Tonpular PR 150 mg

zobacz opinie o produkcie »
Cena
-
Forma
kapsułki o przedłużonym uwalnianiu twarde
Dawka
0,15 g
Ilość
14 kaps.
Typ
Na receptę Rp
Refundacja
Nie
Producent: WOCKHARDT UK LTD

Tonpular PR 150 mg - Interakcje

Ten lek zażywany jednocześnie z innymi lekami może mieć negatywny wpływ na twoje zdrowie. Najczęściej wykryto interakcje z preparatami:

Zobacz wszystkie »

Interakcje z żywnością

Alkohol

Należy unikać spożywania alkoholu przy jednoczesnym przyjmowaniu leków. W czasie kuracji krótkotrwałych należy unikać picia w ogóle, zaś w przypadku stałego zażywania – niekiedy można pić umiarkowanie, ale tylko po konsultacji z lekarzem. Nie należy też nigdy popijać leków napojami alkoholowymi. Dowiedz się więcej na temat interakcji leków z alkoholem.

Zobacz wszystkie »

Pytania do farmaceuty

Nikt nie zadał jeszcze żadnych pytań dotyczących tego preparatu. Możesz zadać bezpłatne pytanie farmaceucie. Napisz własne pytanie lub wybierz jedno z poniższych:

Tonpular PR 150 mg - ulotka preparatu

Szczegółowe informacje dotyczącego tego leku mogą zostać wyświetlone tylko dla osób zawodowo związanych z farmacją lub medycyną.

Tonpular PR 150 mg - opis

Leczenie epizodów dużej depresji.

Zapobieganie nawrotom epizodów dużej depresji.

Leczenie uogólnionych zaburzeń lękowych.

Leczenie fobii społecznej.

Leczenie lęku napadowego z lub bez towarzyszącej agorafobii.

Tonpular PR 150 mg - skład

Jedna kapsułka twarda o przedłużonym uwalnianiu zawiera 169,7 mg wenlafaksyny chlorowodorku, odpowiadającego 150 mg wenlafaksyny.

Substancje pomocnicze:

Żółcień pomarańczową (E 110) 0,2286 mg

Tartrazyna (E 102) 0,0304 mg

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

Tonpular PR 150 mg - dawkowanie

Epizody dużej depresji

  

Zalecana dawka początkowa wenlafaksyny o przedłużonym uwalnianiu wynosi 75 mg raz na dobę. W przypadku braku odpowiedzi u pacjentów na początkową dawkę 75 mg/dobę, korzystne może być zwiększenie dawki maksymalnie do 375 mg/dobę. Dawkę można zwiększać w odstępach 2-tygodniowych lub dłuższych. Jeśli klinicznie uzasadnione w związku z nasileniem objawów dawki leku można zwiększać częściej przy zachowaniu minimalnego odstępu 4 dni.

W związku z ryzykiem wprost proporcjonalnych do dawki działań niepożądanych, zwiększenie dawki powinno następować wyłącznie po przeprowadzeniu oceny klinicznej (patrz punkt 4.4). Należy kontynuować stosowanie najmniejszej skutecznej dawki.

Pacjenci powinni być leczeni przez dostateczny okres czasu, zwykle przez kilka miesięcy lub dłużej. Należy regularnie oceniać skuteczność leczenia, indywidualnie dla każdego przypadku. Leczenie przez dłuższy okres czasu może być również odpowiednie w zapobieganiu nawrotom poważnych zaburzeń depresyjnych (MDE). W większości przypadków zalecana dawka stosowana w zapobieganiu nawrotom poważnych zaburzeń depresyjnych jest taka sama jak dawka stosowana w leczeniu bieżących zaburzeń depresyjnych.

Leki przeciwdepresyjne należy stosować co najmniej przez sześć miesięcy po remisji choroby.

Uogólnione zaburzenia lękowe

  

Zalecana dawka początkowa wenlafaksyny o przedłużonym uwalnianiu wynosi 75 mg raz na dobę. W przypadku braku odpowiedzi u pacjentów na początkową dawkę 75 mg/dobę, korzystne może być zwiększenie dawki maksymalnie do 225 mg/dobę. Dawkę można zwiększać w odstępach 2-tygodniowych lub dłuższych.

W związku z ryzykiem wprost proporcjonalnych do dawki działań niepożądanych, zwiększenie dawki powinno następować wyłącznie po przeprowadzeniu oceny klinicznej (patrz punkt 4.4). Należy kontynuować stosowanie najmniejszej skutecznej dawki.

Pacjenci powinni być leczeni przez dostateczny okres czasu, zwykle przez kilka miesięcy lub dłużej. Należy regularnie oceniać skuteczność leczenia, indywidualnie dla każdego przypadku.

Fobia społeczna

Zalecana dawka wenlafaksyny o przedłużonym uwalnianiu wynosi 75 mg raz na dobę. Brak potwierdzenia, aby większe dawki oferowały dodatkową korzyść.

