Targretin

zobacz opinie o produkcie »
Cena
-
Forma
kapsułki elastyczne
Dawka
0,075 g
Ilość
100 kaps. (butelka)
Typ
Rp zastrzeż.
Refundacja
Nie
Producent: EISAI LIMITED

Targretin - Interakcje

Ten lek zażywany jednocześnie z innymi lekami może mieć negatywny wpływ na twoje zdrowie. Najczęściej wykryto interakcje z preparatami:

Zobacz wszystkie »

Interakcje z żywnością

Na czczo/po posiłku

Przyjęcie leku na czczo powoduje szybkie opróżnienie żołądka, co z kolei prowadzi do natychmiastowego wzrostu stężenia leku we krwi. Dzięki temu pacjent zaczyna odczuwać poprawę. Natomiast przyjęcie lekarstwa po posiłku opóźnia opróżnianie żołądka, co wydłuża czas pasażu leku. Dowiedz się więcej o znaczeniu spożywania leków na czczo lub po posiłku.

Cytrusy

Mimo dużej zawartości cennej witaminy C, cytrusy nie powinny być spożywane jednocześnie z przyjmowaniem leków, zawierają bowiem furanokumaryny. Szczególnie bogaty w nie jest grejpfrut oraz czerwone gorzkie pomarańcze, z których przygotowuje się dżemy. Dowiedz się więcej na temat interakcji leków z cytrusami.

Zobacz wszystkie »

Pytania do farmaceuty

Nikt nie zadał jeszcze żadnych pytań dotyczących tego preparatu. Możesz zadać bezpłatne pytanie farmaceucie. Napisz własne pytanie lub wybierz jedno z poniższych:

Targretin - ulotka preparatu

Targretin - opis

Kapsułki Targretin są wskazane do leczenia zmian skórnych w zaawansowanym stadium chłoniaka skórnego T-komórkowego (ang. Cutaneous T-cell lymphoma = CTCL), u pacjentów z nawrotem po co najmniej jednym leczeniu ogólnym.

Targretin - skład

Każda kapsułka zawiera 75 mg beksarotenu

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

Targretin - dawkowanie

Leczenie beksarotenem powinien rozpocząć i prowadzić wyłącznie lekarz specjalista z doświadczeniem w leczeniu pacjentów z CTCL. Zalecana dawka początkowa to 300 mg/m2pc./dobę. Kapsułki Targretin należy przyjmować doustnie, w jednej dawce dobowej, do posiłku (patrz 4.5). Obliczenie dawki początkowej zgodnie z polem powierzchni ciała wykonuje się następująco:

Ilość kapsułekTargretin 75 mg

Pole powierzchni ciała (m2)

Całkowita dawka dobowa (mg/dobę)

0,88 - 1,12

300

4

1,13 - 1,37

375

5

1,38 - 1,62

450

6

1,63 - 1,87

525

7

1,88 - 2,12

600

8

2,13 - 2,37

675

9

2,38 - 2,62

750

10

Wytyczne odnośnie dostosowania dawkowania: w przypadku wystąpienia objawów toksyczności preparatu dawkę 300 mg/m 2 pc./dobę można zmniejszyć do 200 mg/m 2 pc./dobę, a następnie do 100 mg/m 2 pc./dobę, lub przejściowo zaprzestać podawania leku. Jeśli nie występują objawy toksyczności, można z powrotem ostrożnie zwiększyć dawkę. Przy właściwej kontroli klinicznej u pojedynczych pacjentów mogą być korzystne dawki powyżej 300 mg/m 2 pc./dobę. Dla dawek powyżej 650 mg/m 2 pc./dobę nie prowadzono badań u pacjentów z CTCL. W badaniach klinicznych pacjentom z CTCL podawano beksaroten przez okres do 118 tygodni. Należy kontynuować terapię, dopóki to przynosi korzyść pacjentowi.

Stosowanie u dzieci i młodzieży: brak danych klinicznych dotyczących bezpieczeństwa oraz skuteczności stosowania beksarotenu u dzieci (w wieku poniżej 18 lat). Do czasu uzyskania dalszych danych ten produkt nie powinien być stosowany w populacji pediatrycznej.

