Velaxin

zobacz opinie o produkcie »
Cena
-
Forma
tabletki
Dawka
0,025 g
Ilość
30 tabl.
Typ
Na receptę Rp
Refundacja
Nie
Producent: EGIS PHARMACEUTICALS PLC

Velaxin - Interakcje

Ten lek zażywany jednocześnie z innymi lekami może mieć negatywny wpływ na twoje zdrowie. Najczęściej wykryto interakcje z preparatami:

Zobacz wszystkie »

Interakcje z żywnością

Alkohol

Należy unikać spożywania alkoholu przy jednoczesnym przyjmowaniu leków. W czasie kuracji krótkotrwałych należy unikać picia w ogóle, zaś w przypadku stałego zażywania – niekiedy można pić umiarkowanie, ale tylko po konsultacji z lekarzem. Nie należy też nigdy popijać leków napojami alkoholowymi. Dowiedz się więcej na temat interakcji leków z alkoholem.

Zobacz wszystkie »

Pytania do farmaceuty

Efectin ER 150 na depresję

Dzień dobry. Moja sprawa jest taka: leczę się na depresję. Od paru dni biorę Efectin ER 150. Przedtem brałem Velaxin ER 150 mg i bardzo mi pomógł. Pierwszego dnia na Efectinie poczułem podenerwowanie wieczorem. Od sprzedawcy w aptece usłyszałem, że preparaty różnią się "farmakodynamiką". Czy to nie chodzi przypadkiem o skutki uboczne zażywania leku Efectin? Może on wcale nie jest taki skuteczny i warto byłoby wrócić do Velaxinu? Mam obawy, czy ta...

Odpowiada Mgr Kamila Stasik-Cwyl Mgr Kamila Stasik-Cwyl i 1 inny specjalista

Niewyraźne widzenie a stosowanie Velaxin

Od maja br. zażywam VELAXIN/VENLECTINE. W lipcu pojawiło się niewyraźne [rozmazane] widzenie, ale tylko w prawym oku [skądinąd mam wysoką krótkowzroczność obuoczną od dzieciństwa]. Badania dna oka po rozszerzeniu źrenic nie wykazały zmian. Czy może to być skutek uboczny ww. leków?

Odpowiada  Aleksander Ropielewski Aleksander Ropielewski i 1 inny specjalista
POKAŻ WIĘCEJ

Velaxin - ulotka preparatu

Szczegółowe informacje dotyczącego tego leku mogą zostać wyświetlone tylko dla osób zawodowo związanych z farmacją lub medycyną.

Velaxin - opis

· Leczenie epizodów dużej depresji.

· Zapobieganie nawrotom epizodów dużej depresji.

Velaxin - skład

1 tabletka zawiera 25 mg, wenlafaksyny (Venlafaxinum) w postaci 28,28 mg, wenlafaksyny chlorowodorku

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

Velaxin - dawkowanie

Epizody dużej depresji

Zalecana początkowa dawka wenlafaksyny o natychmiastowym uwalnianiu wynosi 75 mg/dobę w 2

lub 3 dawkach podzielonych przyjmowanych razem z pożywieniem. W przypadku pacjentów

niereagujących na początkową dawkę 75 mg/dobę, korzystne może być zwiększenie dawki produktu

do dawki maksymalnej, tj. 375 mg/dobę. Dawkę należy zwiększać stopniowo w odstępach około 2

tygodni lub dłuższych. W przypadkach uzasadnionych klinicznie wynikających z ciężkości objawów,

zwiększanie dawki może odbywać się w krótszych odstępach, ale nie krótszych niż 4 dni.

Ze względu na ryzyko wystąpienia objawów niepożądanych zależnych od wielkości dawki,

zwiększanie dawki należy przeprowadzać tylko po dokonaniu oceny klinicznej (patrz punkt 4.4).

Należy stosować najmniejszą skuteczną dawkę.

Leczenie powinno trwać wystarczająco długo, zazwyczaj kilka miesięcy lub dłużej. Należy regularnie

dokonywać oceny leczenia, podchodząc indywidualnie do każdego pacjenta. Długoterminowa terapia

może być również odpowiednia w zapobieganiu nawrotom epizodów dużej depresji. W większości

przypadków dawka zalecana w zapobieganiu nawrotom epizodów dużej depresji jest taka sama, jak

dawka stosowana w leczeniu zaburzeń depresyjnych.

Stosowanie leków przeciwdepresyjnych powinno być kontynuowane przez co najmniej 6 miesięcy od

czasu osiągnięcia remisji.

Stosowanie u pacjentów w podeszłym wieku

Nie ma konieczności modyfikowania dawki wenlafaksyny tylko ze względu na wiek pacjenta.

