Farmorubicin RD

Ten produkt nie jest już dostępny w sprzedaży.

zobacz opinie o produkcie »
Cena
-
Forma
liofilizat+rozpuszczalnik do wstrzyknięć
Dawka
0,01 g
Ilość
1 fiol.s.subs. (+rozp.)
Typ
Refundacja
Nie
Producent: PFIZER EUROPE MA EEIG

Pytania do farmaceuty

Nikt nie zadał jeszcze żadnych pytań dotyczących tego preparatu. Możesz zadać bezpłatne pytanie farmaceucie. Napisz własne pytanie lub wybierz jedno z poniższych:

Farmorubicin RD - ulotka preparatu

Farmorubicin RD - opis

FARMORUBICIN R.D. jest wskazany w leczeniu następujących typów nowotworów:

rak pęcherza moczowego wywodzący się z komórek nabłonka przejściowego

rak piersi wczesny, rak piersi zaawansowany i (lub) z przerzutami

rak żołądka

chemioterapia paliatywna raka połączenia przełykowo-żołądkowego

nowotwory głowy i szyi

białaczka

niedrobnokomórkowy rak płuca

drobnokomórkowy rak płuca

chłoniaki nieziarnicze złośliwe, ziarnica złośliwa

szpiczak mnogi

rak jajnika

rak trzustki w leczeniu skojarzonym wg schematu PEFG (cisplatyna, epirubicyna,

5-fluorouracyl i gemcytabina)

− rak okrężnicy i odbytnicy

− mięsaki tkanek miękkich

Farmorubicin RD - skład

FARMORUBICIN R.D., 10 mg, proszek i rozpuszczalnik do sporządzania roztworu do wstrzykiwań Każda fiolka zawiera 10 mg epirubicyny chlorowodorku (Epirubicini hydrochloridum).

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

Farmorubicin RD - dawkowanie

Droga podania: dożylna, dopęcherzowa.

Epirubicyna jest zazwyczaj podawana w postaci wlewu dożylnego. Podawanie dopęcherzowe przynosi korzyści w leczeniu powierzchownych postaci raka pęcherza moczowego oraz zapobieganiu nawrotom nowotworu po resekcji przezcewkowej.

Podanie dożylne (iv.)

Całkowita dawka epirubicyny w jednym cyklu leczenia może być różna w zależności od zastosowanego schematu leczenia (np. produkt może być podawany w monoterapii lub w skojarzeniu z innymi lekami cytostatykami) oraz wskazania.

Epirubicyna powinna być podawana do przewodu, przez który swobodnie przepływa roztwór (0,9% sodu chlorek lub 5% glukoza) stanowiący wlew dożylny. Czas wlewu wynosi zwykle od 3 do 20 minut (w zależności od dawki produktu i objętości roztworu), co ma na celu zmniejszenie ryzyka zakrzepicy lub wydostania się produktu poza żyłę. Bezpośrednie wstrzyknięcie produktu nie jest zalecane z uwagi na ryzyko wynaczynienia, do którego może dojść nawet wówczas, gdy przed podaniem produktu do strzykawki zostanie zaaspirowana odpowiednia ilość krwi (patrz punkt 4.4).

Schematy leczenia ze standardową dawką początkową

Zalecana standardowa dawka początkowa epirubicyny stosowanej w monoterapii u dorosłych to 60–120 mg/m2 powierzchni ciała na jeden cykl leczenia. Zalecana dawka początkowa epirubicyny stosowanej jako składnik terapii uzupełniającej u pacjentów z rakiem piersi z przerzutami do węzłów chłonnych pachowych to 100–120 mg/m2. Całkowita dawka początkowa w danym cyklu może zostać podana jako dawka pojedyncza lub podzielona na 2–3 kolejne dni. Jeżeli skutki toksycznego działania produktu (przede wszystkim supresja szpiku kostnego i zapalenie błony śluzowej jamy ustnej) ustępują prawidłowo, cykle leczenia można powtarzać co 3–4 tygodnie. Jeżeli epirubicyna jest stosowana w leczeniu skojarzonym z innymi cytostatykami, których działania niepożądane mogą się sumować, należy odpowiednio zmniejszyć zalecaną dawkę na jeden cykl (patrz referencje dla poszczególnych wskazań).