Jednak u poszczególnych pacjentów, w przypadku braku odpowiedzi na początkową dawkę 75 mg/dobę, można rozważać zwiększenie dawki maksymalnie do 225 mg/dobę. Dawkę można zwiększać w odstępach 2-tygodniowych lub dłuższych.

W związku z ryzykiem wprost proporcjonalnych do dawki działań niepożądanych, zwiększenie dawki powinno następować wyłącznie po przeprowadzeniu oceny klinicznej (patrz punkt 4.4). Należy kontynuować stosowanie najmniejszej skutecznej dawki.

Pacjenci powinni być leczeni przez dostateczny okres czasu, zwykle przez kilka miesięcy lub dłużej. Należy regularnie oceniać skuteczność leczenia, indywidualnie dla każdego przypadku.

Lęk napadowy

Zaleca się stosowanie wenlafaksyny o przedłużonym uwalnianiu w dawce 37,5 mg/dobę przez 7 dni. Następnie dawkę należy zwiększyć do 75 mg/dobę. W przypadku braku odpowiedzi u pacjentów na dawkę 75 mg/dobę, korzystne może być zwiększenie dawki maksymalnie do 225 mg/dobę. Dawkę można zwiększać w odstępach 2-tygodniowych lub dłuższych.

W związku z ryzykiem wprost proporcjonalnych do dawki działań niepożądanych, zwiększenie dawki powinno następować wyłącznie po przeprowadzeniu oceny klinicznej (patrz punkt 4.4). Należy kontynuować stosowanie najmniejszej skutecznej dawki.

Pacjenci powinni być leczeni przez dostateczny okres czasu, zwykle przez kilka miesięcy lub dłużej. Należy regularnie oceniać skuteczność leczenia, indywidualnie dla każdego przypadku.

 Stosowanie u pacjentów w podeszłym wieku

Nie jest wymagana modyfikacja dawki wenlafaksyny w związku z wiekiem pacjenta. Jednak należy zachować ostrożność w przypadku pacjentów w podeszłym wieku (w związku z możliwością zaburzeń czynności nerek, potencjalnymi zmianami wrażliwości i powinowactwa neuroprzekaźników występującymi wraz z wiekiem). Należy zawsze stosować najmniejszą skuteczna dawkę i objąć pacjentów ścisłą obserwacją w przypadku potrzeby zwiększenia dawki.

Stosowanie u dzieci i młodzieży poniżej 18 roku życia

Nie zaleca się stosowania wenlafaksyny u dzieci i młodzieży.

Badania kliniczne z grupą kontrolną prowadzone z udziałem dzieci i młodzieży z poważnymi zaburzeniami depresyjnymi nie wykazały skuteczności i nie potwierdzają zasadności stosowania wenlafaksyny u takich pacjentów (patrz punkt 4.4 i 4.8).

Dotąd nie ustalono skuteczności i bezpieczeństwa stosowania wenlafaksyny w związku z innymi wskazaniami u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat.

Stosowanie u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby

U pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby zasadniczo należy rozważyć zmniejszenie dawki o 50%. Jednak w związku z międzyosobniczymi wahaniami klirensu, pożądane może być zindywidualizowane dawkowanie.

Dane dotyczące stosowania leku u pacjentów z ciężką postacią zaburzeń czynności wątroby są ograniczone. Zaleca się zachowanie ostrożności i rozważenie zmniejszenia dawki o ponad 50%. W przypadku leczenia pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby należy rozważyć potencjalne korzyści i ryzyko.

Stosowanie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek

Chociaż nie jest konieczna żadna zmiana dawki w przypadku pacjentów z wielkością filtracji kłębuszkowej (GFR) w granicach 30‑70 ml/minutę, zaleca się ostrożność. W przypadku pacjentów wymagających hemodializowania i pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (GFR < 30 ml/min), dawkę należy zmniejszyć o 50%. W związku z międzyosobniczymi wahaniami klirensu u takich pacjentów, pożądane może być indywidualne dawkowanie.

Objawy zespołu odstawienia obserwowane po odstawieniu wenlafaksyny

Należy unikać nagłego przerywania stosowania leku. Podczas odstawiania wenlafaksyny, dawkę leku należy zmniejszać stopniowo w okresie co najmniej jednego – dwóch tygodni w celu zmniejszenia ryzyka zespołu odstawienia (patrz punkt 4.4 i 4.8). W przypadku pojawienia się objawów niemożliwych do zniesienia podczas okresu zmniejszania dawki lub odstawienia leku, można rozważyć przywrócenie wcześniej przepisanej dawki. Następnie lekarz może kontynuować zmniejszanie dawki, lecz bardziej stopniowo.

Do podawania doustnego.

Zaleca się przyjmowanie kapsułek wenlafaksyny o przedłużonym uwalnianiu codziennie wraz z posiłkiem, o tej samej porze dnia. Kapsułki należy połykać w całości (bez dzielenia, kruszenia, żucia lub rozpuszczania) popijając płynem.