Należy jednak zachować szczególną ostrożność podczas leczenia osób w podeszłym wieku (np. ze

względu na możliwe zaburzenia czynności nerek, możliwe zmiany wrażliwości oraz powinowactwa

przekaźników nerwowych występujące z wiekiem). Należy zawsze stosować najmniejszą skuteczną

dawkę, a pacjenci powinni być uważnie obserwowani, gdy wymagane jest zwiększenie dawki.

Stosowanie u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat

Wenlafaksyna nie jest zalecana do stosowania u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat.

Kontrolowane badania kliniczne u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat z epizodami dużej

depresji nie wykazały skuteczności i nie uzasadniają stosowania wenlafaksyny w tej grupie pacjentów

(patrz punkt 4.4 i 4.8)

Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania wenlafaksyny w innych wskazanich u dzieci i młodzieży w

wieku poniżej 18 lat nie zostały określone.

Stosowanie u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby

U pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby należy rozważyć

zmniejszenie dawki zazwyczaj o 50%. Jednak ze względu na zmienność osobniczą wartości

klirensu, może być konieczne indywidualne dostosowanie dawkowania.

Dane dotyczące pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby są ograniczone. Zaleca się

zachowanie ostrożności oraz rozważenie zmniejszenia dawki o więcej niż 50%. Podczas leczenia

pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby należy rozważyć potencjalne korzyści

względem ryzyka.

Stosowanie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek

Choć zmiana dawkowania nie jest konieczna u pacjentów ze współczynnikiem filtracji kłębuszkowej (ang. GFR) od 30 do 70 ml/min, to jednak zaleca się zachowanie ostrożności. W przypadku pacjentów wymagających hemodializ oraz u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (GFR < 30 ml/min), dawkę należy zmniejszyć o 50%. Ze względu na występującą u tych pacjentów zmienność osobniczą wartości klirensu, może być konieczne indywidualne dostosowanie

dawkowania.

Objawy odstawienia obserwowane w trakcie przerwania terapii wenlafaksyną

Należy unikać nagłego odstawienia produktu. W przypadku przerwania terapii wenlafaksyną zaleca

się stopniowe zmniejszanie dawki przez co najmniej od 1 do 2 tygodni, w celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia reakcji odstawienia (patrz punkty 4.4 i 4.8). Jeżeli jednak, po zmniejszeniu dawki lub po przerwaniu leczenia, wystąpią objawy w stopniu nietolerowanym przez pacjenta, należy rozważyć wznowienie stosowania poprzednio przepisanej dawki. Następnie, lekarz może kontynuować zmniejszanie dawki, ale w sposób bardziej stopniowy.

Do stosowania doustnego.

Zaleca się przyjmowanie tabletek wenlafaksyny o natychmiastowym uwalnianiu codziennie podczas

posiłku, mniej więcej o tej samej porze.

Pacjenci otrzymujący wenlafaksynę w postaci tabletek o natychmiastowym uwalnianiu, mogą zostać

przestawieni na wenlafaksynę w postaci kapsułek o przedłużonym uwalnianiu, po dobraniu dawki równoważnej. Na przykład, pacjentom przyjmującym wenlafaksynę w postaci tabletek o natychmiastowym uwalnianiu w dawce 37,5 mg dwa razy na dobę, można podać wenlafaksynę w postaci kapsułek o przedłużonym uwalnianiu w dawce 75 mg raz na dobę.

Dawkowanie należy dostosować indywidualnie do każdego pacjenta.

Velaxin - środki ostrożności

Samobójstwo/myśli samobójcze lub kliniczne nasilenie choroby

Depresja związana jest ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia myśli samobójczych, samookaleczenia

oraz samobójstwa (zachowania samobójcze). Ryzyko to utrzymuje się do czasu uzyskania pełnej

remisji. Ponieważ poprawa może nie nastąpić w ciągu kilku pierwszych tygodni leczenia lub dłużej,

pacjentów należy poddać ścisłej obserwacji do czasu wystąpienia poprawy. Z doświadczeń

klinicznych wynika, że ryzyko samobójstwa może zwiększyć się we wczesnym etapie powrotu do

zdrowia.

Inne zaburzenia psychiczne, w których przepisywana jest wenlafaksyna, mogą być również związane

ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia zachowań samobójczych. Ponadto, zaburzenia te mogą

współistnieć z epizodami dużej depresji. W związku z tym, u pacjentów leczonych z powodu innych

zaburzeń psychicznych należy podjąć takie same środki ostrożności, jak u pacjentów z epizodami

dużej depresji.

Pacjenci z zachowaniami samobójczymi w wywiadzie lub pacjenci przejawiający przed rozpoczęciem

leczenia znacznego stopnia skłonności samobójcze, należą do grupy zwiększonego ryzyka wystąpienia

myśli samobójczych lub prób samobójczych i należy ich poddać ścisłej obserwacji w trakcie leczenia.

