Glimepiride-1 A Pharma (Glimesan 2)

zobacz opinie o produkcie »
Cena
-
Forma
tabletki
Dawka
2 mg
Ilość
30 tabl.
Typ
Na receptę Rp
Refundacja
Nie
Producent: 1A PHARMA GMBH

Glimepiride-1 A Pharma (Glimesan 2) - Interakcje

Ten lek zażywany jednocześnie z innymi lekami może mieć negatywny wpływ na twoje zdrowie. Najczęściej wykryto interakcje z preparatami:

Zobacz wszystkie »

Interakcje z żywnością

Alkohol

Należy unikać spożywania alkoholu przy jednoczesnym przyjmowaniu leków. W czasie kuracji krótkotrwałych należy unikać picia w ogóle, zaś w przypadku stałego zażywania – niekiedy można pić umiarkowanie, ale tylko po konsultacji z lekarzem. Nie należy też nigdy popijać leków napojami alkoholowymi. Dowiedz się więcej na temat interakcji leków z alkoholem.

Zobacz wszystkie »

Pytania do farmaceuty

Nikt nie zadał jeszcze żadnych pytań dotyczących tego preparatu. Możesz zadać bezpłatne pytanie farmaceucie. Napisz własne pytanie lub wybierz jedno z poniższych:

Glimepiride-1 A Pharma (Glimesan 2) - ulotka preparatu

Szczegółowe informacje dotyczącego tego leku mogą zostać wyświetlone tylko dla osób zawodowo związanych z farmacją lub medycyną.

Glimepiride-1 A Pharma (Glimesan 2) - opis

Glimepiryd jest wskazany w leczeniu cukrzycy typu 2, gdy samo zastosowanie diety, ćwiczeń fizycznych i zmniejszenie masy ciała jest niewystarczające.

Glimepiride-1 A Pharma (Glimesan 2) - skład

Jedna tabletka zawiera 2 mg glimepirydu (Glimepiridum).

Substancja pomocnicza: 142,22 mg laktozy jednowodnej.

Pełny wykaz substancji pomocnicznych, patrz punkt 6.1.

Glimepiride-1 A Pharma (Glimesan 2) - dawkowanie

Do podawania doustnego.

Podstawą skutecznego leczenia cukrzycy jest odpowiednia dieta, regularne ćwiczenia fizyczne oraz rutynowo wykonywane badania krwi i moczu. Leki doustne i insulina nie będą skuteczne, jeżeli pacjent nie przestrzega zalecanej diety.

Dawkowanie ustala się w zależności od wyników oznaczeń glukozy we krwi i w moczu.

Dla różnych schematów dawkowania dostępne są produkty o odpowiedniej mocy.

Dawka początkowa wynosi 1 mg glimepirydu na dobę. Po uzyskaniu prawidłowej kontroli glikemii dawkę tę można stosować w leczeniu podtrzymującym.

Jeśli skuteczność leczenia nie jest zadowalająca, dawkę należy zwiększać stopniowo, w zależności od wyników kontroli glikemii, do 2, 3 lub 4 mg glimepirydu na dobę, w odstępach około 1 do 2 tygodni.

Dawki większe niż 4 mg glimepirydu na dobę tylko w wyjątkowych przypadkach dają lepsze wyniki leczenia. Maksymalna zalecana dawka glimepirydu wynosi 6 mg na dobę.

U pacjentów, u których nie udaje się uzyskać odpowiedniej kontroli glikemii maksymalną dawką dobową metforminy, można rozpocząć leczenie skojarzone z glimepirydem.

Zachowując dotychczasową dawkę metforminy, leczenie glimepirydem należy rozpocząć od małej dawki, którą można stopniowo zwiększać do maksymalnej dawki dobowej w zależności od pożądanej kontroli metabolicznej. Leczenie skojarzone należy rozpoczynać pod ścisłą kontrolą lekarza.

U pacjentów, u których nie udaje się uzyskać odpowiedniej kontroli glikemii maksymalną dawką dobową glimepirydu, w razie konieczności można rozpocząć leczenie skojarzone z insuliną. Zachowując dotychczasową dawkę glimepirydu, leczenie insuliną należy rozpocząć od małej dawki, którą można stopniowo zwiększać w zależności od pożądanej kontroli metabolicznej. Leczenie skojarzone należy rozpoczynać pod ścisłą kontrolą lekarza.