Pacjenci leczeni tabletkami wenlafaksyny o przedłużonym uwalnianiu mogą być przestawieni na leczenie kapsułkami wenlafaksyny o przedłużonym uwalnianiu w dawce dobowej stanowiącej równoważnik dawki w tabletkach. Na przykład, tabletki wenlafaksyny o przedłużonym uwalnianiu w dawce 37,5 mg dwa razy dziennie można zastąpić kapsułkami wenlafaksyny o przedłużonym uwalnianiu w dawce 75 mg raz na dobę. Może być konieczna indywidualna modyfikacja dawkowania.

Tonpular PR 150 mg - środki ostrożności

Samobójstwo/myśli samobójcze lub pogorszenie stanu klinicznego

Depresji towarzyszy zwiększone ryzyko myśli samobójczych, samookaleczenia i samobójstwa (zdarzenia związane z samobójstwem). Ryzyko utrzymuje się do czasu wystąpienia znacznej remisji. Ponieważ poprawa może nie nastąpić podczas pierwszych kilku tygodni lub dłuższego okresu leczenia, pacjentów należy objąć ścisłą obserwacją aż do czasu wystąpienia takiej poprawy. Ogólne doświadczenie kliniczne wskazuje, że ryzyko samobójstw może wzrosnąć we wczesnych stadiach poprawy.

Inne choroby psychiczne, w związku z którymi przepisywana jest wenlafaksyna, mogą wiązać się ze zwiększonym ryzykiem zdarzeń związanych z samobójstwami. Ponadto takie choroby mogą współwystępować z poważnymi zaburzeniami depresyjnymi. W związku z tym, u pacjentów leczonych z powodu innych zaburzeń psychicznych należy podjąć takie same środki ostrożności, jak u pacjentów z epizodami dużej depresji.

Pacjenci z zachowaniami samobójczymi w wywiadzie lub pacjenci przejawiający przed rozpoczęciem leczenia znacznego stopnia skłonności samobójcze, należą do grupy zwiększonego ryzyka wystąpienia myśli samobójczych lub prób samobójczych i należy ich poddać ścisłej obserwacji w trakcie leczenia.

Meta-analiza kontrolowanych placebo badań klinicznych dotyczących leków przeciwdepresyjnych stosowanych u dorosłych pacjentów z zaburzeniami psychicznymi wykazała zwiększone (w porównaniu z placebo) ryzyko zachowań samobójczych u pacjentów w wieku poniżej 25 lat stosujących leki przeciwdepresyjne.

W trakcie leczenia, zwłaszcza na początku i w przypadku zmiany dawki, należy ściśle obserwować pacjentów, szczególnie z grupy podwyższonego ryzyka. Pacjentów (oraz ich opiekunów) należy uprzedzić o konieczności zwrócenia uwagi na każdy objaw klinicznego nasilenia choroby, wystąpienie zachowań lub myśli samobójczych oraz nietypowych zmian w zachowaniu, a w razie ich wystąpienia, o konieczności niezwłocznego zwrócenia się do lekarza.

Takie same środki ostrożności stosowane podczas leczenia pacjentów z poważnymi zaburzeniami depresyjnymi należy stosować również podczas leczenia pacjentów z innymi zaburzeniami psychiatrycznymi.

Wiadomo, że pacjentom ze zdarzeniami samobójczymi w wywiadzie lub wykazujących znaczny stopień myśli samobójczych przed rozpoczęciem leczenia zagraża większe ryzyko myśli samobójczych lub prób samobójczych i podczas leczenia należy objąć takich pacjentów ścisłą obserwacją. Meta analiza badań klinicznych stosowania leków przeciwdepresyjnych u osób dorosłych z zaburzeniami psychicznymi prowadzonych z grupą kontrolną otrzymującą placebo wykazała zwiększone ryzyko zachowań samobójczych w grupach leków przeciwdepresyjnych w porównaniu do grup placebo u pacjentów w wieku poniżej 25 lat.

Ścisła obserwacja pacjentów, szczególnie tych z grupy podwyższonego ryzyka, powinna towarzyszyć leczeniu zwłaszcza w początkowej fazie i po zmianie dawki. Pacjentów (oraz opiekunów pacjentów) należy uprzedzić o konieczności zwrócenia uwagi na każdy objaw pogorszenia klinicznego, wystąpienia zachowań lub myśli samobójczych i nietypowych zmian w zachowaniu, a w razie ich wystąpienia, o konieczności niezwłocznego zwrócenia się do lekarza.

 Stosowanie u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat

Produkt Tonpular PR 150 mg nie powinien być stosowany w leczeniu dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat. W badaniach klinicznych u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat zachowania samobójcze (próby samobójcze i myśli samobójcze) oraz wrogość (głównie agresja, zachowania buntownicze i gniew) obserwowano częściej w grupie otrzymującej leki przeciwdepresyjne, niż w grupie otrzymującej placebo. Jeśli mimo to, ze względu na wskazania kliniczne, podjęta zostanie decyzja o leczeniu, pacjent powinien być uważnie obserwowany pod kątem wystąpienia objawów samobójczych. Ponadto, brak długoterminowych danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania u dzieci i młodzieży w odniesieniu do wzrostu, dojrzewania oraz rozwoju poznawczego i behawioralnego.