Schematy leczenia z dużą dawką początkową

Duże dawki początkowe epirubicyny mogą być stosowane w leczeniu raka piersi i płuca. Przy stosowaniu produktu w monoterapii zalecana duża dawka początkowa epirubicyny na jeden cykl u dorosłych (do 135 mg/m2) powinna być podawana w dniu 1. lub podzielona na dni 1., 2. i 3., co 3– 4 tygodnie. W leczeniu skojarzonym zalecana duża dawka początkowa (do 120 mg/m2) powinna być podawana w dniu 1., co 3–4 tygodnie.

Modyfikacja dawki

Zaburzenia czynności nerek

Chociaż dane dotyczące pacjentów z niewydolnością nerek są ograniczone i nie pozwalają na sformułowanie ścisłych zaleceń co do dawkowania, należy rozważyć zastosowanie mniejszych dawek początkowych u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (stężenie kreatyniny w surowicy > 5 mg/dl).

Zaburzenia czynności wątroby

Zaleca się zmniejszenie dawki epirubicyny u pacjentów z następującymi wartościami stężeń w surowicy:

• stężenie bilirubiny 1,2-3 mg/dl lub AspAT od 2 do 4 razy przekraczające górną granicę normy: 50% zalecanej dawki początkowej;

• stężenie bilirubiny > 3 mg/dl lub AspAT > 4 razy przekraczające górną granicę normy: 25% zalecanej dawki początkowej.

Inne specjalne grupy pacjentów

U pacjentów wcześniej intensywnie leczonych lub pacjentów, u których naciek nowotworowy zajmuje szpik kostny, może być konieczne rozważenie mniejszych dawek początkowych lub dłuższych odstępów pomiędzy cyklami (patrz punkt 4.4). U osób w podeszłym wieku stosowano standardowe dawki początkowe i schematy leczenia.

Podanie dopęcherzowe

Epirubicynę należy podać przez cewnik, a następnie zatrzymać w pęcherzu moczowym przez 1 godzinę. Podczas wlewu chory powinien zmieniać pozycję ciała w celu zapewnienia jak najlepszego kontaktu błony śluzowej pęcherza moczowego z roztworem produktu. Aby uniknąć nadmiernego rozcieńczenia produktu w moczu, pacjent powinien zostać poinformowany, by nie pił żadnych płynów przez 12 godzin przed wlewem. Po zakończeniu zabiegu pacjentowi należy polecić, by oddał mocz. Dopęcherzowe podawanie produktu nie powinno być wykorzystywane do leczenia nowotworów inwazyjnych, naciekających błonę mięśniową pęcherza moczowego.

Powierzchowne nowotwory pęcherza moczowego

Pojedynczy wlew: Zaleca się podanie pojedynczego wlewu 80–100 mg bezpośrednio po przezcewkowej resekcji guza (TUR).

Cykl leczenia trwający 4–8 tygodni, a następnie wlewy comiesięczne:Zaleca się podanie 8 wlewów po 50 mg (w 25–50 ml roztworu soli fizjologicznej) w odstępach tygodniowych, rozpoczynając 2–7 dni po zabiegu TUR. W przypadku miejscowego działania toksycznego (chemicznego zapalenia pęcherza moczowego) należy zmniejszyć dawkę do 30 mg. Można podać lek 4 razy po 50 mg w odstępach tygodniowych, a następnie 11 razy tę samą dawkę w odstępach miesięcznych.

Farmorubicin RD - środki ostrożności

FARMORUBICIN R.D. powinien być podawany wyłącznie pod nadzorem lekarzy, mających doświadczenie w zakresie leczenia cytotoksycznego.

Leczenie produktem FARMORUBICIN R.D. można rozpocząć po ustąpieniu ostrych objawów działania toksycznego leczenia cytotoksycznego, zastosowanego wcześniej, takich jak: zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, neutropenia, trombocytopenia lub uogólnione zakażenie.

Stosowanie dużych dawek epirubicyny (np. ≥ 90 mg/m2 co 3–4 tygodnie) prowadzi do wystąpienia działań niepożądanych podobnych do obserwowanych po podaniu dawek standardowych (< 90 mg/m2 co 3–4 tygodnie); nasilenie neutropenii i zapalenia błon śluzowych (w tym jamy ustnej) może jednak być większe. Leczenie epirubicyną w dużych dawkach wymaga zwrócenia szczególnej uwagi na możliwe powikłania, zwłaszcza ciężką mielosupresję.