Pojedyncza dawka dobowa glimepirydu jest na ogół wystarczająca. Zaleca się, aby dawkę tę przyjmować na krótko przed lub w trakcie obfitego śniadania lub pierwszego głównego posiłku w ciągu dnia (jeżeli pacjent nie je śniadania).

W razie pominięcia dawki nie należy zwiększać następnej dawki leku.

Tabletki należy połykać w całości, popijając niewielką ilością płynu.

Wystąpienie u pacjenta hipoglikemii po zastosowaniu 1 mg glimepirydu wskazuje na możliwość uzyskania kontroli glikemii samą dietą.

Poprawa kontroli glikemii wiąże się z większą wrażliwością na insulinę, dlatego w trakcie leczenia zapotrzebowanie na glimepiryd może się zmniejszyć. Dlatego w celu uniknięcia hipoglikemii należy odpowiednio wcześnie rozważyć zmniejszenie dawki lub przerwanie leczenia.

Zmiana dawkowania może być również konieczna w przypadku zmian masy ciała lub trybu życia pacjenta, bądź istnienia innych czynników zwiększających ryzyko hipo- lub hiperglikemii.

Zmiana innych doustnych leków przeciwcukrzycowych na glimepiryd

Zastąpienie innych leków przeciwcukrzycowych glimepirydem jest na ogół możliwe. Należy przy tym uwzględnić moc i okres półtrwania poprzednio stosowanego leku. W niektórych przypadkach, zwłaszcza dotyczących leków przeciwcukrzycowych o długim okresie półtrwania (np. chlorpropamidu), zaleca się zachowanie kilkudniowego okresu wypłukiwania leku z ustroju w celu zminimalizowania ryzyka hipoglikemii na skutek sumowania się działania leków.

Zalecana dawka początkowa glimepirydu wynosi 1 mg na dobę. W zależności od reakcji na leczenie dawkę glimepirydu można stopniowo zwiększać w sposób opisany powyżej.

Zmiana insuliny na glimepiryd

W wyjątkowych przypadkach u pacjentów z cukrzycą typu 2 leczonych insuliną może być wskazana zmiana leku na glimepiryd.

Zmianę taką należy przeprowadzać pod ścisłą kontrolą lekarza.

Szczególne populacje

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby: patrz punkt 4.3.

Dzieci i młodzież

Brak dostępnych danych dotyczących stosowania glimepirydu u pacjentów w wieku poniżej 8 lat. Ilość danych na temat stosowania glimepirydu w monoterapii dzieci w wieku od 8 do 17 lat jest ograniczona (patrz punkty 5.1 i 5.2).

Ze względu na niedostateczne dane dotyczące bezpieczeństwa stosowania i skuteczności glimepirydu u dzieci i młodzieży leczenie tej grupy pacjentów nie jest zalecane.

Glimepiride-1 A Pharma (Glimesan 2) - środki ostrożności

Glimepiryd trzeba przyjmować bezpośrednio przed posiłkiem lub w trakcie posiłku.

Jeśli posiłki są pomijane lub spożywane nieregularnie, stosowanie glimepirydu może prowadzić do hipoglikemii. Objawami hipoglikemii mogą być bóle głowy, napady głodu, nudności, wymioty, znużenie, senność, zaburzenia snu, niepokój ruchowy, agresywność, zaburzenia koncentracji, czujności i czasu reakcji, depresja, splątanie, zaburzenia mowy i widzenia, afazja, drżenie, niedowład, zaburzenia czucia, zawroty głowy, uczucie bezradności, utrata samokontroli, majaczenie, drgawki pochodzenia mózgowego i utrata przytomności do śpiączki włącznie, płytki oddech i bradykardia.

Ponadto mogą występować objawy zaburzeń regulacji układu adrenergicznego, takie jak pocenie się, wilgotna skóra, niepokój, tachykardia, nadciśnienie tętnicze, kołatanie serca, dławica piersiowa i zaburzenia rytmu serca.