Zespół serotoninowy

W trakcie leczenia wenlafaksyną, podobnie, jak w przypadku innych substancji działających serotoninergicznie, może wystąpić zespół serotoninowy, stan potencjalnego zagrożenia życia, zwłaszcza w razie jednoczesnego stosowania innych substancji, takich jak IMAO, mogących wpływać na system neuroprzekaźnictwa serotoninergicznego (patrz punkt 4.3 i 4.5).

Objawy zespołu serotoninowego mogą obejmować zmiany stanu psychicznego (np. pobudzenie, omamy, śpiączka), chwiejność autonomiczną (np. tachykardia, labilne ciśnienie krwi, hipertermia), aberracje neuromięśniowe (np. hiperrefleksja, brak koordynacji ruchów) i (lub) objawy żołądkowo-jelitowe (np. nudności, wymioty, biegunka).

Jaskra z wąskim kątem przesączania

Podczas leczenia wenlafaksyną może wystąpić rozszerzenie źrenic. Zaleca się ścisłe monitorowanie pacjentów z podwyższonym ciśnieniem wewnątrzgałkowym oraz pacjentów ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia ostrej jaskry z wąskim kątem przesączania (jaskra z zamkniętym kątem).

Ciśnienie tętnicze krwi

U niektórych pacjentów leczonych wenlafaksyną zaobserwowano zależne od dawki zwiększenie ciśnienia tętniczego krwi. Po wprowadzeniu produktu do obrotu opisywano przypadki podwyższonego ciśnienia krwi, wymagającego natychmiastowego leczenia. U pacjentów leczonych wenlafaksyną zaleca się regularne monitorowanie ciśnienia krwi. Przed rozpoczęciem leczenia wenlafaksyną należy uzyskać kontrolę istniejącego nadciśnienia. Ciśnienie krwi należy monitorować okresowo, po rozpoczęciu leczenia i po zwiększeniu dawki. Należy zachować ostrożność u pacjentów, u których współistniejące choroby mogą się pogorszyć w następstwie zwiększenia ciśnienia tętniczego krwi, np. pacjenci z zaburzeniami czynności serca.

Częstość pracy serca

W trakcie leczenia może wystąpić przyspieszenie czynności serca, szczególnie w po zastosowaniu dużych dawek. Należy zachować szczególną ostrożność u pacjentów, u których współistniejące choroby mogą się pogorszyć w następstwie przyspieszenia akcji serca.

Choroby serca oraz ryzyko niemiarowości

Nie oceniono stosowania wenlafaksyny u pacjentów ze świeżym zawałem mięśnia sercowego w wywiadzie lub niestabilną chorobą wieńcową serca. Dlatego w przypadku tych pacjentów należy zachować ostrożność w trakcie stosowania wenlafaksyny.

Po wprowadzeniu produktu do obrotu zgłaszano przypadki zaburzenia rytmu serca ze skutkiem śmiertelnym podczas stosowania wenlafaksyny, zwłaszcza po przedawkowaniu. U pacjentów z podwyższonym ryzykiem ciężkich zaburzeń rytmu serca należy przed przepisaniem wenlafaksyny rozważyć stosunek korzyści do ryzyka.

Drgawki

W trakcie leczenia wenlafaksyną mogą wystąpić drgawki. Podobnie jak w przypadku innych leków przeciwdepresyjnych, wenlafaksynę należy stosować ostrożnie u pacjentów z drgawkami w wywiadzie. Pacjentów tych należy ściśle monitorować. W razie pojawienia się drgawek leczenie należy przerwać.

Hiponatremia

W trakcie leczenia wenlafaksyną może wystąpić hiponatremia i (lub) zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego (ang. SIADH). Przypadki te obserwowano częściej u pacjentów ze zmniejszoną objętością krwi krążącej lub odwodnionych. Ryzyko wystąpienia ww. przypadków jest większe u osób w podeszłym wieku, pacjentów przyjmujących leki moczopędne, pacjentów ze zmniejszoną objętością krążącej krwi.

Nieprawidłowe krwawienia

Produkty lecznicze hamujące wychwyt serotoniny mogą prowadzić do zaburzeń czynności płytek krwi. U pacjentów przyjmujących wenlafaksynę może wystąpić zwiększone ryzyko krwawienia w obrębie skóry i błon śluzowych, w tym krwawienia z przewodu pokarmowego. Podobnie jak w przypadku innych inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny, wenlafaksynę należy stosować ostrożnie u osób z predyspozycjami do krwawień, w tym pacjentów przyjmujących antykoagulanty i inhibitory płytek.