Metaanaliza kontrolowanych placebo badań klinicznych dotyczących leków przeciwdepresyjnych

stosowanymch u dorosłych pacjentów z zaburzeniami psychicznymi, wykazała zwiększone (w

porównaniu z placebo) ryzyko zachowań samobójczych u pacjentów w wieku poniżej 25 lat

stosujących leki przeciwdepresyjne.

W trakcie leczenia, zwłaszcza na początku leczenia i w przypadku zmiany dawki, należy ściśle

obserwować pacjentów, szczególnie z grupy podwyższonego ryzyka. Pacjentów (oraz ich opiekunów)

należy uprzedzić o konieczności zwrócenia uwagi na każdy objaw klinicznego nasilenia choroby,

wystąpienie zachowań lub myśli samobójczych oraz nietypowych zmian w zachowaniu, a w razie ich

pojawienia się, o konieczności niezwłocznego zwrócenia się do lekarza.

Stosowanie u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat

Velaxin nie powinien być stosowany w leczeniu dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat

W badaniach klinicznych u dzieci i młodzieży w tym wieku zachowania samobójcze (próby samobójcze i myśli samobójcze) oraz wrogość (głównie agresja, zachowania buntownicze i gniew)

obserwowano częściej w grupie otrzymującej leki przeciwdepresyjne, niż w grupie otrzymującej

placebo. Jeśli, mimo to, ze względu na wskazania kliniczne podjęta zostanie decyzja o leczeniu,

pacjent powinien być uważnie obserwowany pod kątem wystąpienia objawów samobójczych.

Ponadto, brak długoterminowych danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania u dzieci i młodzieży w odniesieniu do wzrostu, dojrzewania oraz rozwoju poznawczego i behawioralnego.

Zespół serotoninowy

W trakcie leczenia wenlafaksyną, podobnie, jak w przypadku innych substancji działających

serotoninergicznie, może wystąpić zespół serotoninowy, stan potencjalnego zagrożenia życia,

zwłaszcza w przypadku jednoczesnego stosowania innych substancji, takich jak IMAO, mogących

wpływać na system neuroprzekaźnictwa serotoninergicznego (patrz punkt 4.3 i 4.5).

Objawy zespołu serotoninowego mogą obejmować zmiany stanu psychicznego (np. pobudzenie,

omamy, śpiączka), chwiejność autonomiczną (np. tachykardia, labilne ciśnienie krwi, hipertermia),

aberracje neuromięśniowe (np. hiperrefleksja, brak koordynacji ruchów) i (lub) objawy żołądkowo-

jelitowe (np. nudności, wymioty, biegunka).

Jaskra z wąskim kątem przesączania

Podczas leczenia wenlafaksyną może wystąpić rozszerzenie źrenic. Zaleca się ścisłe monitorowanie

pacjentów z podwyższonym ciśnieniem wewnątrzgałkowym oraz pacjentów ze zwiększonym

ryzykiem wystąpienia ostrej jaskry z wąskim kątem przesączania (jaskra z zamkniętym kątem).

Ciśnienie krwi

U niektórych pacjentów leczonych wenlafaksyną zaobserwowano zależne od dawki zwiększenie

ciśnienia tętniczego krwi. Po wprowadzeniu produktu do obrotu opisywano przypadki podwyższonego

ciśnienia krwi, wymagającego natychmiastowego leczenia. U pacjentów leczonych wenlafaksyną

zaleca się regularne monitorowanie ciśnienia krwi. Przed rozpoczęciem leczenia wenlafaksyną należy

uzyskać kontrolę istniejącego nadciśnienia. Ciśnienie krwi należy monitorować okresowo, po

rozpoczęciu leczenia i po zwiększeniu dawki. Należy zachować ostrożność u pacjentów, u których

współistniejące choroby mogą się nasilić w następstwie zwiększenia ciśnienia tętniczego krwi, np. pacjenci z zaburzeniami czynności serca.

Częstość akcji serca

W trakcie leczenia może wystąpić przyspieszenie czynności serca, szczególnie w przypadku

stosowania dużych dawek. Należy zachować szczególną ostrożność u pacjentów, u których

współistniejące choroby mogą się zaostrzyć w następstwie przyspieszenia akcji serca.

Choroby serca oraz ryzyko niemiarowości

Nie oceniono stosowania wenlafaksyny u pacjentów ze świeżym zawałem mięśnia sercowego w

wywiadzie lub niestabilną chorobą wieńcową serca. Dlatego w przypadku tych pacjentów należy

zachować ostrożność w trakcie stosowania wenlafaksyny.

Po wprowadzeniu produktu do obrotu zgłaszano przypadki zaburzenia rytmu serca ze skutkiem

śmiertelnym podczas stosowania wenlafaksyny, zwłaszcza po przedawkowaniu. U pacjentów z

podwyższonym ryzykiem ciężkich zaburzenia rytmu serca należy przed przepisaniem wenlafaksyny rozważyć stosunek korzyści do ryzyka.