Obraz kliniczny ciężkiego napadu hipoglikemii może przypominać udar.

Objawy prawie zawsze można szybko opanować natychmiastowym spożyciem węglowodanów (cukru). Sztuczne środki słodzące są nieskuteczne.

Z doświadczeń dotyczących innych pochodnych sulfonylomocznika wiadomo, że hipoglikemia może nawracać mimo początkowo skutecznej terapii.

Ciężka lub przedłużająca się hipoglikemia, która tylko krótkotrwale daje się opanować za pomocą zwykle stosowanych ilości cukru, wymaga niezwłocznego leczenia i niekiedy hospitalizacji.

Czynnikami sprzyjającymi wystąpieniu hipoglikemii są:

Ÿ niechęć lub (częściej u pacjentów w podeszłym wieku) niezdolność pacjenta do współpracy,

Ÿ niedożywienie, nieregularne spożywanie posiłków lub ich pomijanie, głodzenie się,

Ÿ zmiany diety,

Ÿ brak równowagi między wysiłkiem fizycznym a spożyciem węglowodanów,

Ÿ spożywanie alkoholu, zwłaszcza z jednoczesnym pomijaniem posiłków,

Ÿ zaburzenia czynności nerek,

Ÿ ciężkie zaburzenia czynności wątroby,

Ÿ przedawkowanie glimepirydu,

Ÿ niektóre niewyrównane zaburzenia układu wewnątrzwydzielniczego, wpływające na metabolizm węglowodanów lub mechanizmy kompensacyjne w hipoglikemii (jak w niektórych zaburzeniach czynności tarczycy oraz w niewydolności przedniego płata przysadki lub kory nadnerczy),

Ÿ jednoczesne stosowanie niektórych innych leków (patrz punkt 4.5).

Leczenie glimepirydem wymaga regularnego kontrolowania stężenia glukozy we krwi i w moczu. Ponadto zaleca się oznaczanie glikowanej hemoglobiny.

Podczas leczenia glimepirydem wymagane jest regularne kontrolowanie czynności wątroby oraz parametrów hematologicznych (zwłaszcza leukocytów i płytek krwi).

W warunkach stresu (np. wypadków, operacji z nagłych wskazań, zakażeń przebiegających z gorączką itp.) może być wskazana czasowa zmiana leczenia na insulinę.

Brak doświadczeń dotyczących stosowania glimepirydu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby lub u pacjentów poddawanych dializie. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek lub wątroby wskazana jest zmiana leczenia na insulinę.

Leczenie pacjentów z niedoborem dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej (G6PD) pochodnymi sulfonylomocznika może prowadzić do niedokrwistości hemolitycznej. Ponieważ glimepiryd należy do pochodnych sulfonylomocznika, u pacjentów z niedoborem G6PD należy zachować ostrożność i rozważyć zastosowanie leku z innej grupy.

Ten produkt leczniczy zawiera laktozę. Nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy (typu Lapp) lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Glimepiride-1 A Pharma (Glimesan 2) - przedawkowanie

Po przedawkowaniu może wystąpić hipoglikemia, która trwa od 12 do 72 godzin i która może nawracać po początkowej normalizacji stężenia glukozy we krwi. Objawy mogą nie ujawnić się nawet w ciągu 24 godzin od zażycia glimepirydu. Na ogół zaleca się obserwację w warunkach szpitalnych. Mogą wystąpić nudności, wymioty i ból w nadbrzuszu. Na ogół razem z hipoglikemią mogą wystąpić objawy neurologiczne, takie jak niepokój ruchowy, drżenie, zaburzenia widzenia, zaburzenia koordynacji ruchowej, senność, śpiączka i drgawki.

Leczenie polega przede wszystkim na zapobieganiu wchłonięciu leku przez wywołanie wymiotów, a następnie podanie do wypicia wody lub lemoniady z węglem aktywowanym (adsorbent) i siarczanu sodu (środek przeczyszczający). W razie zażycia dużej ilości leku wskazane jest płukanie żołądka, a następnie podanie węgla aktywowanego i siarczanu sodu. W przypadku przedawkowania o ciężkim przebiegu wskazana jest hospitalizacja w oddziale intensywnej opieki medycznej. Należy jak najszybciej podać glukozę, w razie konieczności we wstrzyknięciu dożylnym (50 ml 50% roztworu), a następnie 10% roztwór w infuzji, pod ścisłą kontrolą stężenia glukozy we krwi. Dalsze leczenie powinno być objawowe.