Stosowanie u osób w podeszłym wieku: w grupie pacjentów z CTCL uczestniczących w badaniach klinicznych 61% stanowiły osoby w wieku 60 lat i powyżej, a 30% stanowili pacjenci w wieku 70 lat i powyżej. Nie zaobserwowano ogólnych różnic w bezpieczeństwie pomiędzy pacjentami w wieku 70 lat i więcej, a młodszymi, jednak nie wyklucza się większej wrażliwości na działanie beksarotenu u niektórych osób starszych. U osób w podeszłym wieku zaleca się stosowanie standardowych dawek.

Niewydolność nerek: Nie przeprowadzono formalnych badań w grupie pacjentów z niewydolnością nerek. Kliniczne dane farmakokinetyczne wykazały, że wydalanie w moczu beksarotenu i jego metabolitów jest poboczną drogą eliminacji beksarotenu. Wartość klirensu nerkowego beksarotenu oznaczonego u wszystkich badanych chorych była mniejsza niż 1 ml/min. W świetle powyższych danych pacjenci z niewydolnością nerek leczeni beksarotenem powinni znajdować się pod staranną obserwacją.

Targretin - środki ostrożności

Ogólne: u pacjentów ze stwierdzoną nadwrażliwością na retynoidy kapsułki Targretin należy stosować z zachowaniem ostrożności. Nie odnotowano klinicznych przypadków reakcji krzyżowych. Pacjenci przyjmujący beksaroten nie powinni oddawać krwi do przetaczania. Składnikiem leku Targretin jest butylohydroksyanizol ? substancja drażniąca błony śluzowe, dlatego kapsułek nie wolno przegryzać, lecz należy je połykać w całości.

Lipidy: w badaniach klinicznych udokumentowano hiperlipidemię jako objaw połączony ze stosowaniem beksarotenu. Oznaczenia lipidów w surowicy krwi pobranej na czczo (cholesterol i trójglicerydy) powinny być wykonywane bezpośrednio przed rozpoczęciem terapii beksarotenem i w tygodniowych odstępach czasu aż do ustalenia wpływu beksarotenu na stężenia lipidów, co zazwyczaj zachodzi w ciągu dwóch do czterech tygodni, a następnie w odstępach czasu nie krótszych niż jeden miesiąc. Przed rozpoczęciem leczenia beksarotenem stężenie triglicerydów mierzone na czczo powinno być prawidłowe, bądź zostać znormalizowane poprzez odpowiednie leczenie. Należy wykorzystać wszystkie metody aby utrzymać stężenia trójglicerydów poniżej 4,52 mmol/l, w celu zmniejszenia ryzyka następstw klinicznych . Jeśli stężenie trójglicerydów mierzone na czczo jest podwyższone lub zwiększy się w trakcie leczenia, należy wprowadzić leczenie hipolipemizujące i w razie konieczności obniżyć dzienną dawkę beksarotenu z 300 mg/m 2 pc./dobę do 200 mg/m 2 pc./dobę, a nawet do 100 mg/m 2 pc./dobę, względnie przerwać terapię. Badania kliniczne wykazały brak wpływu równoczesnej terapii atorwastatyną na stężenie beksarotenu w osoczu. Jednak równoczesne podanie gemfibrozylu znacznie podwyższało stężenie beksarotenu w osoczu, i dlatego nie zaleca się równoczesnego podawania gemfibrozylu z beksarotenem (patrz 4.5). Należy również znormalizować stężenie cholesterolu w surowicy zgodnie z bieżącą praktyką medyczną.

Zapalenie trzustki: w badaniach klinicznych stwierdzono ostre zapalenie trzustki związane z podwyższonym stężeniem mierzonych na czczo trójglicerydów. Pacjenci z CTCL obciążeni czynnikami ryzyka zapalenia trzustki (np. przebyte zapalenie trzustki, nieleczona hiperlipidemia, nadmierne spożycie alkoholu, niewyrównana cukrzyca, schorzenia dróg żółciowych, stosowanie leków podwyższających stężenie trójglicerydów lub wykazujących toksyczne działanie na trzustkę) nie powinni być leczeni beksarotenem, o ile potencjalne korzyści nie przewyższają ryzyka.