Drgawki

W trakcie leczenia wenlafaksyną mogą wystąpić drgawki. Podobnie jak w przypadku innych leków

przeciwdepresyjnych, wenlafaksynę należy stosować ostrożnie u pacjentów z drgawkami w

wywiadzie. Pacjentów tych należy ściśle monitorować. W razie pojawienia się drgawek, leczenie należy przerwać.

Hiponatremia

W trakcie leczenia wenlafaksyną mogą wystąpić przypadki hiponatremii i (lub) zespołu

nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego (ang. SIADH). Przypadki te obserwowano

częściej u pacjentów ze zmniejszoną objętością krwi krążącej lub odwodnionych. Ryzyko wystąpienia

ww. przypadków jest większe u osób w podeszłym wieku, pacjentów przyjmujących leki

moczopędne, pacjentów ze zmniejszoną objętością krążącej krwi.

Nieprawidłowe krwawienia

Produkty lecznicze hamujące wychwyt serotoniny mogą prowadzić do zaburzeń czynności płytek

krwi. U pacjentów przyjmujących wenlafaksynę może wystąpić zwiększone ryzyko krwawienia w

obrębie skóry i błon śluzowych, w tym krwawienia z przewodu pokarmowego. Podobnie jak w

przypadku innych inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny, wenlafaksynę należy stosować

ostrożnie u osób z predyspozycjami do krwawień, w tym pacjentów przyjmujących antykoagulanty i

inhibitory płytek.

Cholesterol w surowicy

W kontrolowanych placebo badaniach klinicznych odnotowano znaczące klinicznie zwiększenie

stężenia cholesterolu w surowicy (5,3% pacjentów przyjmujących wenlafaksynę, 0,0% pacjentów przyjmujących placebo) u pacjentów leczonych przez co najmniej 3 miesiące. W przypadku terapii długoterminowej należy okresowo dokonywać pomiaru stężenia cholesterolu w surowicy.

Jednoczesne podawanie z produktami zmniejszającymi masę ciała

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania wenlafaksyny w skojarzeniu z produktami zmniejszającymi

masę ciała, w tym fenterminą, nie zostało ustalone. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania

wenlafaksyny i produktów zmniejszających masę ciała. Wenlafaksyna nie jest wskazana w leczeniu

otyłości zarówno w monoterapii, jak i w terapii skojarzonej z innymi produktami.

Mania/hipomania

U niewielkiego odsetka pacjentów z zaburzeniami nastroju, którzy przyjmowali leki przeciwdepresyjne, w tym wenlafaksynę, może wystąpić mania lub hipomania. Podobnie jak w

przypadku innych leków przeciwdepresyjnych, wenlafaksynę należy stosować ostrożnie u pacjentów z

zaburzeniami afektywnymi dwubiegunowymi w wywiadzie lub w wywiadzie rodzinnym.

Zachowania agresywne

U niewielkiej liczby pacjentów przyjmujących leki przeciwdepresyjne, w tym wenlafaksynę, mogą

wystąpić zachowania agresywne. Zgłaszane przypadki wystąpiły podczas rozpoczęcia leczenia,

zmiany dawki i przerwania leczenia.

Podobnie jak w przypadku innych leków przeciwdepresyjnych, wenlafaksynę należy stosować

ostrożnie u pacjentów z zachowaniami agresywnymi w wywiadzie.

Przerwanie leczenia

W przypadku przerwania leczenia występują często objawy odstawienia, zwłaszcza po nagłym przerwaniu leczenia (patrz punkt 4.8). W badaniach klinicznych obserwowano zdarzenia niepożądane związane z przerwaniem leczenia (podczas zmniejszania dawki i po zmniejszeniu dawki) u około 31% pacjentów leczonych wenlafaksyną i 17% pacjentów przyjmujących placebo.

Ryzyko wystąpienia objawów odstawienia może zależeć od różnych czynników, w tym od czasu trwania leczenia, dawki i stopnia zmniejszania dawki. Do najczęściej obserwowanych objawów odstawienia należały zawroty głowy, zaburzenia czucia (w tym parestezje), zaburzenia snu (w tym

bezsenność i intensywne sny), pobudzenie lub lęk, nudności i (lub) wymioty, drżenie, ból głowy.

Zazwyczaj, objawy te mają łagodny do umiarkowanego charakter, chociaż u niektórych pacjentów mogą mieć ciężki przebieg. Objawy odstawienia zazwyczaj występują w trakcie kilku pierwszych dni

od przerwania leczenia, ale odnotowano bardzo rzadkie przypadki ich wystąpienia u pacjentów, którzy

przypadkowo pominęli dawkę. Zazwyczaj, objawy te ustępują samoistnie w ciągu 2 tygodni, jednak

u niektórych osób mogą występować dłużej (2-3 miesiące lub dłużej). Dlatego w przypadku przerywania leczenia zaleca się stopniowe zmniejszanie dawek wenlafaksyny przez okres kilku tygodni

lub miesięcy w zależności od odpowiedzi pacjenta (patrz punkt 4.2).

