Difumenil

zobacz opinie o produkcie »
Cena
-
Forma
tabletki o przedłużonym uwalnianiu
Dawka
0,018 g
Ilość
28 tabl.
Typ
Na receptę Rpw
Refundacja
Nie
Producent: SANDOZ GMBH

Difumenil - Interakcje

Ten lek zażywany jednocześnie z innymi lekami może mieć negatywny wpływ na twoje zdrowie. Najczęściej wykryto interakcje z preparatami:

Zobacz wszystkie »

Interakcje z żywnością

Alkohol

Należy unikać spożywania alkoholu przy jednoczesnym przyjmowaniu leków. W czasie kuracji krótkotrwałych należy unikać picia w ogóle, zaś w przypadku stałego zażywania – niekiedy można pić umiarkowanie, ale tylko po konsultacji z lekarzem. Nie należy też nigdy popijać leków napojami alkoholowymi. Dowiedz się więcej na temat interakcji leków z alkoholem.

Zobacz wszystkie »

Pytania do farmaceuty

Nikt nie zadał jeszcze żadnych pytań dotyczących tego preparatu. Możesz zadać bezpłatne pytanie farmaceucie. Napisz własne pytanie lub wybierz jedno z poniższych:

Difumenil - ulotka preparatu

Szczegółowe informacje dotyczącego tego leku mogą zostać wyświetlone tylko dla osób zawodowo związanych z farmacją lub medycyną.

Difumenil - opis

Wskazania do stosowania:
Zespół nadpobudliwości psychoruchowej (ang. Attention Deficit/Hyperactivity Disorder - ADHD).
Produkt Difumenil jest wskazany do stosowania w ramach kompleksowego programu leczenia zespołu nadpobudliwości psychoruchowej (ADHD) u dzieci w wieku 6 lat i starszych, jeśli metody niefarmakologiczne są niewystarczające. Leczenie musi nadzorować lekarz specjalizujący się w leczeniu zaburzeń zachowania u dzieci. Rozpoznanie należy postawić zgodnie z kryteriami DSM-IV lub wytycznymi ICD-10 na postawie dokładnego wywiadu i oceny stanu psychicznego pacjenta. Rozpoznania nie można postawić wyłącznie na podstawie obecności jednego lub więcej objawów.
Dokładna etiologia tego zespołu nie jest znana, nie istnieje również pojedynczy test diagnostyczny.
Ustalenie właściwego rozpoznania wymaga zastosowania narzędzi oceny stanu somatycznego oraz specjalistycznych instrumentów psychologicznych, edukacyjnych i społecznych.
Kompleksowy program leczenia obejmuje zwykle oddziaływania psychologiczne, edukacyjne i społeczne, jak również farmakoterapię. Jego celem jest ustabilizowanie funkcjonowania dziecka z zespołem zachowań, który charakteryzuje się takimi objawami, jak przewlekle utrzymujący się krótki zakres uwagi w wywiadzie, tendencja do rozpraszania uwagi, chwiejność emocjonalna, impulsywność, nadruchliwość o średnim lub znacznym nasileniu, nieznaczne objawy neurologiczne i nieprawidłowy zapis EEG. Uczenie się może być zaburzone lub nie.
Nie u wszystkich dzieci z ADHD wskazane jest leczenie produktem Difumenil, a decyzję o jego zastosowaniu należy podjąć na podstawie bardzo dokładnej oceny nasilenia i przewlekłości objawów w zależności od wieku dziecka.
Zasadniczą rolę odgrywa umieszczenie dziecka w odpowiedniej szkole, na ogół konieczne są też oddziaływania psychospołeczne. Jeśli metody niefarmakologiczne okazują się niewystarczające, podstawą decyzji o przepisaniu leku psychostymulującego musi być dokładna ocena stopnia nasilenia objawów. Metylofenidat należy stosować tylko w zarejestrowanych wskazaniach i zgodnie z wytycznymi dotyczącymi jego przepisywania i rozpoznawania ADHD.

Difumenil - skład

Każda tabletka zawiera 27 mg metylofenidatu chlorowodorku (Methylphenidati hydrochloridum). Substancja pomocnicza o znanym działaniu: 8,17 mg laktozy jednowodnej.

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

Difumenil - dawkowanie

Leczenie należy rozpoczynać pod nadzorem specjalisty w dziedzinie zaburzeń zachowania u dzieci i (lub) młodzieży.

Dzieci i młodzież

Tabletki o przedłużonym uwalnianiu z metylofenidatem trzeba połykać w całości popijając płynem. Nie wolno ich żuć, dzielić ani kruszyć (patrz punkt 4.4).

Tabletki o przedłużonym uwalnianiu z metylofenidatem można podawać niezależnie od posiłków (patrz punkt 5.2).

Tabletki o przedłużonym uwalnianiu z metylofenidatem przyjmuje się raz na dobę, rano.

Badanie przesiewowe przed rozpoczęciem leczenia

Przed przepisaniem metylofenidatu konieczna jest wstępna ocena czynności układu sercowonaczyniowego, w tym ciśnienia tętniczego i tętna. Kompleksowy wywiad lekarski powinien uwzględniać dane dotyczące innych jednocześnie stosowanych produktów leczniczych, zaburzeń lub objawów somatycznych i psychiatrycznych występujących obecnie lub w przeszłości, wywiadu rodzinnego z uwzględnieniem przypadków nagłego zgonu sercowego lub z niewyjaśnionych przyczyn oraz dokładny zapis wzrostu i masy ciała na siatce centylowej przed rozpoczęciem leczenia (patrz punkty 4.3 i 4.4).

Bieżąca kontrola stanu zdrowia

Należy systematycznie kontrolować wzrastanie, stan psychiczny i czynność układu krążenia (patrz także punkt 4.4).

Ciśnienie tętnicze i tętno należy rejestrować na siatce centylowej podczas każdej zmiany dawki, a następnie co najmniej raz na 6 miesięcy.

Dane dotyczące wzrostu, masy ciała i łaknienia należy rejestrować co najmniej raz na 6 miesięcy; wzrost należy zapisywać na siatce centylowej.

Wystąpienie nowych lub zaostrzenie wcześniejszych zaburzeń psychicznych należy monitorować podczas każdej zmiany dawki, a następnie co najmniej raz na 6 miesięcy i podczas każdej wizyty lekarskiej.

Należy kontrolować ryzyko stosowania metylofenidatu niezgodnie z przeznaczeniem (rekreacyjnego), niezgodnie z zaleceniami i nadużywania.