Cholesterol w surowicy

W kontrolowanych placebo badaniach klinicznych odnotowano znaczące klinicznie zwiększenie stężenia cholesterolu w surowicy (5,3% pacjentów przyjmujących wenlafaksynę, 0,0% pacjentów przyjmujących placebo) u pacjentów leczonych przez co najmniej 3 miesiące. W przypadku terapii długoterminowej należy okresowo dokonywać pomiaru stężenia cholesterolu w surowicy.

Jednoczesne podawanie z produktami zmniejszającymi masę ciała

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania wenlafaksyny w skojarzeniu z produktami zmniejszającymi masę ciała, w tym fenterminą, nie zostało ustalone. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania wenlafaksyny i produktów zmniejszających masę ciała. Wenlafaksyna nie jest wskazana w leczeniu otyłości ani w monoterapii, ani w terapii skojarzonej z innymi produktami.

Mania/hipomania

U niewielkiego odsetka pacjentów z zaburzeniami nastroju, którzy przyjmowali leki przeciwdepresyjne, w tym wenlafaksynę, może wystąpić mania lub hipomania. Podobnie jak w przypadku innych leków przeciwdepresyjnych, wenlafaksynę należy stosować ostrożnie u pacjentów z zaburzeniami afektywnymi dwubiegunowymi w wywiadzie lub w wywiadzie rodzinnym.

Zachowania agresywne

U niewielkiej liczby pacjentów przyjmujących leki przeciwdepresyjne, w tym wenlafaksynę, mogą wystąpić zachowania agresywne. Zgłaszane przypadki wystąpiły podczas rozpoczynania leczenia, zmiany dawki i przerwania leczenia.

Podobnie jak w przypadku innych leków przeciwdepresyjnych, wenlafaksynę należy stosować ostrożnie u pacjentów z zachowaniami agresywnymi w wywiadzie.

Przerwanie leczenia

W przypadku przerwania leczenia występują często objawy odstawienia, zwłaszcza po nagłym przerwaniu leczenia (patrz punkt 4.8). W badaniach klinicznych obserwowano zdarzenia niepożądane związane z przerwaniem leczenia (podczas zmniejszania dawki i po zmniejszeniu dawki) u około 31% pacjentów leczonych wenlafaksyną i 17% pacjentów przyjmujących placebo.

Ryzyko wystąpienia objawów odstawienia może być uzależnione od różnych czynników, w tym od czasu trwania leczenia, dawki i stopnia zmniejszania dawki. Do najczęściej obserwowanych objawów odstawienia należały zawroty głowy, zaburzenia czucia (w tym parestezje), zaburzenia snu (w tym bezsenność i intensywne sny), pobudzenie lub lęk, nudności i (lub) wymioty, drżenie, ból głowy. Zazwyczaj objawy te mają łagodny do umiarkowanego charakter, jednak u niektórych pacjentów mogą mieć ciężki przebieg. Objawy odstawienia zazwyczaj występują w trakcie kilku pierwszych dni od przerwania leczenia, ale odnotowano bardzo rzadkie przypadki ich wystąpienia u pacjentów, którzy przypadkowo pominęli dawkę. Zazwyczaj objawy te ustępują samoistnie w ciągu 2 tygodni, choć u niektórych osób mogą występować dłużej (2-3 miesiące lub dłużej). Dlatego w przypadku przerywania leczenia zaleca się stopniowe zmniejszanie dawek wenlafaksyny przez okres kilku tygodni lub miesięcy, w zależności od odpowiedzi pacjenta (patrz punkt 4.2).

Akatyzja/niepokój psychoruchowy

Stosowanie wenlafaksyny związane jest z wystąpieniem akatyzji charakteryzującej się subiektywnie nieprzyjemnym lub wyczerpującym niepokojem oraz potrzebą ruchu powiązaną często z niezdolnością do siedzenia lub stania w miejscu. Stan ten najczęściej występuje podczas kilku pierwszych tygodni leczenia. U pacjentów, u których pojawiły się takie objawy, zwiększenie dawki może być szkodliwe.

Suchość w ustach

Suchość w ustach zgłasza 10% pacjentów leczonych wenlafaksyną. Może ona zwiększać ryzyko wystąpienia próchnicy. Należy poinformować pacjentów o konieczności dbania o higienę jamy ustnej.

Substancje pomocnicze:

Produkt zawiera barwniki azowe: żółcień pomarańczową (E110) i tartrazynę (E102). Mogą one wywoływać reakcje uczuleniowe.

Kapsułki wenlafaksyny o przedłużonym uwalnianiu zawierają granulki, które powoli uwalniają substancję czynną do przewodu pokarmowego. Nierozpuszczalna część granulek jest wydalana i może być widoczna w kale.