Nieprawidłowe wyniki badań czynności wątroby (LFT): stwierdzono podwyższenie LFT, związane ze stosowaniem beksarotenu. W oparciu o wyniki prowadzonych aktualnie badań klinicznych, podwyższenie LFT ustępowało u 80% pacjentów w przeciągu jednego miesiąca po zmniejszeniu dawki lub przerwania terapii. Należy oznaczyć początkowe wartości LFT, a następnie starannie monitorować LFT co tydzień przez pierwszy miesiąc, a później co miesiąc. Należy rozważyć przerwanie lub zaprzestanie leczenia beksarotenem, jeśli wyniki badań SGOT/AspAT i SGPT/AlAT lub bilirubiny przekraczają trzykrotnie górną granicę wartości prawidłowych.

Nieprawidłowe wyniki badań czynności tarczycy: u pacjentów otrzymujących beksaroten obserwowano odchylenia w wynikach badań czynności tarczycy; najczęściej opisywano odwracalne obniżenie stężeń hormonu tarczycy (całkowitej tyroksyny [ T 4 ] ) i hormonu tyreotropowego (TSH). Należy uzyskać początkowe wyniki badań czynności tarczycy i następnie kontrolować je podczas leczenia, co najmniej raz w miesiącu oraz w stanach zagrożenia, kiedy wystąpią objawy niedoczynności tarczycy. Pacjenci z klinicznymi objawami niedoczynności tarczycy w przebiegu terapii beksarotenem byli leczeni uzupełniająco hormonami tarczycy, co spowodowało ustąpienie objawów.

Leukopenia : w badaniach klinicznych opisano leukopenię towarzyszącą terapii beksarotenem. W większości przypadków normalizacja następowała po obniżeniu dawki leku lub zakończeniu leczenia. Należy oznaczyć początkowe wartości liczby całkowitej i wzoru odsetkowego leukocytów, następnie sprawdzać co tydzień podczas pierwszego miesiąca a później co miesiąc.

Niedokrwistość: w badaniach klinicznych opisano niedokrwistość związaną z leczeniem beksarotenem.

Należy oznaczyć początkową wartość stężenia hemoglobiny. Zmniejszone stężenie hemoglobiny należy leczyć zgodnie z bieżącą praktyką lekarską.

Zmętnienia soczewki : w przebiegu terapii beksarotenem u niektórych pacjentów zaobserwowano pojawienie się niewykrytego uprzednio zmętnienia soczewek, bądź zmiany w istniejącym uprzednio zmętnieniu soczewek, niezależne od czasu trwania leczenia ani od dawki leku. Uwzględniając wysoką chorobowość i naturalne tempo powstawania zaćmy w populacji starszych pacjentów objętej badaniami klinicznymi, nie stwierdzono oczywistego związku częstości występowania zmętnienia soczewki z podawaniem beksarotenu . Jednak nie wykluczono wpływu długotrwałej terapii beksarotenem na powstawanie zmętnienia soczewki u ludzi. Każdy pacjent poddany terapii beksarotenem, u którego występują zaburzenia wzroku, powinien zostać poddany stosownemu badaniu okulistycznemu.

Uzupełnianie witaminy A: z powodu istnienia związku między beksarotenem a witaminą A zaleca się ograniczenie uzupełniania witaminy A do ≤ 15 000 j.m./dobę, w celu uniknięcia dodatkowego zwiększenia działania toksycznego.

Pacjenci z cukrzycą : należy zachować ostrożność w stosowaniu beksarotenu u pacjentów przyjmujących insulinę, leki wzmagające wydzielanie insuliny (np. pochodne sulfonylomocznika) lub zwiększające wrażliwość na insulinę (np. tiazolidynodiony). W oparciu o poznane mechanizmy działania, beksaroten może potencjalnie wzmagać działanie tych leków, co w efekcie prowadzi do hipoglikemii. Nie stwierdzono przypadków hipoglikemii związanej ze stosowaniem beksarotenu w monoterapii.