Akatyzja/niepokój psychoruchowy

Stosowanie wenlafaksyny związane jest z wystąpieniem akatyzji charakteryzującej się subiektywnie

nieprzyjemnym lub wyczerpującym niepokojem oraz potrzebą ruchu powiązaną często z

niezdolnością do siedzenia lub stania w miejscu. Stan ten najczęściej występuje podczas kilku

pierwszych tygodni leczenia. U pacjentów, u których pojawiły się takie objawy, zwiększenie dawki

może być szkodliwe.

Suchość w ustach

Suchość w ustach jest zgłaszana przez 10% pacjentów leczonych wenlafaksyną. Może to zwiększać ryzyko wystąpienia próchnicy. Należy poinformować pacjentów o konieczności dbania o higienę jamy ustnej.

Nietolerancja laktozy

Pacjenci z rzadkimi dziedzicznymi zaburzeniami związanymi z nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy typu Lapp, zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy nie powinni przyjmować tego produktu leczniczego.

Velaxin - przedawkowanie

Po wprowadzeniu leku do obrotu odnotowano przypadki przedawkowania wenlafaksyny głównie w

skojarzeniu z alkoholem i (lub) innymi produktami leczniczymi. Najczęściej zgłaszano następujące

objawy przedawkowania: tachykardię, zaburzenia świadomości (od senności do śpiączki),

rozszerzenie źrenic, drgawki i wymioty. Inne zaobserwowane objawy to zmiany w EKG (np.

wydłużenie odstępu QT, blok odnogi pęczka Hisa, poszerzenie zespołu QRS), tachykardię komorową,

bradykardię, niedociśnienie, zawroty głowy oraz zgon.

Opublikowane badania retrospektywne pokazują, że przedawkowanie wenlafaksyny może się wiązać

z większym ryzykiem zgonu w porównaniu do ryzyka obserwowanego dla leków

przeciwdepresyjnych SSRI, ale mniejszym niż dla trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych.

Badania epidemiologiczne pokazały, że pacjenci leczeni wenlafaksyną są bardziej obciążeni

czynnikami ryzyka samobójstwa, niż pacjenci leczeni SSRI. Nie jest jasne, w jakim stopniu

stwierdzenie zwiększonego ryzyka zgonu można przypisać toksyczności wenlafaksyny po przedawkowaniu, a w jakim stopniu innym cechom pacjentów leczonych wenlafaksyną.

Wenlafaksynę należy przepisywać w najmniejszej ilości, zgodnej z zaleconym dla danego pacjenta

dawkowaniem, tak aby zmniejszyć ryzyko przedawkowania.

Zalecane leczenie

Zalecane jest ogólne leczenie wspomagające i objawowe oraz monitorowanie rytmu serca i innych

ważnych parametrów życiowych. Jeśli istnieje ryzyko zachłyśnięcia, nie jest wskazane wywołanie

wymiotów. Płukanie żołądka może być wskazane, jeżeli zostanie przeprowadzone wkrótce po przyjęciu produktu lub u pacjentów z objawami klinicznymi. Zastosowanie węgla aktywowanego

może również zmniejszyć wchłanianie substancji czynnej. Wymuszona diureza, dializa, hemoperfuzja

i transfuzja wymienna prawdopodobnie nie będą skuteczne. Nie jest znane swoiste antidotum dla

wenlafaksyny.

Velaxin - przeciwwskazania

· Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą.

· Jednoczesne stosowanie z nieodwracalnymi inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO) jest

przeciwskazane ze względu na ryzyko wystąpienia zespołu serotoninowego z objawami takimi jak

pobudzenie, drżenie i hipertermia. Nie należy rozpoczynać leczenia wenlafaksyną wcześniej niż 14

dni od zakończenia leczenia nieodwracalnymi IMAO.

Przyjmowanie wenalfaksyny należy przerwać co najmniej 7 dni przed rozpoczęciem leczenia

nieodwracalnymi IMOA. (patrz punkt 4.4 i 4.5).

Velaxin - działania niepożądane

Do najczęściej zgłaszanych działań niepożądanych (> 1/10) podczas badań klinicznych należały

nudności, suchość w ustach, ból głowy, pocenie się (w tym poty nocne).

Działania niepożądane zostały podane zgodnie z klasyfikacją układ/narząd i częstością występowania.