Zwiększanie dawki

Na początku leczenia metylofenidatem w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu konieczne jest ostrożne i stopniowe zwiększanie dawki. Ustalanie dawki należy rozpocząć od dawki możliwie najmniejszej.

Mogą być dostępne produkty lecznicze o innej mocy lub inne produkty zawierające metylofenidat.

Dawkę można zmieniać każdorazowo o 18 mg. Tabletki o mocy 27 mg przeznaczone są dla pacjentów, którym przepisuje się dawkę między 18 mg a 36 mg. Dawkę dostosowuje się na ogół w odstępach około tygodnia.

Maksymalna dawka dobowa metylofenidatu w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu wynosi 54 mg.

Pacjenci, którzy wcześniej nie przyjmowali metylofenidatu

Doświadczenie kliniczne dotyczące stosowania metylofenidatu w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu w tej grupie pacjentów jest ograniczone (patrz punkt 5.1). Jego stosowanie może nie być wskazane u wszystkich dzieci z ADHD. W leczeniu pacjentów, którzy wcześniej nie stosowali metylofenidatu, mogą być wystarczające mniejsze dawki metylofenidatu krótko działającego. Konieczne jest ostrożne dostosowywanie dawki przez lekarza prowadzącego w celu uniknięcia dawek większych niż to konieczne. Dla pacjentów, którzy dotychczas nie stosowali metylofenidatu lub dla pacjentów otrzymujących inne leki psychostymulujące (nie metylofenidat) zalecana dawka początkowa metylofenidatu w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu wynosi 18 mg raz na dobę.

Pacjenci, którzy obecnie przyjmują metylofenidat

W tabeli 1 podane są dawki metylofenidatu w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu zalecane dla pacjentów, którzy w chwili rozpoczęcia leczenia stosują metylofenidat w dawkach od 15 do 45 mg trzy razy na dobę. Zalecenia dotyczące dawkowania uwzględniają dotychczasowy schemat dawkowania i kliniczną ocenę stanu pacjenta.

Tabela 1

Zalecane dawkowanie podczas zamiany innych produktów zawierających metylofenidat na metylofenidat w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu

Wcześniej stosowana dawka dobowa metylofenidatu

Zalecana dawka metylofenidatu w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu

5 mg metylofenidatu trzy razy na dobę

18 mg raz na dobę

10 mg metylofenidatu trzy razy na dobę

36 mg raz na dobę

15 mg metylofenidatu trzy razy na dobę

54 mg raz na dobę

Jeśli w ciągu miesiąca stosowania produktu w odpowiedniej dawce nie obserwuje się poprawy, Difumenil należy odstawić.

Poranne przyjmowanie metylofenidatu w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu nie powinno nastąpić zbyt późno, gdyż może to spowodować zaburzenia snu.

Jeśli działanie produktu leczniczego ustępuje zbyt wcześnie późnym popołudniem lub wieczorem, możliwy jest nawrót zaburzeń zachowania i (lub) niemożność zaśnięcia.

Pomocna w takim przypadku może być mała dawka chlorowodorku metylofenidatu w postaci o natychmiastowym uwalnianiu. Można rozważyć zastosowanie schematu dawkowania metylofenidatu w postaci o natychmiastowym uwalnianiu dwa razy na dobę w celu uzyskania właściwej kontroli objawów. Należy również rozważyć zalety i wady małej wieczornej dawki metylofenidatu w postaci o natychmiastowym uwalnianiu, biorąc pod uwagę możliwość trudności w zasypianiu.

Jeśli konieczne jest stosowanie późnej dodatkowej dawki szybko uwalnianego metylofenidatu, leczenia metylofenidatem w postaci o przedłużonym uwalnianiu nie należy kontynuować, chyba że wiadomo, że taka sama dodatkowa dawka była również konieczna w standardowym leczeniu z zastosowaniem równoważnej dawki w porze śniadania/lunchu.

Należy stosować schemat dawkowania z zastosowaniem najmniejszej dawki dobowej, która zapewnia skuteczną kontrolę objawów,

Długotrwałe (ponad 12 miesięcy) stosowanie u dzieci i młodzieży

Nie oceniano systematycznie bezpieczeństwa i skuteczności długotrwałego stosowania metylofenidatu w kontrolowanych badaniach klinicznych. Leczenie metylofenidatem nie musi i nie powinno trwać przez czas nieograniczony. Stosowanie leku zwykle kończy się w okresie dojrzewania lub po jego zakończeniu. Lekarz, który decyduje się na stosowanie metylofenidatu przez dłuższy czas (ponad 12 miesięcy) u dzieci i młodzieży z ADHD, powinien okresowo weryfikować zasadność długotrwałego leczenia danego pacjenta. W tym celu należy próbnie odstawić lek i ocenić funkcjonowanie pacjenta bez farmakoterapii. Zaleca się stosowanie przerw w leczeniu metylofenidatem co najmniej raz w roku, aby ocenić stan kliniczny dziecka (najlepiej w czasie wakacji szkolnych). Poprawa może się utrzymywać po czasowym lub trwałym odstawieniu leku.

Zmniejszanie dawki i odstawianie leku

Leczenie trzeba przerwać w razie braku poprawy po miesięcznym stosowaniu produktu leczniczego w odpowiedniej dawce. Jeśli wystąpi paradoksalne zaostrzenie objawów lub wystąpią inne ciężkie działania niepożądane, należy zmniejszyć dawkę lub odstawić lek.

Dorośli

U młodzieży, u której objawy utrzymują się do okresu wejścia w dorosłość i u których wykazano jednoznacznie korzyści z leczenia, wskazane może być stosowanie metylofenidatu w wieku dorosłym. Jednak rozpoczęcie leczenia metylofenidatem w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu u dorosłych nie jest właściwe (patrz punkty 4.4 i 5.1).

Osoby w podeszłym wieku

Metylofenidatu nie należy stosować u osób w podeszłym wieku. Nie ustalono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności w tej grupie wiekowej.

Dzieci w wieku poniżej 6 lat

Metylofenidatu nie należy stosować u dzieci w wieku poniżej 6 lat. Nie ustalono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności w tej grupie wiekowej.

Difumenil - środki ostrożności

Leczenie metylofenidatem nie jest wskazane u wszystkich dzieci z ADHD, a decyzję o zastosowaniu tego leku należy podjąć na podstawie dokładnej oceny nasilenia i przewlekłego charakteru objawów występujących u dziecka w zależności od jego wieku.