Wrażliwość na światło: zastosowanie niektórych retynoidów było połączone z wrażliwością na światło. Pacjenci powinni być powiadomieni, że w trakcie leczenia beksarotenem należy ograniczyć do minimum ekspozycję na światło słoneczne i unikać promieniowania z lamp emitujących światło słoneczne, ponieważ dane uzyskane w warunkach in vitro wykazały, że beksaroten jest potencjalnym fotouczulaczem.

Doustne środki antykoncepcyjne: beksaroten jest potencjalnym aktywatorem enzymów metabolicznych i tym samym teoretycznie zmniejsza skuteczność środków antykoncepcyjnych zawierających estrogen i progesteron. Jeśli terapia beksarotenem dotyczy kobiet w okresie rozrodczym, wymagane jest stosowanie skutecznych niehormonalnych środków antykoncepcyjnych, ponieważ beksaroten należy do grupy leków cechujących się dużym ryzykiem wystąpienia wad rozwojowych u ludzi.

Targretin - przedawkowanie

Nie zgłoszono żadnego przypadku przedawkowania Targretin. W każdym przypadku przedawkowania należy zastosować leczenie objawowe, w zależności od objawów podmiotowych i przedmiotowych stwierdzanych u pacjenta.

W badaniach klinicznych stosowano dawki beksarotenu do 1000 mg/m2pc./dobę bez objawów ostrego zatrucia. Pojedyncze dawki, np. 1500 mg/kg mc. (9000 mg/m2pc.) i 720 mg/kg mc. (14400 mg/m2pc.), podawane odpowiednio szczurom i psom, były tolerowane bez znaczącej toksyczności.

Targretin - przeciwskazania

Stwierdzona nadwrażliwość na beksaroten lub którąkolwiek substancję pomocniczą. Ciąża i laktacja

Kobiety płodne nie stosujące skutecznych metod zapobiegania ciąży

Przebyte zapalenie trzustki

Nieleczona hipercholesterolemia

Nieleczona hipertrójglicerydemia

Hiperwitaminoza A

Nieleczona choroba tarczycy

Niewydolność wątroby

Zakażenie ogólnoustrojowe

Targretin - działania niepożądane

Bezpieczeństwo stosowania beksarotenu sprawdzano w badaniach klinicznych u 193 pacjentów z CTCL otrzymujących beksaroten przez okres do 118 tygodni oraz, w innych badaniach u 420 pacjentów z chorobą nowotworową inną niż CTCL.

U 109 chorych na CTCL otrzymujących lek w zalecanej dawce początkowej 300 mg/m2pc./dobę najczęstsze działania niepożądane były następujące: hiperlipidemia ((głównie podwyższone triglicerydy) 74%) niedoczynność tarczycy (29%), hipercholesterolemia (28%), bóle głowy (27%), leukopenia (20%), świąd (20%), astenia (19%), wysypka (16%), złuszczające zapalenie skóry (15%) oraz ból (12%).

Następujące działania niepożądane leku odnotowano w badaniu klinicznym u chorych z CTCL (N=109), otrzymujących lek w zalecanej dawce początkowej 300 mg/m2pc./dobę. Częstość działań niepożądanych sklasyfikowano jako bardzo częste (> 1/10), częste (> 1/100, < 1/10), niezbyt częste (> 1/1000, < 1/100), rzadkie (> 1/10000, < 1/1000) oraz bardzo rzadkie (< 1/10 000).

W obrębie każdej grupy o określonej częstości występowania objawy niepożądane są wymienione zgodnie ze zmniejszającym się nasileniem.