Tonpular PR 150 mg - przedawkowanie

Po wprowadzeniu leku do obrotu odnotowano przypadki przedawkowania wenlafaksyny głównie w skojarzeniu z alkoholem i (lub) innymi produktami leczniczymi. Najczęściej zgłaszano następujące objawy przedawkowania: tachykardię, zaburzenia świadomości (od senności do śpiączki), rozszerzenie źrenic, drgawki i wymioty. Inne zaobserwowane objawy to zmiany w EKG (np. wydłużenie odstępu QT, blok odnogi pęczka Hisa, poszerzenie zespołu QRS), tachykardię komorową, bradykardię, niedociśnienie, zawroty głowy oraz zgon.

Opublikowane badania retrospektywne pokazują, że przedawkowanie wenlafaksyny może się wiązać z większym ryzykiem zgonu w porównaniu do ryzyka obserwowanego dla leków przeciwdepresyjnych SSRI, ale mniejszym niż dla trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych. Badania epidemiologiczne pokazały, że pacjenci leczeni wenlafaksyną są bardziej obciążeni czynnikami ryzyka samobójstwa, niż pacjenci leczeni SSRI. Nie jest jasne, do jakiego stopnia zwiększone ryzyko zgonu można przypisać toksyczności wenlafaksyny po przedawkowaniu, a do jakiego innym cechom pacjentów leczonych wenlafaksyną. Wenlafaksynę należy przepisywać w najmniejszej ilości, zgodnej z zaleconym dla danego pacjenta dawkowaniem, tak aby zmniejszyć ryzyko przedawkowania.

Zalecane leczenie

Zalecane jest ogólne leczenie wspomagające i objawowe oraz monitorowanie rytmu serca i innych ważnych parametrów życiowych. Jeśli istnieje ryzyko zachłyśnięcia, nie jest wskazane wywołanie wymiotów. Płukanie żołądka może być wskazane, jeżeli zostanie przeprowadzone wkrótce po przyjęciu produktu lub u pacjentów z objawami klinicznymi. Zastosowanie węgla aktywowanego może również zmniejszyć wchłanianie substancji czynnej. Wymuszona diureza, dializa, hemoperfuzja i transfuzja wymienna prawdopodobnie nie będą skuteczne. Nie jest znane swoiste antidotum dla wenlafaksyny.

Tonpular PR 150 mg - przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą.

Jednoczesne stosowanie z nieodwracalnymi inhibitorami oksydazy monoaminowej (MAOI) jest przeciwwskazane w związku z ryzykiem wystąpienia zespołu serotoninowego z objawami takimi jak pobudzenie, drżenie i hipertermia. Nie należy rozpoczynać leczenia wenlafaksyną wcześniej niż 14 dni od zakończenia leczenia nieodwracalnymi inhibitorami monoaminooksydazy (ang. MAOI).

Leczenie wenlafaksyną należy przerwać co najmniej na 7 dni przed rozpoczęciem leczenia nieodwracalnymi MAOI (patrz punkt 4.4 i 4.5).

Tonpular PR 150 mg - działania niepożądane

Do najczęściej zgłaszanych działań niepożądanych (> 1/10) podczas badań klinicznych należały nudności, suchość w ustach, ból głowy, pocenie się (w tym poty nocne).

Działania niepożądane podano zgodnie z klasyfikacją układ/narząd i częstością występowania.

Częstość występowania jest określona według następującego podziału: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do < 1/10), niezbyt często (≥1/1 000 do < 1/100), rzadko (≥1/10 000 do < 1/1 000), częstość nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych).

Klasyfikacja układ/narząd

Bardzo często

Często

Niezbyt często

Rzadko

Częstość

nieznana

Zaburzenia

krwi i układu

chłonnego

   

Wybroczyny,

krwawienia z

przewodu

pokarmowego

 

Krwawienie z błon

śluzowych,

wydłużony czas

krwawienia,

trombocytopenia,

nieprawidłowy

skład krwi (w tym

agranulocytoza,

niedokrwistość

aplastyczna,

neutropenia i

pancytopenia)

Zaburzenia układu immunologicznego

   

Reakcje

nadwrażliwości

na światło

 

Anafilaksja

Zaburzenia

metabolizmu i

odżywiania

 

Zwiększenie

stężenia

cholesterolu we krwi,

zmniejszenie

masy ciała

Zwiększenie

masy ciała

 

Nieprawidłowe

wyniki testów

czynnościowych

wątroby,

hiponatremia,

zapalenie wątroby,

zespół

niewłaściwego

wydzielania

hormonu

antydiuretycznego

(ang. SIADH),

zwiększenie

stężenie prolaktyny

we krwi

Zaburzenia

układu

nerwowego

Suchość w

ustach

(10%),

ból głowy

(30,3%)*

Niezwykłe sny,

zmniejszone libido,

zawroty głowy,

wzmożone

napięcie

mięśniowe

(hipertonia),

bezsenność,

nerwowość,

parestezje,

uspokojenie

polekowe,

drżenie,

stan splątania,

depersonaliza-cja

Apatia,

omamy,

skurcze

miokloniczne

mięśni,

pobudzenie,

zaburzenia

koordynacji i

równowagi

Akatyzja/

niepokój

psycho-ruchowy,

drgawki,

reakcje

maniakalne

Złośliwy zespół

neuroleptyczny

(ang. NMS),

Zespół

serotoninowy

majaczenie,

reakcje

pozapiramidowe (w

tym dystonia i

dyskineza),

dyskineza późna,

myśli i zachowania

samobójcze**

Zaburzenia

oka

 