Długotrwałe (ponad 12 miesięcy) leczenie dzieci i młodzieży

Nie oceniano systematycznie bezpieczeństwa i skuteczności długotrwałego stosowania metylofenidatu w kontrolowanych badaniach klinicznych. Leczenie metylofenidatem nie musi i nie powinno trwać przez czas nieograniczony. Leczenie przerywa się zazwyczaj w okresie dojrzewania lub po jego zakończeniu. Pacjentów leczonych długotrwale (tzn. ponad 12 miesięcy) należy starannie i na bieżąco monitorować, zgodnie z zaleceniami podanymi w punktach 4.2 i 4.4, które obejmują ocenę czynności układu sercowo-naczyniowego, wzrastania, łaknienia, rozwoju nowych lub zaostrzenia

wcześniejszych zaburzeń psychicznych. Zaburzenia psychiczne, które należy uwzględnić w kontroli stanu zdrowia, opisano niżej. Są to m.in. (ale nie tylko) tiki ruchowe i wokalne, zachowania agresywne lub wrogie, pobudzenie, lęk, depresja, psychoza, mania, urojenia, drażliwość, brak spontaniczności, wycofanie i nadmierna skłonność do perseweracji.

Lekarz, który podejmuje decyzję o stosowaniu metylofenidatu przez dłuższy czas (ponad 12 miesięcy) u dzieci i młodzieży z ADHD, powinien okresowo weryfikować zasadność długotrwałego leczenia każdego pacjenta, wprowadzając próby odstawienia leku na jakiś czas i oceniając funkcjonowanie pacjenta bez farmakoterapii. Zaleca się odstawianie metylofenidatu co najmniej raz w roku w celu oceny stanu psychicznego dziecka (najlepiej podczas wakacji szkolnych). Poprawa może się utrzymywać w przypadku czasowego lub trwałego zaprzestania stosowania leku.

Stosowanie u dorosłych

Nie ustalono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności w leczeniu początkowym u dorosłych lub rutynowej kontynuacji leczenia u pacjentów w wieku powyżej 18 lat. Jeśli przerwanie leczenia po ukończeniu przez młodocianego pacjenta 18 lat nie powiodło się, może być konieczne kontynuowanie leczenia w wieku dorosłym. Konieczność dalszego leczenia należy regularnie weryfikować i podejmować w rocznych odstępach.

Stosowanie u osób w podeszłym wieku

Metylofenidatu nie należy stosować u osób w podeszłym wieku. Nie ustalono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności w tej grupie wiekowej.

Dzieci w wieku poniżej 6 lat

Metylofenidatu nie należy stosować u dzieci w wieku poniżej 6 lat. Nie ustalono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności w tej grupie wiekowej.

Czynność układu sercowo-naczyniowego

U pacjentów, u których rozważa się rozpoczęcie stosowania leków psychostymulujących, należy zebrać dokładny wywiad (w tym wywiad rodzinny pod kątem występowania nagłego zgonu sercowego lub zgonu z niewyjaśnionych przyczyn oraz złośliwych zaburzeń rytmu serca) oraz przeprowadzić badanie przedmiotowe w celu oceny możliwych chorób serca. Jeśli wstępne dane wskazują na możliwość występowania chorób serca w przeszłości lub obecnie, konieczna jest dalsza ocena stanu pacjenta przez kardiologa. Specjalista kardiolog powinien pilnie zbadać pacjentów, u których podczas leczenia metylofenidatem występują takie objawy, jak kołatanie serca, ból w klatce piersiowej spowodowany wysiłkiem, niewyjaśniona utrata przytomności, duszność lub inne objawy wskazujące na chorobę serca.

Analizy danych z badań klinicznych dotyczących stosowania metylofenidatu u dzieci i młodzieży z ADHD wykazały, że u pacjentów przyjmujących ten lek często mogą występować zmiany ciśnienia tętniczego (rozkurczowego i skurczowego) o ponad 10 mmHg w porównaniu z grupą kontrolną. Nie są znane krótko- i długoterminowe następstwa kliniczne tych działań na układ krążenia u dzieci i młodzieży. Nie można wykluczyć możliwości powikłań klinicznych związanych ze zmianami obserwowanymi w trakcie badania klinicznego, zwłaszcza gdy leczenie rozpoczęte u dziecka lub młodocianego pacjenta kontynuowane jest w wieku dorosłym. Należy zachować ostrożność podczas leczenia pacjentów, u których na skutek zwiększenia ciśnienia tętniczego lub tętna może wystąpić zaostrzenie przebiegu istniejącej choroby somatycznej. Choroby, w przebiegu których leczenie metylofenidatem jest przeciwwskazane - patrz punkt 4.3.

Należy uważnie monitorować stan układu sercowo-naczyniowego. Ciśnienie tętnicze i tętno należy rejestrować na siatce centylowej podczas każdej zmiany dawki, a następnie przynajmniej co 6 miesięcy.

Stosowanie metylofenidatu jest przeciwwskazane w przebiegu niektórych chorób układu krążenia, jeśli nie uzyskano opinii kardiologa dziecięcego (patrz punkt 4.3).

Nagły zgon i wcześniej występujące strukturalne zaburzenia serca lub inne ciężkie choroby serca U dzieci opisywano przypadki nagłego zgonu w związku ze stosowaniem leków pobudzających ośrodkowy układ nerwowy w typowych dawkach. U niektórych z tych dzieci występowały strukturalne zaburzenia serca lub inne ciężkie choroby serca. Wprawdzie same niektóre ciężkie choroby serca mogą nieść większe ryzyko nagłego zgonu, jednak nie zaleca się stosowania leków psychostymulujących u dzieci i młodzieży z rozpoznanymi strukturalnymi zaburzeniami serca, kardiomiopatią, ciężkimi zaburzeniami rytmu serca lub innymi poważnymi problemami kardiologicznymi, które mogą prowadzić do zwiększonej podatności na działanie sympatykomimetyczne leków z tej grupy.

Niewłaściwe stosowanie a zdarzenia sercowo-naczyniowe

Niewłaściwe stosowanie substancji pobudzających ośrodkowy układ nerwowy może wiązać się z nagłym zgonem lub innymi ciężkimi sercowo-naczyniowymi działaniami niepożądanymi.

Zaburzenia mózgowo-naczyniowe

Zaburzenia mózgowo-naczyniowe, w których stosowanie metylofenidatu jest przeciwwskazane, patrz punkt 4.3.