Zaburzenia krwi i układu chłonnego

Bardzo często:

niedoczynność tarczycy

Często:

zaburzenia tarczycy

Niezbyt często:

nadczynność tarczycy

Zaburzenia metabolizmu i odżywiania

Często:

zawroty głowy, obniżenie czucia dotyku, bezsenność

Niezbyt często:

Zaburzenia oka

ataksja, neuropatia, pobudzenie, przeczulica, depresja1,2,3, zawroty głowy

pochodzenia błędnikowego

Często:

suchość oczu, zaburzenia widzenia

Niezbyt często:

szczególny rodzaj zaćmy1,2,3, niedowidzenie3, ubytki pola widzenia, uszkodzenie

rogówki, zaburzenia wzroku1,2,3, zapalenie powiek, zapalenie spojówek3

Zaburzenia ucha i błędnika

Często: głuchota

Niezbyt często: zaburzenia słuchu

Zaburzenia serca

Niezbyt często: częstoskurcz

Zaburzenia naczyniowe

Często: obrzęki obwodowe

Niezbyt często: krwotok, nadciśnienie, obrzęk3, rozszerzenie naczyń1,2,3, żylaki

Zaburzenia żołądka i jelit

Często: wymioty, biegunka1,3, nudności3, anoreksja1, nieprawidłowe wyniki prób czynnościowych wątroby, zapalenie warg2, suchość ust2,3, zaparcia, wzdęcia Niezbyt często: zapalenie trzustki1,3, niewydolność wątroby, zaburzenia żołądkowo-jelitowe1

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej

Bardzo często:

złuszczające zapalenie skóry, świąd, wysypka,

Często:

owrzodzenia skóry, łysienie1, przerost skóry, guzki skórne, trądzik, pocenie się,

suchość skóry2,3, zaburzenia skóry

Niezbyt często:

surowiczy wysięk1, wysypka krostkowa, zmiany zapalne skóry, odbarwienia

skóry3, zaburzenia włosów1, zaburzenia paznokci1,3

Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej

Często: bóle kości, bóle stawów, bóle mięśni

Niezbyt często: miastenia1

Zaburzenia nerek i dróg moczowych

Niezbyt często: albuminuria1,3, zaburzenia czynności nerek

Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania

Bardzo często: ból, ból głowy, osłabienie,

Często: odczyny alergiczne, zakażenie, dreszcze1, ból brzucha, zaburzenia stężenia hormonów1

Niezbyt często: nowotwór, gorączka1,2,3, cellulitis, zarażenie pasożytami, zaburzenia błon śluzowych3, bóle pleców1,2,3, nieprawidłowe wyniki badań laboratoryjnych

1: odnotowano zwiększoną częstość występowania działań niepożądanych w przypadku podawania beksarotenu w dawce > 300 mg/ m2/ dzień

2: odnotowano zwiększoną częstość występowania działań niepożądanych w przypadku podawania beksarotenu w dawce 300 mg/ m2/ dzień u pacjentów z chorobą nowotworową inną niż CTCL

3: odnotowano zwiększoną częstość występowania działań niepożądanych w przypadku podawania beksarotenu w dawce > 300 mg/ m2/ dzień (w porównaniu do podawania leku w dawce 300 mg/ m2/ dzień u pacjentów z u pacjentów z CTCL) u pacjentów z chorobą nowotworową inną niż CTCL

Dodatkowe działania niepożądane obserwowane podczas stosowania w dawkach i wskazaniach innych niż zalecane (tzn. zastosowanie w CTCL dawki początkowej > 300 mg/m 2 /dobę, lub inne niż CTCL wskazania w raku ):

Ostatnio zaobserwowane działania niepożądane : siniaki, wybroczyny, nieprawidłowe białe krwinki, zmniejszenie aktywności tomboplastyny, nieprawidłowe erytrocyty, odwodnienie, zwiększenie stężenia gonadotropowego hormonu luteinizującego, zmniejszenie masy ciała, zwiększenie aktywności fosfatazy zasadowej, zwiększenie aktywności fosfokinazy kreatynowej, zwiększenie aktywności lipazy, hiperkalcemia, migrena, zapalenie nerwów obwodowych, parestezja, nadciśnienie, dezorientacja, lęk, chwiejność emocjonalna, senność, zmniejszone libido, nerwowość, kurza ślepota, oczopląs, zaburzenia łzawienia, szumy uszne, zaburzenia smaku, bóle klatki piersiowej, arytmia, zaburzenia naczyń obwodowych, uogólniony obrzęk, krwioplucie, duszności, nasilony kaszel, zapalenie zatok, zapalenie gardła, dysfagia, owrzodzenie ust, kandydoza jamy ustnej, zapalenie jamy ustnej, niestrawność, pragnienie, anomalie stolca, odbijanie się, wysypka pęcherzykowa, wysypka grudkowo-plamkowa, skurcze nóg, krwiomocz, zespół grypowy, ból miednicy, oraz przykry zapach ciała.