Ze względu na możliwe ryzyko groźnej hiperglikemii dawkę glukozy trzeba podawać z największą ostrożnością, zwłaszcza podczas leczenia hipoglikemii spowodowanej przypadkowym zażyciem glimepirydu przez niemowlęta i młodsze dzieci. Należy dokładnie monitorować stężenie glukozy we krwi

Glimepiride-1 A Pharma (Glimesan 2) - przeciwskazania

Stosowanie glimepirydu jest przeciwwskazane w następujących przypadkach:

- nadwrażliwości na glimepiryd, na inne pochodne sulfonylomocznika lub sulfonamidy, bądź na którąkolwiek substancję pomocniczą,

- cukrzycy insulinozależnej,

- śpiączki cukrzycowej,

- kwasicy ketonowej,

- ciężkich zaburzeń czynności nerek lub wątroby. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek lub wątroby wymagana jest zmiana leku na insulinę.

Glimepiride-1 A Pharma (Glimesan 2) - działania niepożądane

Do klasyfikacji działań niepożądanych zastosowano następującą konwencję:

bardzo często (≥1/10),

często (≥1/100 do < 1/10),

niezbyt często (≥1/1000 do < 1/100),

rzadko (≥1/10 000 do < 1/1000),

bardzo rzadko (< 1/10 000),

częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych)

Na podstawie doświadczenia z zastosowaniem glimepirydu i innych pochodnych sulfonylomocznika należy wymienić następujące działania niepożądane:

Zaburzenia krwi i układu chłonnego

Rzadko: małopłytkowość, leukopenia, granulocytopenia, agranulocytoza, erytropenia, niedokrwistość hemolityczna i pancytopenia. Zmiany te zwykle ustępują po odstawieniu produktu.

Zaburzenia układu immunologicznego

Bardzo rzadko: leukoklastyczne zapalenie naczyń, łagodne reakcje nadwrażliwości, które mogą rozwinąć się w ciężkie reakcje z dusznością, zmniejszeniem ciśnienia tętniczego krwi i czasami ze wstrząsem.

Może wystąpić krzyżowa alergia z pochodnymi sulfonylomocznika, sulfonamidami lub pokrewnymi substancjami.

Zaburzenia metabolizmu i odżywiania

Rzadko: hipoglikemia

Reakcje hipoglikemiczne występujące zazwyczaj natychmiast, mogą mieć ciężki przebieg i nie zawsze są łatwe do wyrównania. Wystąpienie tych reakcji zależy, tak jak w przypadku innych terapii zmierzających do zmniejszenia stężenia glukozy we krwi, od takich czynników indywidualnych, jak nawyki żywieniowe i dawkowanie (patrz również punkt 4.4).

Zaburzenia oka

Mogą wystąpić przemijające zaburzenia widzenia spowodowane zmianami stężenia glukozy we krwi, zwłaszcza na początku leczenia.

Zaburzenia żołądka i jelit

Bardzo rzadko: nudności, wymioty, biegunka, uczucie ucisku i (lub) dyskomfortu w jamie brzusznej oraz bóle brzucha, rzadko prowadzące do przerwania leczenia.

Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych

Zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych.

Bardzo rzadko: zaburzenia czynności wątroby (np. z zastojem żółci i żółtaczką), zapalenie wątroby i niewydolność wątroby.

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej

Mogą wystąpić skórne reakcje nadwrażliwości, takie jak świąd, wysypka, pokrzywka i nadwrażliwość na światło.

Badania diagnostyczne

Bardzo rzadko: zmniejszenie stężenia sodu w surowicy.

