Tobramycin B.Braun

zobacz opinie o produkcie »
Cena
-
Forma
roztwór do infuzji
Dawka
1 mg/ml
Ilość
10 but.a 80ml
Typ
Na receptę Rp
Refundacja
Nie
Producent: B.BRAUN MELSUNGEN AG

Tobramycin B.Braun - Interakcje

Ten lek zażywany jednocześnie z innymi lekami może mieć negatywny wpływ na twoje zdrowie. Najczęściej wykryto interakcje z preparatami:

Zobacz wszystkie »

Pytania do farmaceuty

Nikt nie zadał jeszcze żadnych pytań dotyczących tego preparatu. Możesz zadać bezpłatne pytanie farmaceucie. Napisz własne pytanie lub wybierz jedno z poniższych:

Tobramycin B.Braun - ulotka preparatu

Szczegółowe informacje dotyczącego tego leku mogą zostać wyświetlone tylko dla osób zawodowo związanych z farmacją lub medycyną.

Tobramycin B.Braun - opis

Leczenie ciężkich zakażeń wywołanych bakteriami wrażliwymi na tobramycynę (patrz punkt 5.1), jeśli mniej toksyczne leki przeciwbakteryjne są nieskuteczne. Pod tym warunkiem produkt Tobramycin B. Braun, 3 mg/ml, roztwór do infuzji można stosować w:

• szpitalnych zakażeniach dolnych dróg oddechowych, w tym w ciężkim zapaleniu płuc;

• zaostrzeniu zakażenia dolnych dróg oddechowych u pacjentów z mukowiscydozą;

• skomplikowanych i nawracających zakażeniach dróg moczowych;

• zakażeniach wewnątrz jamy brzusznej ;

• zakażeniach skóry i tkanek miękkich, w tym w ciężkich oparzeniach.

Produkt Tobramycin B. Braun, 3 mg/ml, roztwór do infuzji zwykle stosuje się w skojarzeniu z antybiotykami beta-laktamowymi lub antybiotykami działającymi na bakterie beztlenowe, szczególnie w zakażeniach zagrażających życiu wywołanych nieznanymi bakteriami, w zakażeniach mieszanych wywołanych przez bakterie tlenowe i beztlenowe, w ogólnoustrojowych zakażeniach wywołanych bakteriami Pseudomonas oraz u pacjentów z osłabioną odpornością - głównie z neutropenią.

Należy wziąć pod uwagę oficjalne wytyczne dotyczące odpowiedniego stosowania środków przeciwbakteryjnych.

Tobramycin B.Braun - skład

1 ml roztworu zawiera 3 mg tobramycyny. 1 butelka 80 ml zawiera 240 mg tobramycyny. 1 butelka 120 ml zawiera 360 mg tobramycyny.

Substancje pomocnicze

80 ml roztworu zawiera 283 mg sodu (w postaci chlorku). 120 ml roztworu zawiera 425 mg sodu (w postaci chlorku).

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

Tobramycin B.Braun - dawkowanie

Produkt Tobramycin B. Braun, 3 mg/ml, roztwór do infuzji należy podawać wyłącznie w infuzji dożylnej. Zalecany czas podawania wynosi 30 minut, ale można go przedłużyć do 60 minut (patrz punkt 5.1 i 5.2).

Dawkowanie

Dawkowanie u pacjentów z prawidłową czynnością nerek Dorośli i młodzież (od 12. do 17. roku życia)

Ciężkie zakażenia

3 mg/kg masy ciała na dobę w jednej dawce lub w równo podzielonych dawkach wynoszących 1 mg/kg masy ciała, podawanych co 8 godzin.

Zakażenia zagrażające życiu

Do 5 mg/kg masy ciała na dobę w jednej dawce lub w równo podzielonych dawkach wynoszących 1,66 mg/kg masy ciała, podawanych co 8 godzin (czasami dawkowanie co 6 godzin). Jeśli stan kliniczny poprawi się, należy zmniejszyć dawkę.

Mukowiscydoza

U pacjentów z mukowiscydozą farmakokinetyka tobramycyny może być zmieniona, co może się wiązać z koniecznością zwiększenia dawki do 8-10 mg/kg masy ciała na dobę, w celu osiągnięcia terapeutycznego stężenia w surowicy. Z uwagi na dużą osobniczą zmienność, należy kontrolować stężenie tobramycyny w surowicy.