Odnotowano również następujące pojedyncze przypadki: zahamowanie czynności szpiku kostnego, zmniejszenie stężenia protrombiny, zmniejszenie stężenia gonadotropowego hormonu luteinizującego, zwiększenie aktywności amylazy, hiponatremia, hipokaliemia, hiperuricemia, hipocholesterolemia, hipolipemii, hipomagnezemia, zaburzenia chodu, osłupienie, parestezja okołoustna, zaburzenia myślenia, ból oczu, hipowolemia, krwiak podtwardówkowy, zastoinowa niewydolność serca, uczucie bicia serca, krwawienia z nosa, anomalia naczyń, zaburzenie naczyń, bladość, zapalenie płuc, zaburzenie oddychania, zaburzenie płuc, zaburzenie opłucnej, zapalenie pęcherzyka żółciowego, uszkodzenie wątroby, żółtaczka, żółtaczka zastoinowa, smołowate stolce, wymioty, kurcz krtani, bolesne parcie na mocz, nieżyt nosa, zwiększony apetyt, zapalenie dziąseł, półpasiec, łuszczyca, czyraczność, kontaktowe zapalenie skóry, łojotok, liszajowate zapalenie skóry, zapalenie stawów, zaburzenie stawu, zatrzymanie moczu, utrudnione oddawanie moczu, wielomocz, moczenie nocne, impotencja, anomalia moczu, powiększenie piersi, rak, nadwrażliwość na światło, obrzęk twarzy, złe samopoczucie, infekcja wirusowa, powiększenia brzucha.

Większość działań niepożądanych odnotowano ze zwiększoną częstością przy dawkach większych niż 300 mg/m2pc./dobę. Na ogół ustępowały one bez następstw po obniżeniu dawki lub odstawieniu leku. Jednak wśród wszystkich badanych 810 chorych, włączając pacjentów bez choroby nowotworowej leczonych beksarotenem, wystąpiły trzy poważne działania niepożądane z zejściem śmiertelnym (ostre zapalenie trzustki, krwiak podtwardówkowy i niewydolność wątroby). Wśród tych przypadków jedynie niewydolność wątroby, uznana później za niezwiązaną ze stosowaniem beksarotenu, wystąpiła u pacjenta z CTCL.

Niedoczynność tarczycy zazwyczaj pojawia się po 4-8 tygodniach od rozpoczęcia leczenia. Może być bezobjawowa i reagować na leczenie tyroksyną, oraz ustępować po odstawieniu leku.

Beksaroten ma odmienny zakres działań niepożądanych niż inne doustne lekami retynoidowe, nie działające selektywnie przez receptor retynoidowy (ang. RXR). Z powodu wiązania się głównie z receptorem RXR, mniej prawdopodobna jest toksyczność beksarotenu w stosunku do błon śluzowych i skóry, włosów i paznokci oraz bóle stawów i mięśni, które są często opisywane w przypadku środków wiążących się z receptorem kwasu retynowego (ang. RAR).

Targretin - ciąża i karmienie piersią

Ciąża: brak jest wystarczających danych dotyczących stosowania beksarotenu u kobiet w ciąży. Badania wykonane na zwierzętach wykazały toksyczny wpływ na reprodukcję. Na podstawie porównania ekspozycji zwierząt i ludzi na beksaroten nie wykazano marginesu bezpieczeństwa dla działania teratogennego u ludzi. (patrz 5.3). Nie stosować beksarotenu u kobiet w ciąży (patrz 4.3).

Jeśli lek podano nieumyślnie w okresie ciąży lub jeśli pacjentka zajdzie w ciążę przyjmując ten preparat, należy ją poinformować o potencjalnym ryzyku dla płodu.