Częstość występowania jest określona według następującego podziału: bardzo często: ( > 1/10), często: (> 1/100 do < 1/10), niezbyt często: (> 1/1 000 do < 1/100), rzadko: (> 1/10 000 do < 1/1 000), bardzo rzadko (< 1/100) w tym pojedyncze przypadki, częstość nieznana: (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych)

Klasyfikacja

układ/

narząd

Bardzo

często

Często

Niezbyt często

Rzadko

Częstość nieznana

Zaburzenia

krwi i układu

chłonnego

   

Wybroczyny,

krwawienia z

przewodu

pokarmowego

 

Krwawienie z błon

śluzowych,

wydłużony czas

krwawienia,

trombocytopenia

nieprawidłowy skład

krwi (w tym

agranulocytoza,

niedokrwistość

aplastyczna,

neutropenia i

pancytopenia)

Zaburzenia

metabolizmu i

odżywiania

 

Zwiększenie

stężenia

cholesterolu we

krwi,

zmniejszenie

masy ciała

Zwiększenie

masy ciała

 

Nieprawidłowe

wyniki testów

czynnościowych

wątroby,

hiponatremia,

zapalenie wątroby,

zespół

niewłaściwego

wydzielania hormonu

antydiuretycznego

(ang. SIADH),

zwiększone stężenie

prolaktyny we krwi

Zaburzenia

układu

nerwowego

Suchość w

ustach (10%),

ból głowy

(30,3%)*

Niezwykłe sny,

obniżone libido,

zawroty głowy,

wzmożone

napięcie

mięśniowe

(hipertonia),

bezsenność,

nerwowość,

parestezje,

uspokojenie

polekowe,

drżenie

stan splątania,

depersonalizacja

Apatia,

omamy,

skurcze

miokloniczne

mięśni,

pobudzenie,

zaburzenia

koordynacji i

równowagi

Akatyzja/

niepokój

psychoruchowy, drgawki,

reakcje

maniakalne

Złośliwy zespół

neuroleptyczny (ang. NMS),

zespół serotoninowy

majaczenie,

reakcje

pozapiramidowe (w tym dystonia i

dyskineza),

dyskineza późna,

myśli i zachowania

samobójcze**

Zaburzenia

zmysłów

 

Zaburzenia

akomodacji,

rozszerzenie

źrenic,

zaburzenia

widzenia

Zaburzenia

smakowe,

szum w uszach

 

Jaskra z zamkniętym

kątem przesączania

Zaburzenia

sercowo-

naczyniowe

 

Nadciśnienie,

rozszerzenie

naczyń (głównie

uderzenia krwi

do głowy/nagłe

zaczerwienienie),

kołatanie serca

Hipotonia

ortostatyczna,

omdlenia,

tachykardia

 

Niedociśnienie,

wydłużenie odstępu QT,

migotanie komór,

częstoskurcz

komorowy (w tym

wielokształtny

częstoskurcz

komorowy - torsade

de pointes),

Zaburzenia

układu

oddechowego

 

Ziewanie

   

Eozynofilia płucna

Zaburzenia

układu

trawiennego

Nudności

(20,0%)

Zmniejszenie

łaknienia

(anoreksja),

zaparcia,

wymioty

Bruksizm,

biegunka

 

Zapalenie trzustki

Zaburzenia

skóry i tkanki

podskórnej

Pocenie się (w tym poty

nocne)

[12,2%]

 

Wysypka,

łysienie

 

Rumień

wielopostaciowy,

martwica toksyczno-

rozpływna naskórka,

zespół Stevensa-

Johnsona,

świąd,

pokrzywka

Zaburzenia

mięśniowo-

szkieletowe i

tkanki łącznej

       

Rabdomioliza

Zaburzenia

układu

rozrodczego i

piersi

 

Zaburzenia

ejakulacji

/orgazmu

(mężczyźni),

brak orgazmu,

zaburzenia

erekcji

(impotencja),

zaburzenia

krwawienia

miesiączkowego

związane z

nasileniem

krwawienia lub

nasileniem

nieregularnego

krwawienia (np.

krwotok

miesiączkowy,

krwotok

maciczny),

Zaburzenia

orgazmu

(kobiety),

   

Zaburzenia

nerek i dróg

moczowych

 

Problemy z

oddawaniem

moczu (głównie

trudności z

rozpoczęciem

mikcji),

częstomocz

Zatrzymanie

moczu

   

Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania

 

Astenia

(osłabienie),

dreszcze

Reakcje

nadwrażliwości

na światło

 

Anafilaksja

* Sumarycznie w badaniach klinicznych częstość wystąpienia bólu głowy wynosiła 30,3% dla

wenlafaksyny vs. 31,3% dla placebo.

** W trakcie leczenia wenlafaksyną lub zaraz po przerwaniu leczenia zgłaszano przypadki

wystąpienia myśli i zachowań samobójczych (patrz punkt 4.4).

Przerwanie leczenia (zwłaszcza nagłe) często prowadzi do objawów odstawienia. Najczęściej zgłaszano następujące objawy: zawroty głowy, zaburzenia czucia (w tym parestezje), zaburzenia snu (w tym bezsenność i intensywne sny), pobudzenie lub lęk, nudności i (lub) wymioty, drgawki, ból głowy i objawy grypopodobne. Zazwyczaj objawy te mają łagodny do umiarkowanego przebieg i ustępują samoistnie, jednakże u niektórych pacjentów mogą być ciężkie i (lub) przedłużone.