Pacjentów z dodatkowymi czynnikami ryzyka (takimi, jak choroba układu krążenia w wywiadzie, jednoczesne stosowanie leków zwiększających ciśnienie tętnicze krwi) należy badać podczas każdej wizyty, czy nie występują u nich przedmiotowe i podmiotowe objawy neurologiczne po rozpoczęciu leczenia metylofenidatem.

Wydaje się, że zapalenie naczyń mózgowych jest bardzo rzadką reakcją idiosynkratyczną na metylofenidat. Mało jest danych wskazujących na możliwość wyodrębnienia grup ryzyka, a wystąpienie objawów może być pierwszym wskaźnikiem istniejącego problemu klinicznego. Wczesne rozpoznanie poparte uzasadnionym podejrzeniem może pozwolić na szybkie odstawienie metylofenidatu i wczesne rozpoczęcie leczenia. Dlatego takie rozpoznanie należy brać pod uwagę u każdego pacjenta, u którego podczas leczenia metylofenidatem wystąpią nowe objawy neurologiczne odpowiadające zmianom związanym z niedokrwieniem mózgu. Do objawów tych mogą należeć silne bóle głowy, drętwienie, osłabienie, porażenie i zaburzenia koordynacji, widzenia, mowy, języka lub pamięci.

Leczenie metylofenidatem nie jest przeciwwskazane u pacjentów z mózgowym porażeniem dziecięcym przebiegającym z niedowładem połowiczym.

Zaburzenia psychiczne

Współwystępowanie zaburzeń psychicznych z ADHD jest częste i należy o tym pamiętać przepisując pacjentowi leki psychostymulujące. W razie wystąpienia nowych zaburzeń psychicznych lub zaostrzenia przebiegu wcześniejszych zaburzeń, metylofenidat można podawać tylko wtedy, gdy korzyści z leczenia przeważają nad zagrożeniem dla pacjenta.

Należy monitorować rozwój lub nasilenie zaburzeń psychicznych podczas każdej zmiany dawki, a następnie przynajmniej co 6 miesięcy i podczas każdej wizyty lekarskiej. W niektórych przypadkach może być wskazane przerwanie leczenia.

Zaostrzenie objawów psychotycznych lub maniakalnych

U pacjentów psychotycznych podawanie metylofenidatu może zaostrzyć objawy zaburzeń zachowania i myślenia.

Wystąpienie nowych objawów psychotycznych lub maniakalnych

Metylofenidat stosowany w typowych dawkach leczniczych może wywołać objawy psychotyczne (omamy wzrokowe/dotykowe/słuchowe i urojenia) lub maniakalne u dzieci i młodzieży bez epizodów psychozy lub manii w wywiadzie. Jeśli wystąpią objawy maniakalne lub psychotyczne, należy brać pod uwagę możliwość związku przyczynowego z zastosowaniem metylofenidatu. Może być wskazane przerwanie leczenia.

Zachowania agresywne lub wrogie

Leki psychostymulujące mogą wywołać lub nasilić agresję lub wrogość. Pacjentów leczonych metylofenidatem należy uważnie monitorować na początku leczenia, podczas każdej zmiany dawki, a następnie przynajmniej co 6 miesięcy i podczas każdej wizyty lekarskiej, czy nie występują u nich lub czy nie nasilają się zachowania agresywne lub wrogie. U pacjentów, u których wystąpią zmiany w zachowaniu, lekarz powinien ocenić konieczność dostosowania schematu leczenia, biorąc pod uwagę korzyści ze zwiększenia lub zmniejszenia dawki. Można też rozważyć przerwanie leczenia.

Skłonności samobójcze

Lekarz powinien niezwłocznie ocenić stan psychiczny pacjentów, u których w trakcie leczenia ADHD wystąpią myśli lub zachowania samobójcze. Należy pamiętać o możliwości zaostrzenia przebiegu istniejącej choroby psychicznej i potencjalnym związku przyczynowym z zastosowaniem metylofenidatu. Konieczne może być leczenie choroby psychicznej, ponadto należy rozważyć możliwość odstawienia metylofenidatu.

Tiki

Stosowanie metylofenidatu wiąże się z wystąpieniem lub nasileniem tików ruchowych i werbalnych. Opisywano również zaostrzenie przebiegu zespołu Tourette’a. Przed rozpoczęciem podawania metylofenidatu należy przeanalizować wywiad rodzinny dziecka i przeprowadzić badanie pod kątem występowania tików lub zespołu Tourette’a. Podczas leczenia metylofenidatem należy monitorować występowanie lub nasilenie tików. Kontrola leczenia powinna odbywać się podczas każdej zmiany dawki, a następnie przynajmniej co 6 miesięcy lub podczas każdej wizyty lekarskiej.

Lęk, pobudzenie psychoruchowe lub zdenerwowanie

Metylofenidat może zaostrzyć objawy lęku, pobudzenia psychoruchowego lub zdenerwowania (napięcia psychicznego). Ocena kliniczna tych objawów powinna poprzedzić zastosowanie metylofenidatu. Należy regularnie monitorować stan pacjentów pod kątem występowania lub zaostrzania się tych objawów podczas leczenia, podczas każdej zmiany dawki, a następnie przynajmniej co 6 miesięcy lub podczas każdej wizyty lekarskiej.

Postacie zaburzenia afektywnego dwubiegunowego

Należy zachować szczególną ostrożność podczas stosowania metylofenidatu w leczeniu ADHD u pacjentów z zaburzeniem afektywnym dwubiegunowym (w tym z nieleczonym zaburzeniem afektywnym dwubiegunowym typu I lub innymi postaciami zaburzenia dwubiegunowego) ze względu na możliwość wystąpienia epizodu mieszanego lub maniakalnego. Przed rozpoczęciem leczenia metylofenidatem należy przeprowadzić badanie przesiewowe pacjentów z objawami depresyjnymi w celu ustalenia ryzyka zaburzenia dwubiegunowego. Badanie powinno obejmować szczegółowy wywiad dotyczący chorób psychicznych, w tym występowania samobójstw, zaburzenia afektywnego dwubiegunowego i depresji w wywiadzie rodzinnym. U tych pacjentów konieczna jest ścisła i systematyczna kontrola (patrz wyżej „Zaburzenia psychiczne” oraz punkt 4.2). Monitorowanie objawów należy przeprowadzać podczas każdej zmiany dawki, a następnie przynajmniej co 6 miesięcy i podczas każdej wizyty lekarskiej.