Zaburzenia

akomodacji,

rozszerzenie

źrenic,

zaburzenia

widzenia

   

Jaskra z

zamkniętym kątem

przesączania

Zaburzenia ucha i błędnika

   

Szum w uszach

   

Zaburzenia

serca

 

Nadciśnienie tętnicze,

rozszerzenie

naczyń (głównie

uderzenia krwi

do głowy/nagłe

zaczerwie-nienie),

kołatanie serca

Hipotonia

ortostatyczna,

omdlenia,

tachykardia

 

Niedociśnienie tętnicze,

wydłużenie

odstępu QT,

migotanie komór,

częstoskurcz

komorowy (w tym

torsade de pointes)

Zaburzenia oddechowe, klatki piersiowej i śródpiersia

 

Ziewanie

   

Eozynofilia płucna

Zaburzenia żołądka i jelit

Nudności

(20,0%)

Zmniejszenie

łaknienia

(anoreksja),

zaparcia,

wymioty

Zaburzenia

smaku, bruksizm,

biegunka

 

Zapalenie trzustki

Zaburzenia

skóry i tkanki

podskórnej

Pocenie się

(w tym

poty

nocne)

[12,2%]

Dreszcze

Wysypka,

łysienie

 

Rumień

wielopostaciowy,

martwica

toksyczno-rozpływna

naskórka, Zespół

Stevensa-Johnsona,

świąd,

pokrzywka

Zaburzenia

mięśniowo-szkieletowe

i

tkanki łącznej

       

Rabdomioliza

Zaburzenia

nerek i dróg

moczowych

 

Zaburzenia

oddawania

moczu (głównie

trudności z

rozpoczęciem

mikcji),

częstomocz

Zatrzymanie

moczu

   

Zaburzenia

układu

rozrodczego i

piersi

 

Zaburzenia

ejakulacji

/orgazmu

(mężczyźni),

brak orgazmu,

zaburzenia

erekcji

(impotencja),

zaburzenia

krwawienia

miesiączkowe-go

związane z

nasileniem

krwawienia lub

nasileniem

nieregularnego

krwawienia (np.

krwotok

miesiączkowy,

krwotok

maciczny),

Zaburzenia

orgazmu

(kobiety),

   

Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania

 

Astenia

(osłabienie),

     

* Sumarycznie w badaniach klinicznych częstość wystąpienia bólu głowy wynosiła 30,3% dla wenlafaksyny vs. 31,3% dla placebo.

** W trakcie leczenia wenlafaksyną lub zaraz po przerwaniu leczenia zgłaszano przypadki wystąpienia myśli i zachowań samobójczych (patrz punkt 4.4).

Przerwanie leczenia (zwłaszcza nagłe) często prowadzi do objawów odstawienia. Najczęściej zgłaszano następujące objawy: zawroty głowy, zaburzenia czucia (w tym parestezje), zaburzenia snu (w tym bezsenność i intensywne sny), pobudzenie lub lęk, nudności i (lub) wymioty, drgawki, ból głowy i objawy grypopodobne. Zazwyczaj objawy te mają łagodny do umiarkowanego przebieg i ustępują samoistnie, jednak u niektórych pacjentów mogą być ciężkie i (lub) przedłużone. Dlatego zaleca się stopniowe przerywanie leczenia przez stopniowe zmniejszania dawki (patrz punkt 4.2 i 4.4).

Dzieci i młodzież

Profil działań niepożądanych wenlafaksyny (w kontrolowanych placebo badaniach klinicznych) obserwowany u dzieci i młodzieży (w wieku 6 do 17 lat) był ogólnie podobny do profilu występującego u osób dorosłych. Podobnie jak u dorosłych obserwowano zmniejszenie apetytu, zmniejszenie masy ciała, podwyższenie ciśnienia krwi i zwiększenie stężenia cholesterolu w surowicy (patrz punkt 4.4).

W badaniach klinicznych u dzieci obserwowano wystąpienie takiego działania niepożądanego, jak myśli samobójcze. Obserwowano również zwiększoną ilość zgłoszeń o występowaniu wrogości oraz, zwłaszcza w przypadku zaburzeń depresyjnych, samookaleczania się.

U dzieci w szczególności obserwowano następujące działania niepożądane: ból brzucha, pobudzenie, niestrawność, wybroczyny, krwawienie z nosa, bóle mięśni.

Tonpular PR 150 mg - ciąża i karmienie piersią

Ciąża

Brak wystarczających danych dotyczących stosowania wenlafaksyny u kobiet w ciąży.