Dlatego zaleca się stopniowe przerywanie leczenia poprzez stopniowe zmniejszania dawki (patrz

punkt 4.2 i 4.4).

Dzieci i młodzież

Profil działań niepożądanych wenlafaksyny (w kontrolowanych placebo badaniach klinicznych)

obserwowany u dzieci i młodzieży (w wieku 6 do 17 lat) był ogólnie podobny do profilu

występującego u osób dorosłych. Podobnie jak u dorosłych obserwowano zmniejszenie apetytu,

zmniejszenie masy ciała, podwyższenie ciśnienia krwi i zwiększenie stężenia cholesterolu w surowicy

(patrz punkt 4.4).

W badaniach klinicznych u dzieci obserwowano zwiększoną liczbę zgłoszeń o występowaniu wrogości

oraz, zwłaszcza w przypadku zaburzeń depresyjnych, zachowań samobójczych, takich jak myśli samobójcze i samookaleczanie się.

U dzieci w szczególności obserwowano następujące działania niepożądane: ból brzucha, pobudzenie,

niestrawność, wybroczyny, krwawienie z nosa, bóle mięśni.

Velaxin - ciąża i karmienie piersią

Ciąża

Brak wystarczających danych dotyczących stosowania wenlafaksyny u kobiet w ciąży. Badania na zwierzętach wykazały szkodliwy wpływ na rozród (patrz punkt 5.3). Zagrożenie dla człowieka nie jest znane. Wenlafaksyna może być stosowana u kobiet w ciąży jedynie, gdy spodziewane korzyści z leczenia przeważają nad ewentualnym ryzykiem.

Podobnie jak w przypadku innych inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI lub SNRI),

także stosowanie wenlafaksyny w ciąży lub krótko przed porodem, może wywołać objawy odstawienia u noworodków. U niektórych noworodków narażonych na działanie wenlafaksyny w końcowym okresie III trymestru ciąży wystąpiły powikłania wymagające zastosowania wspomagania oddychania, karmienia przez zgłębnik lub długotrwałej hospitalizacji. Takie powikłania mogą wystąpić natychmiast po porodzie.

Jeżeli SSRI lub SNRI były stosowane pod koniec ciąży, u noworodków mogą wystąpić następujące

objawy: drażliwość, drżenie, hipotonia, nieustający płacz oraz trudności z ssaniem lub spaniem.

Objawy te mogą wynikać z działania serotoninergicznego albo być objawami ekspozycji na produkt.

W większości przypadków powikłania te obserwuje się natychmiast lub w ciągu 24 godzin po

porodzie.

Laktacja

Wenlafaksyna i jej aktywny metabolit O-demetylowenlafaksyna przenikają do mleka kobiecego. Nie

można wykluczyć ryzyka wystąpienia działań niepożądanych u dziecka karmionego piersią. Dlatego

należy podjąć decyzję o kontynuowaniu bądź przerwaniu karmienia piersią lub kontynuowaniu bądź

przerwaniu leczenia produktem Velaxin, biorąc pod uwagę korzyści dla dziecka wynikające z

karmienia piersią oraz korzyści dla kobiety wynikające z leczenia produktem Velaxin.

Velaxin - prowadzenie pojazdów

Każdy produkt leczniczy działający na procesy psychiczne może zaburzać proces oceny, myślenie

oraz zdolności motoryczne. Dlatego pacjenci przyjmujący wenlafaksynę powinni zostać ostrzeżeni o

możliwości zaburzeń zdolności prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń

mechanicznych w ruchu.

Kategorie preparatu

Ten preparat należy do kategorii:

Komentarze

Wysyłając opinię akceptujesz regulamin zamieszczania opinii w serwisie. Grupa Wirtualna Polska S.A. z siedzibą w Warszawie jest administratorem twoich danych osobowych dla celów związanych z korzystaniem z serwisu. Zgodnie z art. 24 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy o ochronie danych osobowych, podanie danych jest dobrowolne, Użytkownikowi przysługuje prawo dostępu do treści swoich danych i ich poprawiania.
    Podziel się na Facebooku
    Zapytaj o lek

    za darmo

    • Odpowiedź w 24 godziny
    • Bez żadnych opłat
    • Wykwalifikowani farmaceuci

    farmaceutów jest teraz online

    0/500
    Uzupełnij treść pytania o ewentualne dodatkowe szczegóły i kliknij "Wyślij pytanie".

    Informacje dostępne dzięki www.osoz.pl. Dane o produkcie pobrane zostały z bazy KS-BLOZ i nie mogą być kopiowane, rozpowszechniane ani wykorzystywane bez zgody producenta bazy KS-BLOZ, firmy KAMSOFT S.A.