Wzrastanie

Podczas długotrwałego stosowania metylofenidatu u dzieci notowano umiarkowane zmniejszenie przyrostu masy ciała i opóźnienie wzrastania.

Wpływ metylofenidatu na ostateczny wzrost i masę ciała nie jest obecnie znany. Badania są w toku.

Podczas leczenia metylofenidatem należy kontrolować wzrastanie pacjenta. Wzrost, masę ciała i łaknienie należy rejestrować przynajmniej co 6 miesięcy; należy także uaktualniać siatki centylowe wzrostu. U pacjentów, u których wzrastanie lub przyrost masy ciała odbiegają od wartości oczekiwanych, może być konieczne przerwanie leczenia metylofenidatem.

Napady padaczkowe

Metylofenidat należy stosować ostrożnie u pacjentów z padaczką. Metylofenidat może obniżać próg drgawkowy u pacjentów z napadami padaczkowymi w wywiadzie, u pacjentów z wcześniejszymi zmianami w EEG, ale bez napadów i rzadko u pacjentów bez drgawek w wywiadzie i bez zmian w EEG. Jeśli częstość napadów padaczkowych zwiększa się lub występują nowe napady, należy przerwać leczenie metylofenidatem.

Nadużywanie, niewłaściwe stosowanie i stosowanie rekreacyjne

Pacjentów należy starannie monitorować ze względu na ryzyko stosowania metylofenidatu niezgodnie z przeznaczeniem (rekreacyjnego), stosowania niewłaściwego i nadmiernego.

Metylofenidat należy stosować ostrożnie u pacjentów z rozpoznanym uzależnieniem od substancji psychoaktywnych lub alkoholu ze względu na możliwość nadużywania, szkodliwego używania lub używania rekreacyjnego.

Przewlekłe nadużywanie metylofenidatu może prowadzić do znacznej tolerancji i uzależnienia psychicznego z różnego stopnia nieprawidłowym zachowaniem. Mogą występować jawne epizody psychotyczne, zwłaszcza jako reakcja na nadużywanie drogą pozajelitową.

Decyzja o sposobie leczenia ADHD powinna uwzględniać zarówno wiek pacjenta, jak i istnienie czynników ryzyka dla zaburzenia związanego z używaniem substancji psychoaktywnych (tj. współistnienie zaburzenia opozycyjno-buntowniczego lub zaburzenia zachowania i zaburzenia dwubiegunowego), nadużywanie substancji psychoaktywnych w przeszłości lub obecnie. Konieczna jest ostrożność w przypadku pacjentów niestabilnych emocjonalnie, na przykład uzależnionych od substancji psychoaktywnych lub alkoholu w wywiadzie, gdyż pacjenci tacy mogą zwiększać sobie dawkę leku z własnej inicjatywy.

Dla niektórych pacjentów z dużym ryzykiem nadużywania substancji psychoaktywnych metylofenidat i inne leki psychostymulujące mogą nie być odpowiednie. W takich sytuacjach należy rozważyć zastosowanie innych leków niż leki psychostymulujące.

Odstawianie leku

Podczas odstawiania leku konieczny jest ścisły nadzór, gdyż może ujawnić się depresja, a także przewlekła nadaktywność. Niektórzy pacjenci mogą wymagać długotrwałej obserwacji kontrolnej.

Ścisły nadzór konieczny jest również podczas odstawiania leku u pacjentów nadużywających go ze względu na możliwość wystąpienia ciężkiej depresji.

Uczucie zmęczenia

Metylofenidatu nie należy stosować w celu zapobiegania lub leczenia normalnych stanów zmęczenia.

Substancje pomocnicze: nietolerancja galaktozy

Ten produkt leczniczy zawiera laktozę: nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy (typu Lapp) lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Wybór postaci produktu leczniczego zawierającego metylofenidat

Decyzję o wyborze postaci produktu leczniczego zawierającego metylofenidat podejmuje specjalista prowadzący leczenie w oparciu o indywidualne wskazania i w zależności od wymaganego czasu trwania działania leku.

Testy na obecność substancji psychoaktywnych

Produkt leczniczy zawiera metylofenidat, który może dawać fałszywie dodatnie wyniki badań na obecność pochodnych amfetaminy, zwłaszcza testów immunologicznych.

Niewydolność nerek lub wątroby

Nie ma doświadczenia dotyczącego stosowania metylofenidatu u pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby.

Wpływ na parametry hematologiczne

Nie jest znane bezpieczeństwo długotrwałego stosowania metylofenidatu. Należy rozważyć przerwanie leczenia, jeśli wystąpi leukopenia, małopłytkowość, niedokrwistość lub inne zmiany, w tym zmiany wskazujące na poważne zaburzenia czynności nerek lub wątroby.

Możliwość wystąpienia niedrożności przewodu pokarmowego

Ponieważ tabletki o przedłużonym uwalnianiu zawierające metylofenidat nie odkształcają się w znaczącym stopniu podczas przechodzenia przez przewód pokarmowy, zazwyczaj nie powinno się ich podawać pacjentom ze znacznym zwężeniem żołądka lub jelit (na podłożu chorobowym lub jatrogennym), a także pacjentom z dysfagią lub dużymi trudnościami w połykaniu tabletek. Istnieją rzadkie doniesienia o występowaniu objawów niedrożności u pacjentów z rozpoznanym zwężeniem przewodu pokarmowego po przyjęciu nieulegających odkształceniu tabletek o przedłużonym uwalnianiu.

Ze względu na specyfikę tabletek o przedłużonym uwalnianiu Difumenil, produkt ten należy stosować tylko u tych pacjentów, którzy są w stanie połykać tabletki w całości. Pacjentów należy poinformować, że tabletki te należy połykać w całości popijając płynem. Tabletek nie należy żuć, dzielić ani kruszyć. Lek zawarty jest w niewchłanianej otoczce, skonstruowanej tak, aby uwalniała lek z kontrolowaną szybkością. Otoczka tabletki jest wydalana z ustroju. Pacjentów nie powinna niepokoić obecność w stolcu otoczki przypominającej wyglądem tabletkę.

Difumenil - przedawkowanie

Podczas leczenia pacjentów, którzy przedawkowali metylofenidat, należy pamiętać o tym, że jest on zawarty w tabletkach o przedłużonym uwalnianiu.