Czynność serca

Leczenie antracyklinami wiąże się z ryzykiem wystąpienia kardiotoksyczności, której objawem mogą być wczesne (ostre) lub późne działania niepożądane.

Działania wczesne

Wczesna kardiotoksyczność epirubicyny dotyczy głównie tachykardii zatokowej i (lub) nieprawidłowości zapisu EKG, takich jak niespecyficzne zmiany odcinka ST-T. Obserwowano również tachyarytmię, w tym przedwczesne skurcze komorowe, częstoskurcz komorowy, jak również bradykardię, blok przedsionkowo-komorowy oraz blok odnóg pęczka Hisa. Działania te zwykle nie wiążą się z późniejszym rozwojem opóźnionej kardiotoksyczności, rzadko mają znaczenie klinicznie i na ogół nie wymagają przerwania leczenia epirubicyną.

Działania opóźnione

Opóźniona kardiotoksyczność zwykle rozwija się w późniejszej fazie leczenia epirubicyną lub w ciągu 2–3 miesięcy po zakończeniu leczenia. Opisywano powikłania występujące kilka miesięcy lub nawet lat po zakończeniu leczenia. Opóźniona kardiomiopatia przejawia się zmniejszeniem frakcji wyrzutowej lewej komory (LVEF) i (lub) objawami przedmiotowymi i podmiotowymi zastoinowej niewydolności serca (CHF), takimi jak: duszność, obrzęk płuc, obrzęki obwodowe, powiększenie serca i wątroby, skąpomocz, wodobrzusze, wysięk opłucnowy oraz rytm cwałowy. Zagrażająca życiu zastoinowa niewydolność serca jest najcięższą postacią kardiomiopatii wywołanej przez antracykliny i stanowi działanie toksyczne produktu ograniczające maksymalną dawkę skumulowaną.

Ryzyko rozwoju CHF zwiększa się szybko wraz ze zwiększeniem całkowitej dawki skumulowanej epirubicyny powyżej 900 mg/m2; w przypadku przekraczania tej dawki skumulowanej należy zachować szczególną ostrożność (patrz punkt 5.1).

W celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia ciężkiej niewydolności serca należy ocenić jego czynność przed rozpoczęciem leczenia epirubicyną i monitorować przez cały czas leczenia. Ryzyko to można zmniejszyć poprzez regularne monitorowanie czynności serca (ocena LVEF) w czasie leczenia i niezwłoczne przerywanie leczenia po stwierdzeniu pierwszych objawów zaburzeń czynności serca. Do odpowiednich metod ilościowych powtarzanej oceny czynności serca (ocena LVEF) należy angiografia bramkowa z zastosowaniem radionuklidu (MUGA) oraz echokardiografia (ECHO). Zalecana jest wyjściowa ocena czynności serca z badaniem EKG lub badaniem MUGA lub ECHO, szczególnie w przypadku pacjentów z czynnikami zwiększającymi ryzyko wystąpienia kardiotoksyczności. Należy powtarzać ocenę LVEF w badaniach MUGA lub ECHO, zwłaszcza gdy zwiększa się skumulowana dawka antracyklin. Ocenę czynności serca należy prowadzić z zastosowaniem tej samej metody badania przez cały okres obserwacji.

Z uwagi na ryzyko kardiomiopatii dawkę skumulowaną epirubicyny 900 mg/m2 można przekraczać tylko z zachowaniem wyjątkowej ostrożności.

Czynnikami zwiększającymi ryzyko wystąpienia kardiotoksyczności poantracyklinowej są: choroby serca (w tym również bezobjawowe klinicznie), wcześniejsza lub równoczesna radioterapia na okolice śródpiersia, wcześniejsze leczenie innymi antracyklinami lub antracenedionami, oraz równoczesne stosowanie innych leków upośledzających czynność skurczową serca. Czynność serca musi być szczególnie ściśle monitorowana u pacjentów otrzymujących duże dawki skumulowane oraz u pacjentów z czynnikami ryzyka. Kardiotoksyczność w następstwie stosowania epirubicyny może wystąpić przy mniejszych dawkach skumulowanych, niezależnie od obecności czynników ryzyka.