    Substancja czynna

    Venlafaxinum

    Substancja o działaniu przeciwdepresyjnym. Należy do grupy tzw. inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny. Substancja stosowana jest w leczeniu depresji, w tym zaburzeń depresyjnych przebiegających z lękiem, uogólnionych zaburzeń lękowych i fobii społecznej. Substancję stosuje się również w zapobieganiu nawrotom depresji lub wystąpienia nowych epizodów.

    Dostępne opakowania
    Velaxin

    Velaxin

    tabletki - 30 tabl. - 0,025 g
    EGIS PHARMACEUTICALS PLC
    Velaxin

    Velaxin

    tabletki - 60 tabl. - 0,025 g
    EGIS PHARMACEUTICALS PLC
    Velaxin

    Velaxin

    tabletki - 30 tabl. - 0,05 g
    EGIS PHARMACEUTICALS PLC
    Velaxin

    Velaxin

    tabletki - 60 tabl. - 0,05 g
    EGIS PHARMACEUTICALS PLC
    Powiązane artykuły
    Leki antydepresyjne - działanie, rodzaje

    Xanax - działanie, przeciwwskazania, ulotka, cena

    Xanax - działanie, przeciwwskazania, ulotka, cena

    Xanax należy do leków psychotropowych, ma działanie uspokajające, przeciwlękowe oraz nasenne. Stosuje się go w stanach lękowych oraz w celu leczenia depresji. Xanax dostępny jest jedynie na receptę, ponieważ wykazuje silnie właściwości uzależniające. Jak...

    Leczenie depresji - farmakoterapia, psychoterapia, wsparcie bliskich

    Leki psychotropowe

    Leki psychotropowe

    Uspokajają, wyciszają i pozwalają na wykonywanie codziennych czynności. Leki psychotropowe mają wiele zastosowań, wszystkie mają polepszyć jakość życia chorego. Ich wprowadzenie do obrotu przyniosło rewolucyjne zmiany w leczeniu psychiatrycznym. Co...

    Leki antydepresyjne - działanie, rodzaje

    Leki antydepresyjne

    Leki antydepresyjne

    Leki antydepresyjne są przepisywane przez specjalistów. Jednak na leczenie depresji wpływają nie tylko leki przeciwdepresyjne, ale też psychoterapia. Choroba wymaga nadzoru specjalisty. Leki antydepresyjne powinny być zażywane według zaleceń lekarza,...

    Leczenie depresji - farmakoterapia, psychoterapia, wsparcie bliskich

    Leki przeciwdepresyjne a seks

    Stosowanie leków przeciwdepresyjnych może wiązać się z zaburzeniami funkcji seksualnych. Mogą one dotyczyć nawet 80% leczonych lekami z grupy selektywnych inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), niezależnie od tego, który z nich był stosowany....

    Leczenie depresji - farmakoterapia, psychoterapia, wsparcie bliskich

    Terapia depresji (WIDEO)

    Terapia depresji (WIDEO)

    Leczenie depresji Depresja to nie tylko "chandra", która przytrafia się każdemu od czasu do czasu. To poważna choroba. Ze względu na występujące u chorych myśli samobójcze, choroba ta może doprowadzić do śmierci. Jeśli zauważymy u siebie lub u osoby z...

    Leki antydepresyjne - działanie, rodzaje

    ParoGen - właściwości, samopoczucie, skutki uboczne, cena

    ParoGen jest lekiem o działaniu przeciwdepresyjnym stosowanym u osób dorosłych. Posiada w swoim składzie silny inhibitor znajdujący się neuronach mózgowych. ParoGen - właściwości Preparat ParoGen stosuje się w leczeniu epizodu dużej depresji przy...

    Leki antydepresyjne - działanie, rodzaje

    W których krajach ludzie łykają najwięcej antydepresantów?

    Jak się okazuje, na całym świecie stosuje się coraz więcej leków przeciw depresji. Organizacja Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (ang. Organization for Economic Cooperation and Development - OECD) dokładniej przyjrzała się skali stosowania antydepresantów...

    Leki antydepresyjne - działanie, rodzaje

    Antydepresanty a alkohol

    Antydepresanty a alkohol

    Antydepresanty i alkohol - czy można je łączyć? Większość osób zażywających długotrwale takie leki psychotropowe zastanawiało się nad tym chociaż raz. Spożycie alkoholu etylowego w niewielkiej ilości przy stosowanej farmakologicznej terapii antydepresyjnej...

    Leczenie nerwicy - metody, leki przeciwdepresyjne, psychoterapia, domowe sposoby

    Jak leczyć nerwicę? (WIDEO)

    Jak leczyć nerwicę? (WIDEO)

    Leczenie nerwicy Nerwica i depresja to dwie różne jednostki chorobowe, różniące się także metodami leczenia. Zdarza się jednak, że nerwica przebiega pod postacią depresji. W zaburzeniach nerwicowych bardzo często występują pewne objawy obecne także w...