Objawy przedmiotowe i podmiotowe

Ostre przedawkowanie może spowodować, głównie na skutek nadmiernego pobudzenia ośrodkowego układu nerwowego i układu współczulnego, wymioty, pobudzenie, drżenia mięśniowe, wzmożenie odruchów, fascykulacje, drgawki (po których może wystąpić śpiączka), euforię, splątanie, omamy, majaczenie, pocenie się, nagłe zaczerwienienie twarzy, ból głowy, wysoką gorączkę, tachykardię, kołatanie serca, zaburzenia rytmu serca, nadciśnienie tętnicze, rozszerzenie źrenic i suchość błon śluzowych.

Leczenie

Nie ma swoistej odtrutki w przypadku przedawkowania metylofenidatu.

Leczenie polega na zastosowaniu odpowiedniego postępowania podtrzymującego.

Pacjenta należy chronić przed samouszkodzeniem i działaniem bodźców zewnętrznych, które mogą nasilać występującą nadpobudliwość. Jeśli objawy przedmiotowe i podmiotowe nie są nadmiernie nasilone i pacjent jest przytomny, można usunąć treść żołądkową przez wywołanie wymiotów lub płukanie żołądka. Przed wykonaniem płukania żołądka należy opanować pobudzenie psychoruchowe i napady drgawkowe (jeśli występują) oraz zapewnić drożność dróg oddechowych. Inne metody detoksykacji treści jelitowej obejmują podanie węgla aktywowanego i środka przeczyszczającego. W przypadku ciężkiego zatrucia przed wykonaniem płukania żołądka należy podać starannie dobraną dawkę leku z grupy benzodiazepin.

W celu podtrzymania krążenia i wymiany oddechowej konieczne jest leczenie w oddziale intensywnej opieki medycznej. Hipertermia może wymagać ochładzania zewnętrznego.

Nie ustalono skuteczności dializy otrzewnowej lub hemodializy pozaustrojowej w przypadku przedawkowania metylofenidatu.

Difumenil - przeciwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1.

Jaskra.

Guz chromochłonny.

Leczenie niewybiórczymi, nieodwracalnymi inhibitorami monoaminooksydazy (MAO) lub przez co najmniej 14 dni od ich odstawienia, ze względu na ryzyko przełomu nadciśnieniowego (patrz punkt 4.5).

Nadczynność tarczycy.

Rozpoznana obecnie lub w przeszłości ciężka depresja, jadłowstręt psychiczny (lub zaburzenie odżywiania typu anorektycznego), skłonności samobójcze, objawy psychotyczne, ciężkie zaburzenia nastroju, mania, schizofrenia, zaburzenie osobowości o typie psychopatycznym lub osobowość z pogranicza.

Rozpoznane obecnie lub w przeszłości ciężkie, epizodyczne zaburzenie afektywne dwubiegunowe (typu 1) (niedostatecznie kontrolowane farmakoterapią).

Rozpoznane wcześniej choroby układu sercowo-naczyniowego, w tym ciężkie nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, miażdżyca tętnic obwodowych, dławica piersiowa, wrodzone choroby serca z istotnymi zmianami hemodynamicznymi, kardiomiopatie, zawał mięśnia sercowego, zaburzenia rytmu z możliwym zagrożeniem życia, kanałopatie (zaburzenia wywołane nieprawidłową czynnością kanałów jonowych).

Rozpoznane wcześniej choroby mózgowo-naczyniowe: tętniak mózgu, choroby naczyń, takie jak zapalenie naczyń lub udar.

Difumenil - działania niepożądane

Poniższa tabela pokazuje wszystkie działania niepożądane związane ze stosowaniem metylofenidatu w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu, notowane podczas badań klinicznych u dzieci i młodzieży oraz w spontanicznych zgłoszeniach po wprowadzeniu na rynek, a także opisywane w związku ze stosowaniem metylofenidatu chlorowodorku w innych postaciach. Jeśli częstości działań niepożądanych metylofenidatu w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu i w innych postaciach były różne, stosowano największą wartość z obu baz danych.

Ocena częstości:

bardzo często (≥1/10); często (≥1/100 do < 1/10); niezbyt często (≥1/1000 do < 1/100); rzadko (≥1/10 000 do < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10 000),

częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych)

Klasyfikacja układów i narządów

Działanie niepożądane

   

Częstość

   

Bardzo często

Często

Niezbyt często

Rzadko

Bardzo rzadko

Częstość nieznana

Zakażenia i zarażenia pasożytnicze

 

Zapalenie błony śluzowej nosa i

gardła, zakażenie górnych dróg oddechowych#, zapalenie zatok#

       

Zaburzenia krwi i układu chłonnego

       

Niedokrwistoś ć,

leukopenia,

małopłytkowoś ć, plamica małopłytkowa

Pancytope

nia

Zaburzenia układu immunologic znego

   

Reakcje nadwrażliwości,

tj. obrzęk naczynioruchowy, reakcje anafilaktyczne, obrzęk małżowiny usznej, zmiany pęcherzowe, zmiany złuszczające, pokrzywki, świąd, wysypki i wykwity skórne

     

Zaburzenia

metabolizmu

i

odżywiania*

 

Jadłowstręt, zmniejszenie

łaknienia,

umiarkowane zmniejszenie przyrostu masy ciała i wzrostu podczas długotrwałego stosowania u dzieci*

       

Zaburzenia

Bezsenność,

Jadłowstręt,

Zaburzenia

Mania*,

Próby

Urojenia*,

psychiczne

nerwowość

labilność emocjonalna, agresja*,

pobudzenie*, lęk*, depresja*, drażliwość, nieprawidłowe zachowanie, nagłe zmiany nastroju, tiki*, wstępna bezsenność#, nastrój depresyjny#, depresja#,

zmniejszone libido#, napięcie#, bruksizm#, napad paniki#

psychotyczne*, omamy słuchowe, wzrokowe i dotykowe*, złość, myśli samobójcze*, zmiany nastroju, niepokój, płaczliwość, zaostrzenie wcześniej występujących tików lub zespołu Tourette’a*, nadmierna czujność, zaburzenia snu

dezorientacja , zaburzenia libido, stan splątania,

samobójcze (w tym dokonane samobójstwo)*

, przemijający nastrój depresyjny*, nieprawidłowe myślenie,

apatia, powtarzające się

zachowania, nadmierne skupianie się na czymś

zaburzenia myślenia*, uzależnieni e. Opisano przypadki

nadużywan

ia i

uzależnieni a, częściej od produktów o natychmias towym uwalnianiu

Zaburzenia układu nerwowego

Bóle głowy

Zawroty głowy, dyskinezy, nadmierna aktywność psychoruchowa, senność, parestezje#, uciskowy ból głowy#

Nadmierne uspokojenie, drżenie mięśni, letarg#

 

Drgawki, ruchy choreoatetotyc zne, odwracalne ubytki neurologiczne spowodowane niedokrwienie m, złośliwy zespół

neuroleptyczny

(ang. NMS) (opisane przypadki były słabo

udokumentowa ne i w większości z nich pacjenci otrzymywali również inne leki, dlatego rola metylofenidatu w patogenezie NMS jest niejasna)

Zaburzenia mózgowonaczyniow e* (w tym zapalenie naczyń,

krwawieni

a

mózgowe, udary, zapalenie

tętnic

mózgowyc

h,

niedrożnoś ć naczyń

mózgowyc

h).

