadyjscy naukowcy ostrzegają przed jednoczesnym stosowaniem leków na nadciśnienie i makrolidów u osób starszych, ze względu na ryzyko niebezpiecznego obniżenia ciśnienia. Czym są antybiotyki makrolidowe? Makrolidy...

    Troponina I i T - charakterystyka, przebieg, wynikii, nieprawidłowe wyniki

    Troponina i pozostałe enzymy w kardiologii

    Enzymy sercowe to białka, które znajdują się w komórkach mięśnia serca. Substancje te spełniają w warunkach prawidłowych różne funkcje. Są interesujące z punktu widzenia kardiologa, gdyż podczas zawału, czyli martwicy mięśnia serca, kiedy to dochodzi...

    Kardiologia

    Serce - budowa, objawy chorób, badania

    Sposób działania i budowa serca przypomina niezwykle sprawną pompę, której wytężonej pracy często nie doceniamy. Choroby mięśnia sercowego, przede wszystkim zawał serca i jego niewydolność, sytuują się w czołówce czynników odpowiedzialnych za przedwczesną...

    Niewydolność serca - przyczyny, rodzaje, objawy, diagnostyka, leczenie

    Czym są kardiomiopatie? (WIDEO)

    Czym są kardiomiopatie? (WIDEO)

    Czym są kardiomiopatie? Istnieje wiele wad serca, a wśród nich kardiomiopatie. Kardiomiopatie należą do grypy chorób mięśnia sercowego, prowadząc do dysfunkcji serca, co w konsekwencji skutkuje niedostatecznym zaopatrzeniem organizmu w krew. Kardiomiopatie...

    Zawał serca - jak działa serce, przyczyny zawału, profilaktyka, objawy, rozpoznanie, leczenie, powikłania

    Zawał - fakty i mity

    Zawał - fakty i mity

    1. Co to jest zawał? Ważne dla leczenia i profilaktyki jest zrozumienie samego problemu choroby, tzw. patofizjologii zawału mięśnia sercowego. Serce ma własny system krwionośny, tzw. układ wieńcowy, który razem z krwią dostarcza do niego potrzebnych...

    Kardiologia

    Nowy lek poprawiający pracę serca

    Nowy lek, będący częścią całkowicie nowatorskiego podejścia do leczenia różnych typów niewydolności serca, wpływa na rytm pracy serca przedłużając skurcze jego mięśni. Działanie nowego leku Obecnie stosowane metody leczenia niewydolności serca skupiają...