Glimepiride-1 A Pharma (Glimesan 2) - ciąża i karmienie piersią

Ciąża

Ryzyko związane z cukrzycą

Nieprawidłowe stężenie glukozy we krwi w okresie ciąży wiąże się z większą częstością wad wrodzonych i umieralności okołoporodowej. Z tego względu podczas ciąży konieczne jest ścisłe kontrolowanie stężenia glukozy we krwi w celu uniknięcia ryzyka działania teratogennego. W takiej sytuacji wymagane jest stosowanie insuliny. Pacjentki planujące ciążę powinny poinformować o tym lekarza.

Ryzyko związane z glimepirydem

Nie ma odpowiednich danych dotyczących stosowania glimepirydu u kobiet w ciąży. Badania na zwierzętach wykazały toksyczny wpływ na reprodukcję, prawdopodobnie związany z działaniem farmakologicznym glimepirydu (hipoglikemia) – patrz punkt 5.3.

Z tego względu glimepirydu nie należy stosować w przebiegu całej ciąży.

Jeśli pacjentka leczona glimepirydem planuje zajście w ciążę lub zaszła w ciążę, możliwie szybko należy zmienić leczenie na insulinę.

Karmienie piersią

Nie wiadomo, czy glimepiryd przenika do mleka kobiecego. Wydzielany jest do mleka samic szczurów. Ponieważ inne pochodne sulfonylomocznika przenikają do mleka kobiecego i istnieje ryzyko hipoglikemii u karmionego niemowlęcia, odradza się karmienie piersią podczas leczenia glimepirydem.

Glimepiride-1 A Pharma (Glimesan 2) - prowadzenie pojazdów

Nie przeprowadzono badań wpływu glimepirydu na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania maszyn.

Zdolność koncentracji i szybkość reakcji pacjentów może się zmniejszyć na skutek hipoglikemii lub hiperglikemii, lub np. z powodu zaburzeń widzenia. Może to stwarzać zagrożenie w sytuacjach wymagających szczególnej koncentracji (np. prowadzenia pojazdu lub obsługiwania maszyn). Pacjentom należy zalecić podjęcie środków ostrożności w celu uniknięcia hipoglikemii podczas prowadzenia pojazdów. Jest to szczególnie istotne dla pacjentów, którzy słabo lub w ogóle nie odczuwają ostrzegawczych objawów hipoglikemii, bądź u których hipoglikemia występuje często. W takich przypadkach należy rozważyć, czy wskazane jest, by pacjent kierował pojazdami lub obsługiwał urządzenia mechaniczne.

Kategorie preparatu

Ten preparat należy do kategorii:

Glimepiride-1 A Pharma (Glimesan 2) - Zamienniki

Dla tego produktu znaleziono preparaty, które możesz stosować zamiennie w terapii:

Komentarze

Wysyłając opinię akceptujesz regulamin zamieszczania opinii w serwisie. Grupa Wirtualna Polska S.A. z siedzibą w Warszawie jest administratorem twoich danych osobowych dla celów związanych z korzystaniem z serwisu. Zgodnie z art. 24 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy o ochronie danych osobowych, podanie danych jest dobrowolne, Użytkownikowi przysługuje prawo dostępu do treści swoich danych i ich poprawiania.
    Podziel się na Facebooku
    Zapytaj o lek

    za darmo

    • Odpowiedź w 24 godziny
    • Bez żadnych opłat
    • Wykwalifikowani farmaceuci

    farmaceutów jest teraz online

    0/500
    Uzupełnij treść pytania o ewentualne dodatkowe szczegóły i kliknij "Wyślij pytanie".

    Informacje dostępne dzięki www.osoz.pl. Dane o produkcie pobrane zostały z bazy KS-BLOZ i nie mogą być kopiowane, rozpowszechniane ani wykorzystywane bez zgody producenta bazy KS-BLOZ, firmy KAMSOFT S.A.

    Substancja czynna

    Glimepiridum

    Substancja o działaniu przeciwcukrzycowym do stosowania doustnego. Powoduje zwiększenie uwalniania insuliny przez komórki trzustki oraz zmniejszenie zlepiania się płytek krwi, przez co hamuje tworzenie blaszek miażdżycowych. Stosuje się ją w leczeniu cukrzycy typu 2, gdy terapia niefarmakologiczna okazała się nieskuteczna.