Napady drgawkow

e typu grand mal*, migrena

Zaburzenia oka

 

Zaburzenia akomodacji#

Nieostre widzenie, suche oko#

Zaburzenia akomodacji, zaburzenia widzenia, podwójne widzenie

 

Rozszerzen ie źrenic

Zaburzenia ucha i błędnika

 

Zawroty głowy pochodzenia błędnikowego#

       

Zaburzenia serca

 

Zaburzenia rytmu serca, tachykardia, kołatanie serca

Ból w klatce piersiowej

Dławica piersiowa

Zatrzymanie krążenia, zawał mięśnia sercowego

Częstoskur cz

nadkomoro wy, bradykardi

           

a,

skurcze dodatkowe komorowe

, skurcze dodatkowe ogólnie

Zaburzenia naczyniowe

 

Nadciśnienie tętnicze

Uderzenia gorąca#

 

Zapalenie i (lub)

niedrożność

tętnic

mózgowych, ziębnięcie kończyn, zjawisko Raynauda

 

Zaburzenia układu oddechowego

, klatki piersiowej i śródpiersia

 

Kaszel, ból w obrębie jamy ustnej i gardła

Duszność

     

Zaburzenia

żołądka i jelit

 

Ból w nadbrzuszu, biegunka, nudności, dolegliwości żołądkowe, wymioty, suchość w jamie ustnej, niestrawność

Zaparcie

     

Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych

   

Zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych

 

Nieprawidłowa czynność wątroby, w tym śpiączka wątrobowa

 

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej

 

Łysienie, świąd, wysypka, pokrzywka

Obrzęk naczynioruchowy, choroby pęcherzowe, choroby przebiegające ze złuszczaniem naskórka

Nadmierna

potliwość,

wysypka plamista, rumień

Rumień wielopostacio wy, złuszczające zapalenie skóry, trwałe wykwity polekowe

 

Zaburzenia mięśniowo-

szkieletowe i tkanki łącznej

 

Bóle stawów, napięcie mięśni#, skurcze mięśni#

Bóle mięśni, drganie mięśni

 

Kurcze mięśni

 

Zaburzenia nerek i dróg moczowych

   

Krwiomocz

     

Zaburzenia układu rozrodczego i piersi

 

Zaburzenia wzwodu#

 

Ginekomastia

   

Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania

 

Gorączka, opóźnienie wzrastania podczas

Ból w klatce piersiowej

 

Nagły zgon sercowy*

Uczucie dyskomfort u w klatce piersiowej

   

długotrwałego stosowania u dzieci*, uczucie zmęczenia, drażliwość#, uczucie rozstrzęsienia#, astenia#, pragnienie#

     

, wysoka gorączka

Badania

diagnostyczn

e

 

Zmiany

ciśnienia tętniczego i

tętna

(przeważnie zwiększenie)*, zmniejszenie masy ciała*, zwiększenie aktywności aminotransferaz y alaninowej#

Szmery sercowe*, zwiększenie

aktywności enzymów wątrobowych

 

Zwiększona aktywność fosfatazy zasadowej we

krwi, zwiększone stężenie bilirubiny, zmniejszenie liczby płytek, nieprawidłowa liczba krwinek białych

 

* Patrz punkt 4.4

#

Częstość ustalona na podstawie badań klinicznych przeprowadzonych u dorosłych, a nie badań u dzieci i młodzieży; mogą odnosić się również do dzieci i młodzieży.

Częstość ustalona na podstawie badań klinicznych przeprowadzonych u dzieci i młodzieży i większa w przebiegu badań klinicznych u dorosłych pacjentów.

Difumenil - ciąża i karmienie piersią

Ciąża

Istnieją tylko ograniczone dane dotyczące stosowania metylofenidatu u kobiet w ciąży.

W spontanicznych zgłoszeniach opisano przypadki toksyczności krążeniowo-oddechowej u noworodków, zwłaszcza tachykardię u płodu i niewydolność oddechową.

Badania na zwierzętach wykazały szkodliwy wpływ na reprodukcję tylko po podaniu dawek toksycznych dla matek (patrz punkt 5.3).

Nie zaleca się stosowania metylofenidatu w czasie ciąży, chyba że lekarz zdecyduje, że opóźnienie leczenia może stanowić większe ryzyko dla przebiegu ciąży.

Karmienie piersią

Metylofenidat był wykrywany w mleku kobiet leczonych tym lekiem.

Opisano przypadek niemowlęcia, u którego wystąpiło niewyjaśnione zmniejszenie masy ciała w okresie narażenia na lek. Stan dziecka powrócił do normy i nastąpiło zwiększenie masy ciała po przerwaniu przez matkę leczenia metylofenidatem. Nie można wykluczyć zagrożenia dla niemowlęcia karmionego piersią.

Należy podjąć decyzję, czy przerwać karmienie piersią czy przerwać lub nie podawać metylofenidatu, biorąc pod uwagę korzyści wynikające z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z leczenia dla matki.

Difumenil - prowadzenie pojazdów

Metylofenidat może powodować zawroty głowy, senność i zaburzenia widzenia, w tym trudności w akomodacji, podwójne i nieostre widzenie. Lek może mieć umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Pacjentów należy ostrzec o możliwości wystąpienia opisanych objawów i poinformować, że w razie ich wystąpienia powinni unikać potencjalnie niebezpiecznych czynności, takich jak prowadzenie pojazdów lub obsługiwanie maszyn.