Dzieci (w wieku powyżej jednego tygodnia życia)

Od 6 do 7,5 mg/kg masy ciała na dobę w jednej dawce lub od 2 do 2,5 mg/kg masy ciała co 8 godzin lub czasami od 1,5 do 1, 9 mg/kg masy ciała co 6 godzin. Produkt Tobramycin B. Braun, 3 mg/ml, roztwór do infuzji nie jest zalecany do stosowania u dzieci o masie ciała mniejszej niż 12 kg (dawkowanie raz na dobę) i poniżej 32 kg [dawkowanie kilka (trzy) razy na dobę]. Z uwagi na większe dawki zalecane dla pacjentów z zakażeniem dróg oddechowych i mukowiscydozą (8 do 10 mg/kg mc./dobę), produkt Tobramycin B. Braun, 1 mg/ml, roztwór do infuzji można stosować u tych pacjentów, jeśli ich mas ciała wynosi co najmniej 25 kg (dawkowanie kilka razy na dobę).

Dobowa objętość roztworu podawanego w infuzji u pacjentów z prawidłową czynnością nerek

Dawka w kg mc./dobę

Masa ciała

50 kg

60 kg

70 kg

80 kg

90 kg

100 kg

Całkowita dobowa objętość roztworu podanego w infuzji

3,0 mg

50 ml

60 ml

70 ml

80 ml

90 ml

100 ml

3,5 mg

58 ml

70 ml

82 ml

93 ml

105 ml

117 ml

4,0 mg

67 ml

80 ml

93 ml

107 ml

120 ml

133 ml

4,5 mg

75 ml

90 ml

105 ml

120 ml

135 ml

150 ml

5,0 mg

83 ml

100 ml

117 ml

133 ml

150 ml

167 ml

5,5 mg

92 ml

110 ml

128 ml

147 ml

165 ml

183 ml

6,0 mg

100 ml

120 ml

140 ml

160 ml

180 ml

200 ml

6,5 mg

108 ml

130 ml

152 ml

173 ml

195 ml

217 ml

7,0 mg

117 ml

140 ml

163 ml

187 ml

210 ml

233 ml

7,5 mg

125 ml

150 ml

175 ml

200 ml

225 ml

250 ml

8,0 mg

133 ml

160 ml

187 ml

213 ml

240 ml

267 ml

Odpowiednie dawkowanie jest zapewnione, jeśli produkt Tobramycin B. Braun, 3 mg/ml, roztwór do infuzji podaje się za pomocą pompy infuzyjnej.

Dawkowanie raz na dobę

Tradycyjnie tobramycynę podaje się w dawkach podzielonych, np. co 8 godzin. Jednak badania doświadczalne i kliniczne wykazały, że dawkowanie raz na dobę jest korzystniejsze, zarówno pod względem skuteczności, jak i bezpieczeństwa stosowania, od dawkowania kilka razy na dobę. Tobramycyna wykazuj e długotrwały efekt poantybiotykowy (patrz punkt 5.1). Ostatnie badania in

vitro oraz in vivo wykazały, że przenikanie aminoglikozydów do kory nerek jest ograniczone i w związku z tym, jeśli maksymalne stężenie tobramycyny w surowicy krwi jest większe (po jednorazowej dawce dobowej), mniej aminoglikozydów jest magazynowanych w nerkach niż podczas tradycyjnego wielokrotnego dawkowania w ciągu doby. Również podczas leczenia skojarzonego (np. z antybiotykiem beta-laktamowym w zwykłej dawce) możliwe jest podanie całkowitej dawki dobowej w jednej dawce.

Zaleca się podawanie produktu Tobramycin B. Braun, 3 mg/ml, roztwór do infuzji w jednorazowej dawce dobowej, z wyjątkiem pacjentów z osłabioną odpornością (np. neutropenią), ciężką niewydolnością nerek, mukowiscydozą, wodobrzuszem i u pacjentów z rozległymi oparzeniami (powyżej 20% powierzchni skóry) oraz w czasie ciąży (patrz punkt 5.2).