Prawdopodobnie toksyczność epirubicyny i innych antracyklin lub antracenedionów ma charakter addytywny.

Toksyczność hematologiczna

Podobnie jak inne leki cytotoksyczne, epirubicyna może spowodować supresję szpiku. Przed każdym cyklem leczenia epirubicyną i w jego czasie należy wykonać badania hematologiczne, w tym morfologię krwi z rozmazem. Zależna od dawki, odwracalna leukopenia i (lub) granulocytopenia (neutropenia) to najczęstsze ograniczające dawkę ostre działania toksyczne tego produktu. Leukopenia i neutropenia są na ogół cięższe przy stosowaniu schematów z dużymi dawkami produktu; leukopenia i neutropenia zazwyczaj są maksymalnie nasilone od 10. do 14. dnia po podaniu produktu; działanie to ma zwykle charakter przemijający, a liczba leukocytów i (lub) neutrofilów wraca w większości przypadków do wartości prawidłowych około 21. dnia. Może również wystąpić trombocytopenia lub niedokrwistość. Klinicznymi następstwami ciężkiej supresji szpiku mogą być: gorączka, zakażenia, posocznica, wstrząs septyczny, krwawienia, niedotlenienie tkanek lub zgon.

Wtórna białaczka

U pacjentów leczonych antracyklinami, w tym epirubicyną, opisywano wtórne białaczki, z fazą preleukemiczną lub bez tej fazy. Wtórna białaczka występuje częściej u pacjentów, u których leki te podaje się w skojarzeniu z lekami przeciwnowotworowymi uszkadzającymi DNA, wcześniej intensywnie leczonych lekami cytotoksycznymi oraz gdy dawki antracyklin były zwiększane. W białaczkach tego typu okres utajenia może trwać od 1 do 3 lat (patrz punkt 5.1).

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego

FARMORUBICIN R.D. może powodować wymioty. Zwykle wkrótce po podaniu produktu występuje zapalenie błon śluzowych (w tym jamy ustnej), które w ciężkich postaciach po kilku dniach może przejść w owrzodzenia błon śluzowych. U większości pacjentów to działanie niepożądane ustępuje po około trzech tygodniach leczenia.

Czynność wątroby

Główną drogą eliminacji produktu FARMORUBICIN R.D. jest wątroba i układ żółciowy. Przed rozpoczęciem leczenia epirubicyną i w jego trakcie należy ocenić stężenie bilirubiny całkowitej i AspAT w osoczu. U pacjentów ze zwiększonym stężeniem bilirubiny lub AspAT klirens produktu może być zmniejszony, a jego ogólne działanie toksyczne bardziej nasilone. U takich pacjentów zaleca się zmniejszenie dawki (patrz punkt 4.2). Stosowanie epirubicyny u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby jest przeciwwskazane (patrz punkt 4.3).

Czynność nerek

Przed rozpoczęciem leczenia i w czasie jego trwania należy ocenić stężenie kreatyniny w osoczu. U pacjentów, u których stężenie kreatyniny wynosi > 5 mg/dl, konieczne jest dostosowanie dawki (patrz punkt 4.2).

Działanie w miejscu wstrzyknięcia

W następstwie wstrzyknięcia produktu do małego naczynia lub powtarzania wstrzyknięć do tej samej żyły może dojść do stwardnienia ścian żyły. Przestrzeganie zalecanych procedur podawania produktu może zmniejszyć ryzyko zapalenia żył i (lub) zakrzepowego zapalenia żył w miejscu wstrzyknięcia (patrz punkt 4.2).

Wynaczynienie

Wydostanie się epirubicyny poza żyłę podczas wstrzykiwania może spowodować ból, ciężkie uszkodzenie tkanek (powstawanie pęcherzy, ciężkie zapalenie tkanki podskórnej) oraz martwicę. W przypadku wystąpienia przedmiotowych bądź podmiotowych objawów wynaczynienia podczas dożylnego podawania epirubicyny, należy niezwłocznie przerwać podawanie produktu.

Inne

Podobnie jak w przypadku innych leków cytotoksycznych, podczas stosowania epirubicyny obserwowano zakrzepowe zapalenie żył z powikłaniami zatorowymi, w tym zatorowością płucną (w niektórych przypadkach prowadzącą do śmierci).