Kobiety w okresie rozrodczym stosujące beksaroten muszą stosować skuteczne środki zapobiegania ciąży. Test ciążowy o dużej czułości (np. wykrywanie w surowicy ludzkiej gonadotropiny kosmówkowej beta-HCG) powinien mieć wynik ujemny na jeden tydzień przed rozpoczęciem terapii. Należy stosować skuteczne środki antykoncepcyjne od czasu uzyskania ujemnego wyniku testu ciążowego przez okres wdrażania terapii, podczas terapii i co najmniej przez jeden miesiąc po zakończeniu terapii. Zawsze, gdy wymagana jest antykoncepcja, zaleca się równoczesne stosowanie dwóch skutecznych metod antykoncepcyjnych. Beksaroten może potencjalnie indukować enzymy metaboliczne i w ten sposób teoretycznie obniżać skuteczność środków antykoncepcyjnych zawierających estrogeny i progesteron (patrz 4.5). Jeśli u pacjentki planowana jest terapia beksarotenem w okresie rozrodczym, zaleca się stosowanie skutecznej niehormonalnej metody antykoncepcyjnej. Pacjenci płci męskiej, jeśli partnerka jest w ciąży lub może potencjalnie zajść w ciążę, muszą podczas stosunku stosować prezerwatywę w okresie przyjmowania beksarotenu oraz co najmniej jeden miesiąc po zażyciu ostatniej dawki.

Laktacja: brak informacji na temat przenikania beksarotenu do mleka kobiecego. Beksarotenu nie wolno stosować u matek karmiących.

Targretin - prowadzenie pojazdów

Nie przeprowadzono badań nad wpływem produktu na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu. Jednak u pacjentów zażywających Targretin odnotowano zawroty głowy i zaburzenia widzenia. Pacjentom, u których w trakcie terapii występują zawroty głowy i zaburzenia widzenia, nie wolno prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn.

Kategorie preparatu

Ten preparat należy do kategorii:

Komentarze

Wysyłając opinię akceptujesz regulamin zamieszczania opinii w serwisie. Grupa Wirtualna Polska S.A. z siedzibą w Warszawie jest administratorem twoich danych osobowych dla celów związanych z korzystaniem z serwisu. Zgodnie z art. 24 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy o ochronie danych osobowych, podanie danych jest dobrowolne, Użytkownikowi przysługuje prawo dostępu do treści swoich danych i ich poprawiania.
    Podziel się na Facebooku
    Zapytaj o lek

    za darmo

    • Odpowiedź w 24 godziny
    • Bez żadnych opłat
    • Wykwalifikowani farmaceuci

    farmaceutów jest teraz online

    0/500
    Uzupełnij treść pytania o ewentualne dodatkowe szczegóły i kliknij "Wyślij pytanie".

    Informacje dostępne dzięki www.osoz.pl. Dane o produkcie pobrane zostały z bazy KS-BLOZ i nie mogą być kopiowane, rozpowszechniane ani wykorzystywane bez zgody producenta bazy KS-BLOZ, firmy KAMSOFT S.A.

    Substancja czynna

    Bexarotene

    Dostępne opakowania
    Targretin

    Targretin

    kapsułki elastyczne - 100 kaps. (butelka) - 0,075 g
    EISAI LIMITED
    Powiązane artykuły
    Chłoniak - przyczyny, rodzaje, diagnostyka, leczenie

    Ziarniniak grzybiasty - objawy, diagnostyka, leczenie

    Ziarniniak grzybiasty został odkryty w 1806 roku przez francuskiego dermatologa Jeana-Louisa Aliberta. Opisał on poważne zaburzenia, w których duże guzy przypominające grzyby martwicze, atakują skórę pacjenta. Ziarniniak grzybiasty jest najczęstszym typem...

    Dermatologia

    Pieprzyki a rak skóry (WIDEO)

    Pieprzyki a rak skóry (WIDEO)

    Czynniki ryzyka raka skóry Ocenia się, że w niedalekiej przyszłości 1 na 90 osób będzie zagrożona rozwojem nowotworu złośliwego jakim jest czerniak. O tym jakie jest rokowanie tej choroby przesądza jednak stopień zaawansowania choroby. Niebezpieczeństwo...