Dawkowanie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek

Po podaniu dawki początkowej 1 mg/kg mc. konieczna jest modyfikacja dawkowania poprzez zmniejszenie dawki podawanej co 8 godzin (schemat 1.) lub zwiększenie odstępów między zwykłymi dawkami (schemat 2., patrz tabela poniżej). Jeśli nie jest możliwe bezpośrednie mierzenie stężenia tobramycyny w surowicy, dawkę należy modyfikować na podstawie stężenia kreatyniny w surowicy lub klirensu kreatyniny, zakładając, że występuje dobra korelacja między tymi parametrami a okresem półtrwania tobramycyny.

U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek dawkę podtrzymującą należy skorygować stosownie do czynności nerek, według podanego niżej schematu.

Dawki podtrzymujące po dawce początkowej 1 mg/kg mc. (*), w zależności od czynności nerek i masy ciała pacjenta

     

Schemat 1.

Schemat 2.

 

Czynność nerek

 

Dawki zmodyfikowane, podawane co 8 godzin

Dawki stałe, podawane w zmodyfikowanych odstępach czasu

Azot mocznikowy [mg/100 ml]

Stężenie kreatyniny w

surowicy [mg/100 ml]

Klirens kreatyniny [ml/min]

Masa ciała 50 do 60 kg 60 do 80 kg

Masa ciała: dawka

50 do 60 kg: 60 mg 60 do 80 kg: 80 mg

Prawidłowy < =20

< =1,3

> =70

60 mg

80 mg

co 8 h

21-34

1,4-1,9

69-40

30-60 mg

50-80 mg

co 12 h

35-49

2,0-3,3

39-20

20-25 mg

30-45 mg

co 18 h

50-65

3,4-5,3

19-10

10-18 mg

15-24 mg

co 24 h

66-74

5,4-7,5

9-5

5-9 mg

7-12 mg

co 36 h

> =75

> =7,6

< =4

2,5-4,5 mg

3,5-6 mg

co 48 h

(*) W zakażeniach zagrażających życiu można podawać dodatkowe dawki o połowę większe niż zalecane dawki. Po zaobserwowaniu poprawy stanu pacjenta dawki należy zmniejszyć do normalnych wielkości. W celu ustalenia klirensu kreatyniny konieczna jest stabilna czynność nerek, tzn. stabilne stężenie mocznika we krwi.

Alternatywnym sposobem obliczenia zmniejszonej dawki, podawanej co 8 godzin (u pacjentów ze stabilnym i znanym stężeniem kreatyniny w surowicy) jest podzielenie zwykle zalecanej dawki przez stężenie kreatyniny (mg/100 ml) u danego pacjenta. W celu obliczenia częstości podawania dawek, wyrażonej w godzinach, przeważnie wystarcza pomnożyć przez sześć stężenie kreatyniny (mg/100 ml) w surowicy danego pacjenta.

Jeśli długotrwale stosuje się duże dawki u niemowląt i małych dzieci z zaburzeniami czynności nerek oraz u pacjentów z dodatkowymi czynnikami ryzyka reakcji toksycznych, należy kontrolować dawkowanie oznaczając stężenie tobramycyny w surowicy i w razie konieczności korygować je.

Aby uniknąć toksycznych działań niepożądanych, maksymalne stężenie w surowicy powinno wynosić między 4 a 10 mikrogramów/ml, a minimalne stężenie przed podaniem następnej dawki powinno być mniejsze niż 2 mikrogramy/ml.

Hemodializa. Po każdej sesji dializy należy indywidualnie dostosować dawkę według stężenia tobramycyny w surowicy. Zazwyczaj zalecana dawka tobramycyny po dializie równa jest połowie dawki nasycającej.

Pacjenci w podeszłym wieku

W przypadku pacjentów w podeszłym wieku, w celu osiągnięcia stężenia leczniczego w surowicy, dawki podtrzymujące mogą być niższe, niż u młodszych dorosłych pacjentów.

Otyłość

U pacjentów z nadwagą masę ciała, stanowiącą podstawę do obliczenia dawki dziennej wyrażonej w mg/kg masy ciała, można obliczyć w następujący sposób - należna masa ciała plus 40% nadmiaru masy ciała.