Zespół lizy guza

Epirubicyna może powodować hiperurykemię w wyniku nasilenia katabolizmu puryn towarzyszącego szybkiemu rozpadowi komórek nowotworowych w wyniku działania produktu (zespół lizy guza). Po leczeniu wstępnym należy ocenić stężenie kwasu moczowego, potasu, fosforanu wapnia i kreatyniny we krwi. W celu ograniczenia potencjalnych powikłań zespołu lizy guza, należy nawadniać pacjenta, alkalizować mocz i zapobiegać hiperurykemii poprzez podawanie allopurinolu.

Działanie immunosupresyjne i (lub) zwiększona podatność na zakażenia

Podanie żywych lub żywych atenuowanych szczepionek pacjentom z upośledzeniem odporności na skutek stosowania produktów chemioterapeutycznych, w tym epirubicyny, może prowadzić do ciężkich lub śmiertelnych zakażeń (patrz punkt 4.5).

Układ rozrodczy

Epirubicyna może wykazywać działania genotoksyczne. Zarówno mężczyźni, jak i kobiety leczeni epirubicyną powinni stosować odpowiednie metody antykoncepcyjne. Pacjentom, którzy planują posiadanie dzieci po zakończeniu leczenia, należy zalecić konsultację w poradni genetycznej.

Dodatkowe ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące innych dróg podawania produktu

Podanie dopęcherzowe

Dopęcherzowe podanie epirubicyny może wywołać objawy chemicznego zapalenia pęcherza moczowego (takie jak dyzuria, wielomocz, nykturia, oddawanie moczu kroplami, krwiomocz, dyskomfort w obrębie pęcherza moczowego, martwica ściany pęcherza moczowego) oraz skurcz pęcherza moczowego. Szczególnej uwagi wymagają problemy związane z cewnikowaniem (np. zwężenie cewki moczowej z powodu dużych guzów pęcherza).

Substancje pomocnicze

FARMORUBICIN R.D. zawiera p-hydroksybenzoesan metylu. Substancja ta może powodować reakcje alergiczne (które mogą wystąpić po leczeniu), a w rzadkich przypadkach powikłania ze strony układu oddechowego.

Farmorubicin RD - przedawkowanie

Ostre przedawkowanie epirubicyny prowadzi do ciężkiego zahamowania czynności szpiku

(objawiającego się głównie leukopenią i trombocytopenią), zaburzeń ze strony przewodu pokarmowego (głównie zapalenia błony śluzowej) i ostrych powikłań kardiologicznych. Po kilku miesiącach, a nawet kilku latach od zakończenia leczenia antracyklinami u pacjentów obserwowano opóźnioną niewydolność serca (patrz punkt 4.4). W związku z tym pacjenci powinni być uważnie monitorowani. W razie wystąpienia objawów niewydolności serca u pacjentów, należy ich leczyć zgodnie z obowiązującymi wytycznymi.

Leczenie:

Objawowe. Epirubicyny nie można usunąć drogą dializy.

Farmorubicin RD - przeciwskazania

Leczenie produktem FARMORUBICIN R.D. jest przeciwwskazane:

- u pacjentów ze stwierdzoną nadwrażliwością na epirubicynę lub jakikolwiek inny składnik produktu względnie na inne antracykliny lub antracenediony, - w okresie laktacji.

Dożylne podanie produktu FARMORUBICIN R.D. jest przeciwwskazane u pacjentów:

• z długotrwałym zahamowaniem czynności szpiku,

• z ciężką niewydolnością wątroby,

• z ciężką niewydolnością mięśnia sercowego,

• ze świeżym zawałem serca,

• z ciężką arytmią,

• po przebytym leczeniu maksymalnymi skumulowanymi dawkami epirubicyny i (lub) innymi antracyklinami lub antracenedionami (patrz punkt 4.4),

• z ostrymi zakażeniami ogólnoustrojowymi, • z dusznicą bolesną niestabilną,

• z kardiomiopatią.

Dopęcherzowe podanie produktu FARMORUBICIN R.D. jest przeciwwskazane u pacjentów:

• z zakażeniem dróg moczowych,

• z zapaleniem pęcherza moczowego,

• z krwiomoczem,

• z inwazyjnymi nowotworami naciekającymi pęcherz moczowy,

• u których występują trudności w założeniu cewnika.