Badania na zwierzętach wykazały szkodliwy wpływ na rozród (patrz punkt 5.3). Zagrożenie dla człowieka nie jest znane. Wenlafaksyna może być stosowana u kobiet w ciąży jedynie, gdy spodziewane korzyści z leczenia przeważają nad ewentualnym ryzykiem.

Podobnie jak w przypadku innych inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI lub SNRI), także stosowanie wenlafaksyny w ciąży lub krótko przed porodem, może wywołać objawy odstawienia u noworodków. U niektórych noworodków narażonych na działanie wenlafaksyny w końcowym okresie III trymestru ciąży wystąpiły komplikacje wymagające zastosowania wspomagania oddychania, karmienia przez zgłębnik lub długotrwałej hospitalizacji. Takie powikłania mogą wystąpić natychmiast po porodzie.

Jeżeli SSRI lub SNRI były stosowane pod koniec ciąży, u noworodków mogą wystąpić następujące objawy: drażliwość, drżenie, hipotonia, nieustający płacz oraz trudności z ssaniem lub spaniem.

Objawy te mogą wynikać z działania serotoninergicznego albo być objawami ekspozycji na produkt. W większości przypadków powikłania te obserwuje się natychmiast lub w ciągu 24 godzin po porodzie.

Dane epidemiologiczne sugerują, że stosowanie selektywnych inhibitorów zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI) w czasie ciąży, zwłaszcza w końcowej jej fazie, może zwiększyć ryzyko wystąpienia przetrwałego nadciśnienia płucnego noworodków (PPHN). Nie przeprowadzono badań w kierunku związku PPHN z leczeniem SNRI, niemniej jednak w przypadku wenlafaksyny nie należy eliminować tego potencjalnego ryzyka z uwagi na jej pokrewny mechanizm działania (hamowanie wychwytu zwrotnego serotoniny).

Laktacja

Wenlafaksyna i jej aktywny metabolit O-demetylowenlafaksyna przenikają do mleka kobiecego. Nie można wykluczyć ryzyka wystąpienia działań niepożądanych u dziecka karmionego piersią. Dlatego należy podjąć decyzję o kontynuowaniu bądź przerwaniu karmienia piersią lub kontynuowaniu bądź przerwaniu leczenia produktem Tonpular PR 150 mg, biorąc pod uwagę korzyści dla dziecka wynikające z karmienia piersią oraz korzyści dla kobiety wynikające z leczenia produktem Tonpular PR 150 mg.

Tonpular PR 150 mg - prowadzenie pojazdów

Każdy produkt leczniczy działający na procesy psychiczne może zaburzać proces oceny, myślenie oraz zdolności motoryczne. Dlatego pacjenci przyjmujący wenlafaksynę powinni zostać ostrzeżeni o możliwości zaburzeń zdolności prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu.

Kategorie preparatu

Ten preparat należy do kategorii:

Tonpular PR 150 mg - Zamienniki

Dla tego produktu znaleziono preparaty, które możesz stosować zamiennie w terapii:

Komentarze

Wysyłając opinię akceptujesz regulamin zamieszczania opinii w serwisie. Grupa Wirtualna Polska Media SA z siedzibą w Warszawie jest administratorem twoich danych osobowych dla celów związanych z korzystaniem z serwisu. Zgodnie z art. 24 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy o ochronie danych osobowych, podanie danych jest dobrowolne, Użytkownikowi przysługuje prawo dostępu do treści swoich danych i ich poprawiania.
    Podziel się na Facebooku
    Zapytaj o lek

    za darmo

    • Odpowiedź w 24 godziny
    • Bez żadnych opłat
    • Wykwalifikowani farmaceuci

    farmaceutów jest teraz online

    0/500
    Uzupełnij treść pytania o ewentualne dodatkowe szczegóły i kliknij "Wyślij pytanie".

    Informacje dostępne dzięki www.osoz.pl. Dane o produkcie pobrane zostały z bazy KS-BLOZ i nie mogą być kopiowane, rozpowszechniane ani wykorzystywane bez zgody producenta bazy KS-BLOZ, firmy KAMSOFT S.A.

    Substancja czynna

    Venlafaxinum

    Substancja o działaniu przeciwdepresyjnym. Należy do grupy tzw. inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny. Substancja stosowana jest w leczeniu depresji, w tym zaburzeń depresyjnych przebiegających z lękiem, uogólnionych zaburzeń lękowych i fobii społecznej. Substancję stosuje się również w zapobieganiu nawrotom depresji lub wystąpienia nowych epizodów.

    Dostępne opakowania
    Tonpular PR 150 mg

    Tonpular PR 150 mg

    kapsułki o przedłużonym uwalnianiu twarde - 14 kaps. - 0,15 g
    WOCKHARDT UK LTD
    Tonpular PR 150 mg

    Tonpular PR 150 mg

    kapsułki o przedłużonym uwalnianiu twarde - 28 kaps. - 0,15 g
    WOCKHARDT UK LTD