    Dermatologia

    Pęcherzyca - rodzaje, leczenie

    Pęcherzyca to bardzo rzadka choroba układu odpornościowego, która powoduje pojawienie się pęcherzy na skórze. Układ immunologiczny produkuje przeciwciała w celu osłony organizmu przed atakiem wirusów, bakterii i innych infekcji. W pęcherzycy będą pojawiać...

    Dermatologia

    Pieprzyk czy czerniak. W jaki sposób odróżnić od siebie znamiona?

    Pieprzyk czy czerniak. W jaki sposób odróżnić od siebie znamiona?

    Pieprzyk czy rak skóry? Po lecie na naszym ciele pojawia się wiele pieprzyków i różnego rodzaju znamion skórnych. Tylko dermatolog jest w stanie sprawdzić, czy dany pieprzyk może być dla nas niebezpieczny. Do badania potrzebny jest specjalistyczny dermatoskop....

    Dermatoskopia - zastosowanie, przebieg

    Zbadaj znamiona przed latem

    Lato zbliża się wielkimi krokami. Powoli zaczynamy planować urlopy, a przed oczami pojawia się wizja dłuższego odpoczynku. Zanim wystawimy nasze ciało na działanie promieni słonecznych, warto przyjrzeć się własnej skórze i udać się do lekarza, który będzie...

    Dermatologia

    Niepokojące zmiany skórne (WIDEO)

    Niepokojące zmiany skórne (WIDEO)

    Chorobowe zmiany skórne Mamy na skórze wiele zmian, przebarwień i pieprzyków. Czy wszystkie są niegroźne? Skąd wiadomo, że na skórze pojawiły się niepokojące zmiany? Jak wygląda nowotwór skóry? Istnieją różne nowotwory skóry o odmiennym przebiegu i o...

    Rak skóry - charakterystyka, przyczyny, symptomy, leczenie

    Prosta metoda na sprawdzenie ryzyka raka skóry

    Prosta metoda na sprawdzenie ryzyka raka skóry

    Brytyjscy naukowcy opracowali prosty sposób na sprawdzenie, czy jesteśmy narażeni na raka skóry. Wystarczy policzyć pieprzyki na jednej z rąk, by oszacować ryzyko. Jaka liczba zmian na skórze powinna być sygnałem ostrzegawczym? Liczba pieprzyków a...

    Czerniak - objawy, czynniki ryzyka, leczenie

    Czym są pieprzyki? (WIDEO)

    Czym są pieprzyki? (WIDEO)

    Pieprzyki na skórze Pieprzyki to nazwa popularna przeróżnych zmian skórnych. Używając tego określenia, można mówić o zupełnie innych, z medycznego punktu widzenia, zmianach skórnych. Dla jednych osób pieprzyk jest tylko wypukłym przebarwieniem barwnikowym...

    Czerniak - objawy, czynniki ryzyka, leczenie

    Objawy czerniaka - odmiany, zmiany skórne, ryzyko zachorowania, profilaktyka

    Czerniak to nic innego, jak mutacja komórek skóry, odpowiedzialnych za wytwarzanie barwnika skóry i włosów - melaniny. Objawy czerniaka mogą wystąpić zarówno na zdrowej skórze, jak i na pieprzykach, znamionach i innych zmianach skórnych. Nawet te, które...

    Rak skóry - charakterystyka, przyczyny, symptomy, leczenie

    "Chłoniaki, których nie znamy. Problem, którego nie widzimy". Rusza pierwsze w Polsce badanie jakości życia chorych z chłoniakiem skórnym T-komórkowym (CTCL)

    "Chłoniaki, których nie znamy. Problem, którego nie widzimy". Rusza pierwsze w Polsce badanie jakości życia chorych z chłoniakiem skórnym T-komórkowym (CTCL)

    Chłoniak skórny T-komórkowy (CTCL) to rzadki i trudny w rozpoznaniu nowotwór złośliwy układu chłonnego. Choroba jest wywołana niekontrolowanym wzrostem limfocytów T umiejscowionych w układzie limfatycznym skóry. Pacjentów z chłoniakiem skórnym T-komórkowym...