Czas trwania leczenia

Zwykły czas trwania leczenia wynosi 7 do 10 dni. W leczeniu zakażeń opornych lub powikłanych może być konieczne długotrwałe podawanie leku. Zaleca się monitorowanie czynności nerek, słuchu i przedsionka, ponieważ występowanie nefro- i neurotoksyczności jest bardziej prawdopodobne podczas leczenia trwającego dłużej niż 10 dni.

Tobramycin B.Braun - środki ostrożności

Ze względu na potencjalne działanie nefrotoksyczne i ototoksyczne aminoglikozydów, podczas leczenia należy pacjenta ściśle obserwować. U pacjentów z zaburzeniami ósmego nerwu czaszkowego (tj. niedosłuch ucha środkowego) tobramycynę należy stosować wyłącznie w leczeniu zakażeń zagrażających życiu. U pacjentów, których wiek pozwala na poddanie ich testom, szczególnie u pacjentów z grup wysokiego ryzyka, zaleca się, jeśli to tylko możliwe, wykonanie serii audiogramów. Monitorowanie czynności nerek i ósmego nerwu słuchowego ma kluczowe znaczenie u pacjentów, u których stwierdzono lub podejrzewa się zaburzenie czynności nerek oraz u pacjentów, u których początkowo czynność nerek była prawidłowa, a podczas leczenia pojawiły się objawy zaburzenia czynności nerek (patrz punkt 4.8).

Stężenie tobramycyny w surowicy należy ściśle kontrolować podczas leczenia, kiedy to tylko możliwe. Szczególnie ważne jest ścisłe kontrolowanie stężenia w surowicy u pacjentów ze stwierdzonym zaburzeniem czynności nerek. Stężenie minimalnego powyżej 2 mikrogramów/ml może wskazywać na kumulację w tkankach i należy go unikać, zmniejszając dawkę lub zwiększając przerwy pomiędzy kolejnymi dawkami. Utrzymywanie się przez dłuższy czas maksymalnego stężenia w surowicy powyżej 12 mikrogramów/ml (szczególnie podczas dawkowania kilka razy na dobę) może być związane z toksycznym działaniem leku i należy go unikać (patrz punkt 4.2).

Należy badać mocz w celu wykrycie zwiększonego wydalania białka, komórek i wałeczków nerkowych. Należy okresowo oznaczać stężenie kreatyniny w surowicy i klirens kreatyniny. W miarę możliwości zaleca się wykonanie serii audiogramów u pacjentów, których wiek umożliwia poddanie ich testom, szczególnie pacjentów z grupy wysokiego ryzyka. Należy monitorować stężenie wapnia, magnezu i sodu w surowicy.

Ryzyko wystąpienia reakcji toksyczności jest większe u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, w podeszłym wieku, odwodnionych i u pacjentów leczonych dużymi dawkami i długotrwale oraz leczonych po raz kolejny. Należy zachować ostrożność u pacjentów z nieprawidłowościami przedsionka lub ślimaka (patrz punkt 4.8). Należy unikać kojarzenia tobramycyny z bardzo silnymi diuretykami lub ogólnie z jakimikolwiek substancjami ototoksycznymi lub nefrotoksycznymi (patrz punkt 4.5). Jeśli wystąpią objawy nefrotoksyczności lub ototoksyczności, należy zmodyfikować dawkę lub przerwać podawanie leku.

Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe

Notowano występowanie blokady nerwowo-mięśniowej i porażenie oddychania u zwierząt po zastosowaniu w dawkach kilkakrotnie większych niż zalecane. Nie można wykluczyć możliwości wystąpienia takich reakcji u ludzi, szczególnie podczas podawania leku pacjentom, którzy otrzymują leki hamujące przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, leki znieczulające lub przetaczanie dużej objętości krwi z cytrynianem jako antykoagulantem. Jeśli wystąpi blokada nerwowo-mięśniowa, można j ą odwrócić poprzez podanie soli wapnia. Ze względu na działanie hamujące przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, aminoglikozydy należy stosować ostrożnie u pacjentów z zaburzeniami nerwowo-mięśniowymi, np. parkinsonizmem (informacje dotyczące miastenii - patrz punkt 4.3).