Kategorie preparatu

Ten preparat należy do kategorii:

Komentarze

Wysyłając opinię akceptujesz regulamin zamieszczania opinii w serwisie. Grupa Wirtualna Polska S.A. z siedzibą w Warszawie jest administratorem twoich danych osobowych dla celów związanych z korzystaniem z serwisu. Zgodnie z art. 24 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy o ochronie danych osobowych, podanie danych jest dobrowolne, Użytkownikowi przysługuje prawo dostępu do treści swoich danych i ich poprawiania.
    Podziel się na Facebooku
    Zapytaj o lek

    za darmo

    • Odpowiedź w 24 godziny
    • Bez żadnych opłat
    • Wykwalifikowani farmaceuci

    farmaceutów jest teraz online

    0/500
    Uzupełnij treść pytania o ewentualne dodatkowe szczegóły i kliknij "Wyślij pytanie".

    Informacje dostępne dzięki www.osoz.pl. Dane o produkcie pobrane zostały z bazy KS-BLOZ i nie mogą być kopiowane, rozpowszechniane ani wykorzystywane bez zgody producenta bazy KS-BLOZ, firmy KAMSOFT S.A.

    Substancja czynna

    Methylphenidati hydrochloridum

    Metylofenidat to środek łagodnie pobudzający ośrodkowy układ nerwowy, działający raczej na psychikę aniżeli na aktywność ruchową. Stosowany w kompleksowym leczeniu nadpobudliwości ruchowej z niedoborem uwagi (ADHD) u młodzieży i dzieci powyżej lat sześciu.

    Dostępne opakowania
    Difumenil

    Difumenil

    tabletki o przedłużonym uwalnianiu - 28 tabl. - 0,018 g
    SANDOZ GMBH
    Difumenil

    Difumenil

    tabletki o przedłużonym uwalnianiu - 30 tabl. - 0,018 g
    SANDOZ GMBH
    Difumenil

    Difumenil

    tabletki o przedłużonym uwalnianiu - 28 tabl. - 0,036 g
    SANDOZ GMBH
    Difumenil

    Difumenil

    tabletki o przedłużonym uwalnianiu - 30 tabl. - 0,036 g
    SANDOZ GMBH
    Difumenil

    Difumenil

    tabletki o przedłużonym uwalnianiu - 28 tabl. - 0,054 g
    SANDOZ GMBH
    Difumenil

    Difumenil

    tabletki o przedłużonym uwalnianiu - 30 tabl. - 0,054 g
    SANDOZ GMBH
    Difumenil

    Difumenil

    tabletki o przedłużonym uwalnianiu - 28 tabl. - 0,027 g
    SANDOZ GMBH
    Difumenil

    Difumenil

    tabletki o przedłużonym uwalnianiu - 30 tabl. - 0,027 g
    SANDOZ GMBH
    Difumenil

    Difumenil

    tabletki o przedłużonym uwalnianiu - 56 tabl. - 0,027 g
    SANDOZ GMBH
    Powiązane artykuły
    Leki uspokajające

    Ziołowe tabletki nasenne

    Ziołowe tabletki nasenne zawierają pojedyncze substancje roślinne lub mieszanki kilku. Do najbardziej znanych roślin wykazujących właściwości nasenne i uspokajające należą: kozłek lekarski, melisa lekarska, chmiel zwyczajny, a także lawenda lekarska,...

    Leki uspokajające

    Leki uspokajające w ciąży

    Leki uspokajające w ciąży

    Leki uspokajającew ciąży w większości nie powinny być stosowane. Przenikają one przez łożysko oraz do mleka matki. Stosowane w I trymestrze ciąży mogą powodować wady rozwojowe płodu, m.in. rozszczep podniebienia i rozszczep wargi. Niektóre z nich zażywane...

    Leki antydepresyjne - działanie, rodzaje

    Pramolan - charakterystyka, przeciwwskazania, dawkowanie, skutki uboczne

    Pramolan należy do grupy** leków przeciwdepresyjnych** o działaniu przeciwlękowym. Pramolan oddziałuje głównie na układ nerwowy, co skutkuje uspokojeniem, wyciszeniem oraz poprawą nastroju. Z badań wynika, że depresja jest obecnie chorobą cywilizacyjną....

    Leki uspokajające

    Leki uspokajające dla dzieci

    Leki uspokajające dla dzieci

    Leki uspokajające dla dzieci to niektóre leki uspokajające stosowane u dorosłych, ale w odpowiednio przeliczonej do wagi ciała dziecka, niższej dawce. Ze względu na działania niepożądane, niektóre z nich przeciwwskazane są poniżej 2. roku życia. Leki...

    Ciąża i dziecko

    Jaki wpływ na organizm mają tabletki nasenne?

    Bezsenność jest problemem jednej na trzy osoby dorosłe, a zjawisko to staje się coraz powszechniejsze wraz z upływem lat. Aby pokonać tę uciążliwą dolegliwość, chorzy często decydują się na pigułki nasenne. Najnowsze badania wykazały jednak, że zanim...

    Depresja i mania

    Powrót pacjenta z oddziału psychiatrycznego do domu (WIDEO)

    Powrót pacjenta z oddziału psychiatrycznego do domu (WIDEO)

    Pobyt w szpitalu psychiatrycznym jest trudnym przeżyciem dla każdego pacjenta. Nie zawsze możliwy jest kontakt z rodziną i przyjaciółmi, taka osoba musi dostosować się do restrykcyjnych reguł szpitala. Kolejnym etapem leczenia psychiatrycznego jest pobyt...

    Szybka nauka

    Szybka nauka słówek

    Szybka nauka języka obcego to marzenie wielu osób. Niestety, nie ma łatwego sposobu na to, by błyskawicznie i bez wysiłku przyswoić sobie język obcy. Nauka słówek, gramatyki i kluczowych umiejętności językowych zajmuje lata. Potrzeba trochę wysiłku i...

    Choroby genetyczne - klasyfikacja

    Stwardnienie guzowate - choroba o różnych twarzach

    Co 20 minut na świat przychodzi dziecko chore na stwardnienie guzowate. Częstość występowania tej choroby szacowana jest obecnie na 1 na 6-10 tysięcy osób. 15 maja, już po raz trzeci, będziemy obchodzić Światowy Dzień Stwardnienia Guzowatego, który został...

    Newsy

    Lekcje muzyki tworzą nowe połączenia w mózgach dzieci

    Według badań, biorąc lekcje muzyki, zwiększa się liczba połączeń światłowodowych w mózgach dzieci, które mogą być przydatne w leczeniu autyzmu i ADHD. Wyniki tych badań zostały przedstawione na dorocznym spotkaniu Towarzystwa Radiologicznego Ameryki Północnej...