Farmorubicin RD - działania niepożądane

Poniżej wymieniono działania niepożądane, które były obserwowane i zgłaszane podczas leczenia epirubicyną, wg częstości ich występowania: bardzo często (≥ 1/10), często ( ≥1/100 do < 1/10), niezbyt często ( ≥1/1000 do < 1/100), rzadko ( ≥1/10 000 do < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10 000), częstość nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych).

U więcej niż 10% pacjentów stosujących epirubicynę można oczekiwać wystąpienia działań niepożądanych. Najczęściej występującymi działaniami niepożądanymi są: mielosupresja, działania niepożądane ze strony żołądka i jelit, anoreksja, łysienie, infekcje.

Klasyfikacja układów i narządów

Częstość występowania

Działania niepożądane

Zakażenia i zarażenia pasożytnicze

Często

Zakażenia

Nieznana

Wstrząs septyczny, posocznica, zapalenie płuc

Nowotwory łagodne, złośliwe i nieokreślone (w tym torbiele polipy)

Rzadko

Ostra białaczka limfoblastyczna, ostra białaczka mieloblastyczna

Zaburzenia krwi i układu chłonnego

Bardzo często

Mielosupresja (leukopenia, granulocytopenia i neutropenia, niedokrwistość, gorączka neutropeniczna)

Niezbyt często

Trombocytopenia

Nieznana

Krwotok i niedotlenienie tkanek na skutek mielosupresji

Zaburzenia układu immunologicznego

Rzadko

Anafilaksja

Zaburzenia metabolizmu i odżywiania

Często

Anoreksja, odwodnienie

Rzadko

Hiperurykemia (patrz punkt 4.4)

Zaburzenia układu nerwowego

Rzadko

Zawroty głowy

Zaburzenia oka

Nieznana

Zapalenie spojówek, zapalenie rogówki

Zaburzenia serca

Rzadko

Zastoinowa niewydolność serca (duszność, obrzęki, powiększenie wątroby, wodobrzusze, obrzęk płuc, wysięk opłucnowy, rytm cwałowy), działania kardiotoksyczne (np.

nieprawidłowości w badaniu EKG, zaburzenia rytmu serca, kardiomiopatia), tachykardia komorowa, bradykardia, blok przedsionkowo-komorowy, blok odnogi pęczka Hisa

Zaburzenia naczyniowe

Często

Uderzenia gorąca

Niezbyt często

Zapalenie żył, zakrzepowe zapalenie żył

Nieznana

Wstrząs, powikłania zakrzepowo-zatorowe, w tym zatorowość płucna

Zaburzenia żołądka i jelit

Często

Zapalenie błon śluzowych, zapalenie przełyku, zapalenie jamy ustnej, wymioty, biegunka, nudności

Nieznana

Odczucie bólu i pieczenia, nadżerki, owrzodzenia, krwawienie, przebarwienia błony śluzowej jamy ustnej

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej

Bardzo często

Łysienie

Rzadko

Pokrzywka

Nieznana

Miejscowe działanie toksyczne, wysypka, swędzenie, zmiany skórne, rumień, zaczerwienienie, nadmierna pigmentacja skóry i paznokci, nadwrażliwość skóry poddanej wcześniej promieniowaniu (wystąpienie odczynu zapalnego skóry po podaniu leku w miejscu wcześniej naświetlanym), nadwrażliwość na światło

Zaburzenia nerek i dróg moczowych

Bardzo często

Czerwone zabarwienie moczu 1-2 dni po podaniu leku

Zaburzenia układu rozrodczego i piersi

Rzadko

Brak miesiączki, brak plemników w nasieniu

Zaburzenia ogólne i stany w

Często

Rumień w miejscu podania

 

Rzadko

Złe samopoczucie, osłabienie, gorączka, dreszcze

Badania diagnostyczne

Rzadko

Zmiany stężenia aminotransferaz

Nieznana

Bezobjawowe zmniejszenie frakcji wyrzutowej lewej komory

Urazy, zatrucia i powikłania po zabiegach

Często

Chemiczne zapalenie pęcherza moczowego, czasem z krwotokiem, było obserwowane po podaniu dopęcherzowym (patrz punkt 4.4)

Podanie dopęcherzowe

Ponieważ po podaniu dopęcherzowym wchłaniana jest jedynie niewielka ilość składnika czynnego, ciężkie ogólnoustrojowe działania niepożądane produktu, podobnie jak reakcje alergiczne, występują rzadko. Często obserwuje się reakcje miejscowe, takie jak uczucie pieczenia i częste oddawanie moczu (częstomocz). Rzadko obserwowano bakteryjne lub chemiczne zapalenie pęcherza moczowego (patrz punkt 4.4). Te działania niepożądane mają zazwyczaj charakter odwracalny.