Biegunka związana ze stosowaniem antybiotyku, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego Podczas stosowania tobramycyny notowano przypadki wywołanej działaniem antybiotyków biegunki i rzekomobłoniastego zapalenia jelita grubego. Rozpoznanie takie należy rozważyć u tych pacjentów, u których biegunka pojawiła się w okresie do 2 miesięcy po zakończenia leczenia. Jeśli biegunka jest ciężka i (lub) krwawa należy przerwać podawanie tobramycyny i rozpocząć odpowiednie leczenie. Nie podawać leków hamujących perystaltykę (patrz punkt 4.8).

U pacjentów z rozległymi ranami oparzeniowymi farmakokinetyka aminoglikozydów może być zmieniona i może prowadzić do zmniejszenia stężenia w surowicy. Ważne jest monitorowanie stężenia w surowicy.

Ważne jest, aby podczas leczenia aminoglikozydami pacjent był dobrze nawodniony. Aminoglikozydy mogą wchłaniać się w znacznych ilościach z powierzchni ciała podczas miej scowej irygacji lub aplikacji, co może prowadzić do neurotoksyczności i nefrotoksyczności. Należy to uwzględnić w dawce całkowitej, jeśli równocześnie podaje się lek ogólnoustrojowo.

Dzieci

Tobramycynę należy podawać ostrożnie wcześniakom i noworodkom ze względu na niedojrzałość ich nerek, która prowadzi do wydłużenia okresu półtrwania leku w surowicy.

Nadwrażliwość krzyżowa, oporność krzyżowa

Wykazano, że aminoglikozydy powodują krzyżowo reakcje alergiczne i oporność.

Substancje pomocnicze

Tobramycin B. Braun, 3 mg/ml, roztwór do infuzji zawiera 0,15 mmol (3,45 mg) sodu w 1 ml i 12,3 mmol (283 mg) sodu w 80 ml i 18,5 mmol (425 mg) sodu w 120 ml. Należy uwzględnić to u pacjentów kontrolujących zawartość sodu w diecie.

Roztwór jest izotoniczny. Zawartość sodu i chlorków w produkcie Tobramycin B. Braun, 3 mg/ml, roztwór do infuzji należy wziąć pod uwagę podczas stosowania u pacjentów, u których podawanie sodu i chlorku może być szkodliwe klinicznie.

Podczas obliczania dobowej podaży płynów, szczególnie u dzieci, należy brać pod uwagę całkowitą objętość podanego roztworu.

Tobramycin B.Braun - przedawkowanie

Przedział terapeutyczny tobramycyny jest wąski. W razie kumulacji (np. w wyniku zaburzenia czynności nerek) może wystąpić uszkodzenie nerek lub uszkodzenie nerwu słuchowego.

Leczenie przedawkowania

Zaprzestać podawania leku. Nie jest znane swoiste antidotum. Tobramycyna może zostać usunięta z krwi metodą hemodializy (usuwanie metodą dializy otrzewnowej jest wolniejsze i nieciągłe).

Leczenie blokady nerwowo-mięśniowej

Jeśli wystąpi blokada nerwowo-mięśniowa (zazwyczaj na skutek interakcji, patrz punkt 4.5), zaleca się podanie dożylne chlorku wapnia oraz zastosowanie oddechu wspomaganego, jeśli jest to konieczne.

Tobramycin B.Braun - przeciwskazania

• Nadwrażliwość na tobramycynę lub inne aminoglikozydy, lub jakąkolwiek substancję pomocniczą.

• Miastenia.

Tobramycin B.Braun - działania niepożądane

Tobramycyna wykazuje działanie ototoksyczne i (lub) nefrotoksyczne. Zaburzenie czynności nerek niezbyt często obserwuje się u pacjentów leczonych tobramycyną i zazwyczaj ustępuje ono po odstawieniu leku. Toksyczność występuje częściej u osób z niewydolnością nerek, u pacjentów otrzymujących inne substancje ototoksyczne lub nefrotoksyczne, podczas leczenia długotrwałego i ponownego i (lub) u osób przyjmujących dawkę większą niż zalecana. Ryzyko ototoksyczności może wzrastać wraz z wiekiem i odwodnieniem.

Działania niepożądane uważane przynajmniej za prawdopodobnie związane z leczeniem są wymienione poniżej według klasyfikacji układów narządowych i bezwzględnej częstości występowania.