    Dostępne opakowania
    Glimepiride-1 A Pharma (Glimesan 2)

    Glimepiride-1 A Pharma (Glimesan 2)

    tabletki - 30 tabl. - 2 mg
    1A PHARMA GMBH
    Glimepiride-1 A Pharma (Glimesan 2)

    Glimepiride-1 A Pharma (Glimesan 2)

    tabletki - 60 tabl. - 2 mg
    1A PHARMA GMBH
    Powiązane artykuły
    Leczenie cukrzycy

    Lista refundacyjna bez długo działających analogów insuliny

    30 grudnia wejdzie w życie nowa lista leków refundowanych. Nie będzie na niej długo działających analogów insulinowych, które wpisano jednak w program terapeutyczny. Osoby do niego zakwalifikowane będą mogły korzystać z tego leku bezpłatnie… Czym są...

    Insulina - rodzaje, podawanie, przechowywanie

    Czym jest insulina? (WIDEO)

    Czym jest insulina? (WIDEO)

    Insulina większości osób kojarzy się bezpośrednio z cukrzycą. Najczęściej jednak nie wiemy, że insulina to po prostu hormon, który produkowany jest w trzustce. To właśnie zaburzenia w wydzielaniu insuliny prowadzą do powstania cukrzycy. Zobacz, co jeszcze...

    Metody podawania insuliny

    Pompy insulinowe

    Światowe klasyfikacje pozwalają na wyodrębnienie dwóch typów cukrzycy, w zależności od przebiegu procesu chorobowego. W związku z tym możemy mówić o cukrzycy typu 1, w której dochodzi do autoimmunologicznego niszczenia komórek beta wysp trzustkowych,...

    Ważne tematy

    Cukrzyca typu 2 - wszystko, co musisz wiedzieć

    Cukrzyca to choroba uważana za chorobę XXI wieku, gdyż jest jedną z najczęściej występujących. W 80-90 proc. cukrzycy cierpią z powodu drugiego typu tej choroby. Od cukrzycy typu 1. różni się ona przede wszystkim tym, że za wysoki poziom cukru we krwi...

    Leczenie cukrzycy

    Komórki macierzyste w leczeniu cukrzycy

    Komórki macierzyste w leczeniu cukrzycy

    Bez insuliny glukoza nie jest w stanie dostać się do komórek i spełnić swojej fizjologicznej funkcji, nie jest ona „spalana", a mięśnie nie mają swoistego „paliwa" do pracy. Skutkiem nieprawidłowych przemian glukozy i nadmiernego jej gromadzenia są liczne...

    Badania w samokontroli cukrzycy

    Wybór glukometru

    Nieodzownym elementem samokontroli cukrzycy, niezależnie od jej typu, jest pomiar stężenia glukozy przy użyciu glukometru. Celem, do którego chory powinien dążyć, jest poziom glukozy oznaczany na czczo, mieszczący się w przedziale 70 -110 mg/dl, natomiast...

    Badania w samokontroli cukrzycy

    Narzędzia do samokontroli cukrzycy

    Narzędzia do samokontroli cukrzycy

    Glukometr to najprostszy sposób na kontrolę cukru we krwi Glukometr jest przyrządem służącym cukrzykom do pomiaru poziomu glukozy we krwi.

    Metody podawania insuliny

    Niebezpieczeństwo stosowania pomp insulinowych (WIDEO)

    Niebezpieczeństwo stosowania pomp insulinowych (WIDEO)

    Ryzyko związane ze stosowaniem pomp insulinowych Pompy insulinowe to niezwykle precyzyjne urządzenia regulujące poziom glikemii. Osoby chore na cukrzycę i stosujące osobiste pompy insulinowe do jej kontrolowania muszą jednak pamiętać, że ich stosowanie...

    Objawy cukrzycy - pierwsze symptomy, wczesna diagnoza

    Jak rozpoznać cukrzycę? (WIDEO)

    Jak rozpoznać cukrzycę? (WIDEO)

    Coraz więcej osób choruje na cukrzycę. W związku z rosnącymi statystykami warto poznać pierwsze objawy, aby w porę zareagować. Obejrzyj materiał i posłuchaj, co na temat cukrzycy mówi dr Arkadiusz Krakowiecki.