Farmorubicin RD - ciąża i karmienie piersią

Płodność

Epirubicyna może powodować uszkodzenie chromosomów w ludzkich plemnikach. Mężczyźni leczeni epirubicyną powinni stosować skuteczne metody antykoncepcji (patrz punkt 5.3).

Epirubicyna może spowodować brak miesiączki lub przedwczesną menopauzę u kobiet przed okresem menopauzy.

Ciąża

Dane eksperymentalne z badań na zwierzętach wskazują, że epirubicyna podana kobiecie w ciąży może spowodować uszkodzenie płodu.Jeżeli epirubicyna jest stosowana podczas ciąży lub pacjentka zajdzie w ciążę podczas przyjmowania tego produktu, pacjentkę należy poinformować o potencjalnym zagrożeniu dla płodu.

Nie przeprowadzono badań z udziałem kobiet w ciąży. Epirubicyna powinna być stosowana podczas ciąży tylko wówczas, gdy potencjalna korzyść uzasadnia potencjalne ryzyko wobec płodu.

Kobiety poddawane leczeniu produktem FARMORUBICIN R.D. powinny stosować skuteczne metody antykoncepcji.

Karmienie piersią

Nie wiadomo, czy epirubicyna jest wydzielana do mleka matki. Ponieważ wiele leków, w tym inne antracykliny, wydziela się do mleka matki oraz z uwagi na możliwość wywołania przez epirubicynę poważnych działań niepożądanych u dziecka, matka powinna przerwać karmienie piersią przed rozpoczęciem stosowania tego produktu.

Farmorubicin RD - prowadzenie pojazdów

Wpływ epirubicyny na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn nie został zbadany.

Kategorie preparatu

Ten preparat należy do kategorii:

Komentarze

Wysyłając opinię akceptujesz regulamin zamieszczania opinii w serwisie. Grupa Wirtualna Polska S.A. z siedzibą w Warszawie jest administratorem twoich danych osobowych dla celów związanych z korzystaniem z serwisu. Zgodnie z art. 24 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy o ochronie danych osobowych, podanie danych jest dobrowolne, Użytkownikowi przysługuje prawo dostępu do treści swoich danych i ich poprawiania.
    Podziel się na Facebooku
    Zapytaj o lek

    za darmo

    • Odpowiedź w 24 godziny
    • Bez żadnych opłat
    • Wykwalifikowani farmaceuci

    farmaceutów jest teraz online

    0/500
    Uzupełnij treść pytania o ewentualne dodatkowe szczegóły i kliknij "Wyślij pytanie".

    Informacje dostępne dzięki www.osoz.pl. Dane o produkcie pobrane zostały z bazy KS-BLOZ i nie mogą być kopiowane, rozpowszechniane ani wykorzystywane bez zgody producenta bazy KS-BLOZ, firmy KAMSOFT S.A.

    Substancja czynna

    Epirubicini hydrochloridum

    Epirubicyna to antybiotyk z grupy antracyklin o działaniu przeciwnowotworowym, pochodna doksorubicyny pierwotnie uzyskiwanej z hodowli Streptomyces peuceticus. Stosowana jest w raku piersi, raku jajnika, raku błony śluzowej macicy, drobnokomórkowym raku płuca, raku pęcherza moczowego, raku tarczycy, raku żołądka, raku gruczołu krokowego, raku wątroby, chłoniaku Hodgkina, chłoniakach nieziarniczych, ostrej białaczce limfoblastycznej, ostrej białaczce mieloblastycznej, szpiczaku mnogim, guzie Wilmsa, nerwiaku zarodkowym współczulnym (neuroblastoma), płaskonabłonkowym ;raku głowy](https://portal.abczdrowie.pl/co-to-jest-rak-mozgu) i szyi, nowotworach litych itd.