Klasyfikacja układów i narządów

Częstość

Często

(> =1/100 do < 1/10)

Niezbyt często

(> =1/1 000 do < 1/100)

Rzadko

(> =1/10 000 do < 1/1 000)

Bardzo rzadko

(< 1/10 000)

Częstość nie znana

(nie może być określona na podstawie dostępnych danych)

Zakażenia i

zarażenia

pasożytnicze

       

rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego (patrz punkt 4.4), nadkażenie czynnikami chorobotwórczym i opornymi na tobramycynę

Zaburzenia krwi i układu chłonnego

eozynofilia

leukopenia

niedokrwistość,

granulocytopenia,

trombocytopenia,

leukocytoza

   

Zaburzenia układu

immunologicznego

   

reakcje nadwrażliwości, w tym świąd, gorączka polekowa oraz zmiany skórne opisane poniżej w

ciężkie

reakcje

nadwrażliwości, w tym

zmiany

skórne

opisane

poniżej w

punkcie

 

 

     

punkcie "Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej"

"Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej" , oraz reakcje ogólne aż do wstrząsu anafilaktycznego

 

Zaburzenia psychiczne

   

splątanie, dezorientacja

   

Zaburzenia

układu

nerwowego

 

ból głowy

   

parestezje, cierpnięcie skóry, drżenia mięśni, drgawki (objawy neurotoksyczności), senność

Zaburzenia ucha i błędnika

uszkodzenie przedsionka i ślimaka (u pacjentów z zaburzeniem czynności nerek)*

uszkodzenie przedsionka i ślimaka (u pacjentów z prawidłową czynnością nerek)*

     

Zaburzenia naczyniowe

zakrzepowe zapalenie żył

       

Zaburzenia żołądka i jelit

 

nudności, wymioty

biegunka

   

Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych

zwiększona aktywność aminotransferazy

asparaginianowej (AspAT),

zwiększona

aktywność

aminotransferazy

alaninowej (AlAT)

zwiększona

aktywność

fosfatazy

alkalicznej,

zwiększona

aktywność

dehydrogenaz

y

mleczanowej, zwiększone stężenie bilirubiny w surowicy

     

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej

 

alergiczna

wysypka

skórna

zaczerwienienie skóry

martwica

toksyczno-

rozpływna

naskórka,

zespół

Stevensa-

Johnsona,

rumień

wielopostaciowy,

łysienie

 

 

Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej

       

blokada

nerwowo-

mięśniowa

Zaburzenia nerek i dróg moczowych

zaburzenie

czynności

nerek (u

pacjentów z

zaburzeniem

czynności

nerek)

zaburzenie

czynności

nerek (u

pacjentów z

prawidłową

czynnością

nerek)

 

ostra

niewydolność nerek (objawy mogą

obejmować

postępujące

zwiększenie

stężenia

kreatyniny

w surowicy,

zwiększenie

stężenia

azotu i

pozostałości

azotu w

moczu,

oligurię,

wałeczkom

ocz oraz

postępujący

białkomocz;

konieczna

jest

regularna kontrola patrz punkt 4.4)

 

Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania

ból i reakcje miejscowe w miej scu wstrzyknięcia

 

gorączka, letarg

   

Badania diagnostyczne

   

zmniejszenie w surowicy stężenia wapnia, magnezu, sodu, potasu

   

* Uszkodzeniu ulec mogą zarówno przedsionkowe, jak i słuchowe odgałęzienia nerwu czaszkowego VIII. Objawy obejmują zawroty głowy, zaburzenia równowagi, odgłosy świstania i gwizdania w uchu, częściową utratę słuchu. Utrata słuchu jest przeważnie nieodwracalna i objawia się początkowo utratą słuchu w zakresie dźwięków o wysokich częstotliwościach (patrz punkt 4.4).

Produkt Tobramycin B. Braun, 3 mg/ml, roztwór do infuzji zawiera sód. Roztwory zawierające sód należy stosować ze szczególną ostrożnością w przypadkach, kiedy istnieje ryzyko zatrzymywania sodu lub możliwych powikłań z powodu przeciążenia sodem.

Tobramycin B.Braun - ciąża i karmienie piersią

Ciąża

Brak wystarczających danych dotyczących podawania tobramycyny kobietom w ciąży. Badania na zwierzętach nie wykazały teratogennego działania tobramycyny (patrz punkt 5.3). Aczkolwiek aminoglikozydy mogą jednak wpływać niekorzystnie na płód (np. wrodzona głuchota i nefrotoksyczność), jeśli występuje duże ich stężenie w surowicy kobiety w ciąży. Z uwagi na ryzyko dla płodu tobramycyna nie jest wskazana do podawania kobietom w ciąży, chyba że korzyść dla matki przewyższa zagrożeniem dla płodu. Jeśli występowało narażenie na tobramycynę w okresie płodowym, zaleca się badanie słuchu i czynności nerek noworodka.

Karmienie piersią

Tobramycyna przedostaje się w małych ilościach do mleka matki. Z uwagi na ryzyko wywołania ototoksyczności i nefrotoksyczności u noworodków, należy przerwać karmienie piersią lub podawanie tobramycyny. Tobramycyna może niekorzystnie wpływać na florę jelitową dziecka. Jeśli wystąpią zaburzenia żołądkowo-jelitowych u dziecka karmionego piersią (kandydoza jelit, biegunka), należy przerwać karmienie piersią lub przerwać podawanie tobramycyny.

Tobramycin B.Braun - prowadzenie pojazdów

Nie przeprowadzono badań nad wpływem produktu na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu. Jeśli lek podawany jest pacjentowi leczonemu ambulatoryjnie, zaleca się zachowanie ostrożności podczas prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu ze względu na możliwe działania niepożądane, takie jak zawroty głowy.

Kategorie preparatu

Ten preparat należy do kategorii:

Komentarze

Wysyłając opinię akceptujesz regulamin zamieszczania opinii w serwisie. Grupa Wirtualna Polska S.A. z siedzibą w Warszawie jest administratorem twoich danych osobowych dla celów związanych z korzystaniem z serwisu. Zgodnie z art. 24 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy o ochronie danych osobowych, podanie danych jest dobrowolne, Użytkownikowi przysługuje prawo dostępu do treści swoich danych i ich poprawiania.
    Podziel się na Facebooku
    Zapytaj o lek

    za darmo

    • Odpowiedź w 24 godziny
    • Bez żadnych opłat
    • Wykwalifikowani farmaceuci

    farmaceutów jest teraz online

    0/500
    Uzupełnij treść pytania o ewentualne dodatkowe szczegóły i kliknij "Wyślij pytanie".

    Informacje dostępne dzięki www.osoz.pl. Dane o produkcie pobrane zostały z bazy KS-BLOZ i nie mogą być kopiowane, rozpowszechniane ani wykorzystywane bez zgody producenta bazy KS-BLOZ, firmy KAMSOFT S.A.

    Substancja czynna

    Tobramycinum

    Tobramycyna jest antybiotykiem aminoglikozydowym o działaniu bakteriobójczym. Nie stosuje się jej doustnie ani pozajelitowo, a jedynie w nebulzacji lub do worka spojówkowego w postaci kropli lub maści. Ma zastosowanie w przewlekłych bakteryjnych zakażeniach płuc (w postaci nebulizacji) i w zakażeniach okulistycznych (w postaci kropli i maści do oczu).

    Dostępne opakowania
    Tobramycin B.Braun

    Tobramycin B.Braun

    roztwór do infuzji - 10 but.a 80ml - 1 mg/ml
    B.BRAUN MELSUNGEN AG
    Tobramycin B.Braun

    Tobramycin B.Braun

    roztwór do infuzji - 20 but.a 80ml - 1 mg/ml
    B.BRAUN MELSUNGEN AG
    Tobramycin B.Braun

    Tobramycin B.Braun

    roztwór do infuzji - 20 but.a 80ml - 3 mg/ml
    B.BRAUN MELSUNGEN AG
    Tobramycin B.Braun

    Tobramycin B.Braun

    roztwór do infuzji - 10 but.a 120ml - 3 mg/ml
    B.BRAUN MELSUNGEN AG
    Tobramycin B.Braun

    Tobramycin B.Braun

    roztwór do infuzji - 20 but.a 120ml - 3 mg/ml
    B.BRAUN MELSUNGEN AG
    Tobramycin B.Braun

    Tobramycin B.Braun

    roztwór do infuzji - 10 but.a 80ml - 3 mg/ml
    B.BRAUN MELSUNGEN AG