    Dostępne opakowania
    Farmorubicin RD

    Farmorubicin RD

    liofilizat+rozpuszczalnik do wstrzyknięć - 1 fiol.s.subs. (+rozp.) - 0,01 g
    PFIZER EUROPE MA EEIG
    Farmorubicin RD

    Farmorubicin RD

    proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań - 1 fiol.s.subs. (+rozp.) - 0,05 g
    PFIZER EUROPE MA EEIG
    Powiązane artykuły
    Onkologia

    Przez chodzenie w szpilkach można nabawić się raka?

    Przez chodzenie w szpilkach można nabawić się raka?

    Od kilkudziesięciu lat lekarze ostrzegają kobiety przed negatywnymi skutkami chodzenia w butach na wysokich obcasach. Owszem, nogi w szpilkach dobrze się prezentują, ale cierpi na tym kręgosłup, stawy, stopy i naczynia krwionośne w nogach. Okazuje się,...

    Tłuszczak - przyczyny, objawy, zapobieganie, leczenie

    Tłuszczaki - kiedy je usunąć?

    Artykuł sponsorowany Tłuszczaki to zmiany powstające z dojrzałej tkanki tłuszczowej, które przybierają postać niewielkiego guza. Mogą pojawić się praktycznie na każdej części ciała. Zaliczyć je można do jednego z najczęściej rozpoznawalnych łagodnych...

    Białaczka - objawy, rodzaje, leczenie

    Co to są kryteria odpowiedzi na leczenie?

    Białaczka to szeroka grupa nowotworów złośliwych układu krwiotwórczego. Ich leczenie jest wieloetapowe i bardzo skomplikowane. Ponadto do każdego rodzaju białaczki dobiera się indywidualnie metody terapeutyczne. Wyróżnia się 3 podstawowe grupy białaczek:...

    Białaczka - objawy, rodzaje, leczenie

    Rodzaje białaczki

    Jak sama definicja mówi białaczka to grupa chorób nowotworowych układu krwiotwórczego. W jej przebiegu klony jednego typu leukocytów rozprzestrzeniają się w szpiku kostnym po czym przedostają się do krwi i mogą naciekać inne narządy. W szpiku powstaje...

    Diagnostyka białaczek

    Badania cytogenetyczne w diagnostyce białaczki

    Badania cytogenetyczne w diagnostyce białaczki

    Diagnostyka białaczki składa się z kilku etapów i jest dość skomplikowana. Jej celem jest stuprocentowe potwierdzenie rozpoznania białaczki jako przyczyny dolegliwości oraz ustalenie konkretnego rodzaju choroby. Aby rozpocząć bardzo obciążające dla chorego...

    Białaczka - objawy, rodzaje, leczenie

    Alivia - Fundacja Onkologiczna Osób Młodych

    Serwis abczdrowie.pl nawiązał współpracę z Fundacją Onkologiczną Osób Młodych - Alivia. Fundacja działa od kwietnia 2010 roku. Wszystkie osoby pracujące w Fundacji miały styczność z chorobą nowotworową. Pomysłodawcą i założycielem Fundacji jest Bartosz...

    Onkologia

    Nowy lek na raka w fazie badań klinicznych

    Naukowcy z Uniwersytetu Michigan opracowali nowatorski lek, który być może znajdzie zastosowanie w leczeniu wielu rodzajów chorób nowotworowych... Mechanizm rozwoju nowotworu Prawidłowe komórki w organizmie zaprogramowane są na naturalną śmierć. Proces...

    Onkologia

    Wpływ nowoczesnych leków na długość życia osób z nowotworami

    Od 4 do 7 grudnia w Orlando na Florydzie odbywał się Zjazd Amerykańskiego Towarzystwa Hematologicznego. Wnioski ze spotkania są optymistyczne: obecnie dzięki nowoczesnym lekom oraz przeszczepom, osoby cierpiące na nowotwory krwi żyją od kilku do kilkunastu...

    Newsy

    Utrata masy ciała może pomóc w zapobieganiu szpiczakowi mnogiemu

    Nowe badania wskazują, że nadwaga zwiększa ryzyko, że łagodne zaburzenia krwi rozwiną się w szpiczaka mnogiego, nowotwór krwi. Zagadkowy stan przednowotworowy Badanie zostało przeprowadzone przez zespół z Waszyngtońskiej Akademii Medycznej w St. Louis,...